4.30 uur – PIEP PIEP PIEP PIEP
De wekker gaat af, ik rol uit bed, koud, moe en gefrustreerd. Maar ik moet gaan. Ik moet mezelf bij elkaar rapen en die hardloopronde maken. Als ik het niet doe, zullen de gevolgen erger zijn. Mijn hersenen zullen de hele dag bezig zijn om me te slopen en me het gevoel te geven dat ik een complete mislukkeling ben. De ene voet stampt voor de andere, mijn ogen worden wazig, mijn hoofd bonst, maar ik heb geen keus. Ik zie nu al op tegen de wekker die morgen afgaat, maar ik weet dondersgoed dat ik daarvoor later nog een keer moet hardlopen.
Zo zag mijn leven er jarenlang uit. Gevangen in mijn eigen hoofd, liet ik anorexia alles bepalen wat ik deed. Ik zag geen uitweg en hoewel ik hardlopen steeds meer begon te haten, dacht ik dat dit de enige oplossing was. De enige manier om het leven te accepteren. Ik had geen idee dat hoe meer ik luisterde naar die stem in mijn hoofd, die stem van anorexia, de stem die ik voor mijn beste vriend hield, hoe meer ik ernaar verlangde om haar tevreden te stellen en hoe dieper en dieper ze me meesleurde.
Maar ik besefte niet hoe gevaarlijk dit was. Ik besefte niet dat ik mezelf langzaam aan het doden was door anorexia mijn leven te laten beheersen.
Vier jaar nadat die vriendschap was ontstaan, lag ik in een ziekenhuisbed. Mijn hart stond op het punt te stoppen, dus ik had geen andere keuze dan opgenomen te worden in een psychiatrische kliniek, waar ik een jaar van mijn leven heb doorgebracht om te herstellen.
Het lastige aan sporten en eetstoornissen is dat het een soort mijnenveld wordt. Wat voor mij begon als iets waar ik heel goed in was, veranderde langzaam in een gevaarlijke obsessie, dus je kunt het ziekenhuis waar ik lag niet echt kwalijk nemen dat ze me niet lieten sporten. Negen lange maanden in het ziekenhuis, met af en toe een wandelingetje van 30 minuten, en ik verlangde ernaar om de wind door mijn haar te voelen, dat koude, scherpe gevoel van droog zweet dat je krijgt tijdens het hardlopen. Maar zou dat ooit mogelijk zijn? Zou ik ooit een gezonde relatie kunnen opbouwen tussen eten, mijn hersenen en sporten?
Ik had geluk in het ziekenhuis, want Mandy, een van de verpleegkundigen, nam me een paar keer per week mee om te hardlopen toen ik al negen maanden lag. En dat voelde geweldig. Die eerste hardloopsessie en die complete vrijheid. Maar wat nu? Moest ik evenveel eten? Of meer...? Ik had geen idee. Ik was mijn verstand over eten en luisteren naar mijn lichaam volledig kwijtgeraakt. Uiteindelijk stelde ik Mandy deze directe, voor mij onnozele maar essentiële vragen.
Door weer te gaan hardlopen en sporten, heb ik meer zelfvertrouwen gekregen. Ik realiseerde me dat ik veel beter zou presteren als ik mezelf op de juiste manier van brandstof voorzag. In het begin was het een kwestie van uitproberen, maar na verloop van tijd leerde ik wat ik na het sporten moest eten om mijn lichaam weer op de rails te krijgen. Het heeft ook mijn kijk op voeding en brandstof veranderd. Ik sport niet meer om calorieën te verbranden of af te vallen, maar om een gezond persoon te zijn. Ik sport om even stil te staan bij mijn gedachten en om dingen in mijn leven te verwerken.
Ik moet nog steeds goed op mijn beweging letten. Ik heb de neiging om, als het leven even tegenzit, te denken dat meer bewegen mijn gevoelens wel zal oplossen. Dat het de situatie zal verhelpen en alles weer goed zal maken. Als dat nu gebeurt, heb ik er vertrouwen in dat ik de draad weer kan oppakken. Ik ga dan meestal weer naar mijn personal trainer om me op weg te helpen en mezelf te dwingen rustdagen in te lassen.
Als individu moeten we bewust zijn van onszelf en goed naar onszelf luisteren, zodat gezonde beweging en voeding hand in hand gaan. We moeten kunnen herkennen of we te veel sporten of om de verkeerde redenen. We moeten ons ook bewust zijn van de boodschappen waarmee de maatschappij ons constant bombardeert. Deze zijn niet gezond. We hebben de plicht om dit in onze dagelijkse gesprekken aan te pakken, zodat mensen beweging als iets positiefs kunnen zien en niet als een manier om onszelf te straffen.
-----------------------------
Dank aan Hope voor het delen hiervan. Je kunt haar volgen op Twitter: @HopeVirgo #GeestelijkeGezondheidIsBelangrijk
