Ik ben Chris, maar mijn vrienden noemen me Curly. Ik heb al bijna mijn hele volwassen leven last van angst en een laag zelfbeeld. Het begon op de universiteit als een gênante tic, maar het ontwikkelde zich tot iets waardoor ik zelfs bang was om het huis te verlaten. Ik heb verschillende therapieën gevolgd die wel geholpen hebben, maar angst is meer een aandoening waar je mee leert omgaan dan een die je kunt genezen.
Toen ik halverwege de twintig was, woonde ik alleen in Manchester en werkte ik op kantoor. Mijn leven voelde leeg en geïsoleerd aan. Ik had altijd al moeite gehad met sociale situaties en had een laag zelfbeeld. Een paar collega's vroegen me mee te doen aan een wekelijkse groepsloop georganiseerd door Sweatshop in het Arndale Centre. Ik was best nerveus om met anderen te gaan hardlopen. Ik was bang dat ik te langzaam zou zijn of dat ik niet ver genoeg zou kunnen rennen.
Het bleek veel beter te gaan dan ik had verwacht. Ik was zelfs een van de snellere lopers in de groep. Vanaf dat moment kwam ik elke week stipt opdagen en maakte ik nieuwe vrienden. Het ging zelfs zover dat mensen merkten dat ik best goed kon hardlopen en me om advies vroegen. Dit gaf me meer zelfvertrouwen en zorgde ervoor dat ik me thuis voelde in de groep. Toch bleef ik me altijd een beetje een buitenbeentje voelen, door mijn gebrek aan zelfvertrouwen en het feit dat ik nog nooit aan een wedstrijd had meegedaan.
Ik besloot samen met een paar vrienden mee te doen aan de Great Manchester Run. Op dat moment leek het idee dat ik 10 km zou kunnen rennen onmogelijk. Ik had de hele ochtend gegeten in een belachelijke poging om koolhydraten te stapelen, uit angst dat ik de race niet zou uitlopen. Ik besefte hoe dom dit was toen ik halverwege de race zijsteken kreeg. Ik finishte in ongeveer 42 minuten, wat op dat moment enorm snel leek. De rest van de dag lag ik met pijn in mijn buik op de bank, maar ik had er zin in om het opnieuw te proberen.
Een paar maanden later deed ik mee aan de Sheffield 10km, vol enthousiasme na mijn ervaring met mijn eerste wedstrijd. Ik startte in het vak voor lopers onder de 40 minuten, omdat iemand met wie ik had hardgelopen me had verteld dat ik snel genoeg zou zijn. Ik herinner me weinig van de periode tussen start en finish, alleen dat het erg heuvelachtig was. Toen ik de finishlijn overschreed, keek ik op de klok en zag dat de tijd onder de 38 minuten was. Ik eindigde als 28e met een makkelijk te onthouden tijd van 37:37. Dit deed me beseffen dat ik eigenlijk best een aardige hardloper was en dat ik er misschien wel meer tijd en energie in kon steken.
Ik sloot me aan bij een hardloopclub die geregistreerd stond bij England Athletics en begon mijn training veel serieuzer te nemen. Het was geweldig om het gevoel te hebben dat ik deel uitmaakte van iets groters. Aan de start verschijnen bij wedstrijden in mijn Swinton RC-shirt gaf me een enorm gevoel van trots. Maar dit alles legde ook een enorme druk op mezelf. Ik had het gevoel dat ik bij elke training alles moest geven en ik putte mezelf volledig uit. Een typische zaterdag bestond uit hardlopen naar Parkrun, strijden voor de eerste plaats en vervolgens 16 kilometer naar huis rennen.
Het is niet verwonderlijk dat dit alles leidde tot een aantal behoorlijk nare blessures. Destijds kon ik me niets ergers voorstellen dan niet meer kunnen hardlopen. Ik had het gevoel dat ik stilstond en mijn conditie achteruitging. Soms bleef ik hardlopen, ook al deed het pijn en maakte het de situatie alleen maar erger. Ik had het gevoel dat niets hardlopen voor mij kon vervangen. Mijn angst in die periodes was bijna fysiek pijnlijk. Het enige wat ik wilde was me oprollen tot een bolletje op de bank en naar onzin op tv kijken. Ik had moeite met slapen en ontwikkelde kenmerken van een dwangstoornis. Ik moest meerdere keren controleren of de oven aanstond voordat ik in slaap kon vallen. Soms was ik zo angstig dat ik wel twee minuten naar de oven kon staren, maar er nog steeds niet zeker van was dat hij uitstond.
Mijn vriendin heeft me door deze moeilijke tijd heen geholpen en me laten inzien hoe hard ik voor mezelf was. Ze liet me beseffen dat er meer in het leven was dan hardlopen. Uiteindelijk vond ik andere hobby's waar ik op terug kon vallen als ik niet kon hardlopen. Ik begon met fotografie, wat een geweldige creatieve uitlaatklep was en tegelijkertijd een vorm van lichaamsbeweging vanwege al het wandelen dat erbij kwam kijken. Ik ging ook naar de sportschool om mijn conditie op andere manieren te verbeteren. Ik denk dat naar de sportschool gaan mijn conditie zelfs meer heeft verbeterd dan hardlopen, omdat ik daar spiergroepen kon trainen die ik met hardlopen niet kon aanpakken.
Na een jaar aan de kant te hebben gestaan met scheenbeenvliesontsteking, heb ik geduldig en langzaam weer hardgelopen. Ik schreef me in voor de Big Stockport 10km als een doel om na te streven. Tot vlak voor de race voelde ik willekeurige pijntjes in verschillende delen van mijn lichaam. Het leek wel alsof mijn geest vastbesloten was om me te verslaan. Ik ging van start met het idee om gewoon te proberen de finish te halen. De eerste 2 kilometer voelden zo comfortabel aan dat ik het niet kon geloven. Bij de 7 kilometer-markering kreeg ik tranen in mijn ogen, omdat ik wist dat ik de finish zou halen. Toen ik klaar was, keek ik even op mijn horloge en zag dat ik 37:46 had gelopen. Mijn vriendin vertelde me dat ik 11e was geworden. Ik denk dat ik nog nooit zo blij ben geweest met een resultaat. Het was niet mijn snelste 10 km, maar het voelde alsof ik een enorme reis had afgelegd om dit punt te bereiken.
Mijn ervaringen met blessures hebben me enorm volwassen gemaakt. Onlangs wilde ik de Greater Manchester Marathon lopen, maar vlak voor de start van mijn trainingsschema liep ik een ernstige knieblessure op. Het was een flinke tegenvaller, maar ik bleef verstandig en wist dat ik mijn herstel niet moest overhaasten. Ik wist dat ik het ooit zou halen en dat ik gewoon geduld moest hebben. Ik heb periodes gehad waarin mijn angstgevoelens erg heftig waren, maar ik heb geleerd dat dit soort dingen niet permanent zijn. Ik wist dat ik alleen maar naar mijn fysiotherapeut kon luisteren en alles kon doen wat nodig was om met de angst om te gaan. Ik heb de marathon gemist, maar ik heb er niet om getreurd zoals ik dat vroeger wel zou hebben gedaan. Ik hou van hardlopen, maar ik heb geleerd dat ik het moet combineren met andere dingen in mijn leven.
-------------------------------------
Dank aan Chris Turner voor het delen van zijn verhaal ter ondersteuning van de boodschap dat #GeestelijkeGezondheidErToeDoet.
Instagram - @curly_runs
