Voordat ik kinderen kreeg, rende ik alleen om in vorm te blijven. Hardlopen had altijd het beste effect op mijn figuur en ik dacht nooit echt na over hoe het mentaal voelde. Ik was alleen maar bezig met de statistieken en het verbeteren van mijn persoonlijke record, vooral!
Na de geboorte van mijn zoon in november 2013 rende ik af en toe en experimenteerde ik met verschillende fitnesslessen. Ik kwam in aanraking met Metabolic HIIT-lessen en ik heb echt veel geleerd over mijn kracht en mogelijkheden (bedankt Ria!). Door dit te combineren met yoga en mijn reguliere danslessen, heb ik mijn bekkenbodemspieren versterkt en de diastase (scheiding van de buikspieren) hersteld – ontzettend belangrijk na kinderen en nog voordat ik überhaupt over hardlopen kon nadenken! Eind 2016, net toen ik erover begon na te denken om weer regelmatiger te gaan hardlopen, raakte ik zwanger!
In augustus 2017, na een lange, hete en oncomfortabele zomer, kwam mijn prachtige dochter razendsnel ter wereld, te midden van een mengeling van euforie en verbazing! Het werd al snel duidelijk dat ik aan een heel andere rollercoaster van het ouderschap zou beginnen dan die ik met mijn eerste kind had meegemaakt. Na verloop van tijd, worstelend met ernstige overweldiging en belachelijk hoge verwachtingen van mezelf, ontwikkelde ik wat men postnatale woede noemt, samen met postnatale depressie en angst.
Ik was nooit echt iemand die snel boos werd. Sterker nog, ik was altijd degene die huilde en gaf mezelf altijd de schuld van alles, dus deze brandende, irrationele woede was ronduit angstaanjagend. Ik schreeuwde zo hard tegen mijn kinderen dat mijn keel pijn deed, gooide borden tegen de muur en sloeg mezelf helaas ook fysiek uit pure frustratie. (Ik moet hierbij wel vermelden dat mijn kinderen nooit door mij zijn mishandeld en tot op de dag van vandaag schijnbaar geen last hebben gehad van deze periode.) Ik schaamde me en belde na zo'n 'uitbarsting' vaak mijn man op om mezelf verantwoordelijk te houden.
Ik wist dat ik een andere manier moest vinden om deze agressie kwijt te raken, maar mijn lichaam was nog aan het herstellen van de bevalling. Ik voelde me fysiek niet in staat om te sporten. Ik heb maandenlang geworsteld voordat ik toegaf dat ik professionele hulp nodig had en, ondanks mijn grote angst dat mijn kinderen van me afgenomen zouden worden, heb ik mezelf aangemeld bij de welzijnsdienst van de NHS.
Ik heb ook contact opgenomen met mijn wijkverpleegkundige, die me in contact bracht met een lokale steungroep voor postnatale depressie. Dat bleek een enorme doorbraak te zijn, waar ik eeuwig dankbaar voor zal zijn. Toch had ik meer nodig. Ik had de fysieke ontlading nodig, de endorfines. Ik wist het al heel lang, maar de angst om niet meer zo goed te zijn als voorheen voelde als een te grote hindernis.
Op een zonnige aprildag, vlak voor mijn 35e verjaardag, besefte ik dat het genoeg was geweest. Hoewel mijn mentale gezondheid begon te verbeteren, was ik het zat om mezelf constant de schuld te geven en mijn lichaam te haten. Ik was het ook zat om twee energieke kinderen bij te benen en voelde me zo onfit. Ik realiseerde me dat ik steeds vaker nee zei. Nee tegen hutten bouwen, tegen rennen in de binnenspeeltuin, tegen uitstapjes naar het park. Ik was bang en angstig dat mijn vermeende fysieke onvermogen ertoe zou leiden dat mijn zoon zou worden overreden of mijn dochter van een klimrek zou vallen.
Ik waagde de sprong en downloadde een hardlooptutorial van Nike Running Club. Ik had eigenlijk nog nooit over techniek en tempo nagedacht, maar als ik het dan toch ging doen, kon ik het net zo goed goed doen. Ik zette mijn trots opzij en op 1 april 2018 ging ik voor het eerst sinds 2016 weer hardlopen.
Met de coach in mijn oortjes en wat motiverende muziek begon ik te bewegen. Rustig aan zette ik de ene voet voor de andere. De tranen rolden over mijn wangen terwijl ik mijn lichaam voelde veren, de verandering in gewicht in mijn knieën en enkels voelde. Het was duidelijk dat ik nog een lange weg te gaan had, maar ik was ermee bezig, ik was er echt mee bezig. Twintig minuten lang dacht ik aan niets anders dan de taak die voor me lag. In die twintig minuten was ik geen mislukkeling. Ik was geen slechte moeder, vrouw of vriendin, ik was niet boos, ik sloeg mezelf ook niet...
Ik voelde me vrij.
Ik lachte hardop. Ik zat gevangen in een mengeling van haat voor de pijn en de wens dat het zou eindigen, maar tegelijkertijd genoot ik van de frisse lucht, de muziek, het uitzicht en, durf ik het te zeggen, de afstand tot huis! Ik was er echt mee bezig. Toen ik thuiskwam, roder dan een tomaat, had ik een enorme glimlach op mijn gezicht. De eerste oprechte glimlach in lange tijd. Ik had het gehaald! Ik voelde meteen een verandering in mijn mentaliteit, ik wist dat dit het laatste puzzelstukje zou zijn.
Naarmate ik regelmatiger ging hardlopen, merkte ik dat ik leerde om het in te passen wanneer het me maar kon. Ik beschouwde alles onder de 5 km niet langer als tijdverspilling (ja, dat dacht ik echt toen ik in 2011 begon met hardlopen!) en het ging veel minder om mijn conditie en veel meer om de voordelen voor mijn geest.
Hardlopen heeft me een deel van mezelf teruggegeven, het heeft me geholpen om mijn irrationele gedachten en ongewenste gevoelens onder controle te krijgen. Natuurlijk ben ik sterker en fitter geworden en is mijn zelfvertrouwen enorm toegenomen. Zozeer zelfs dat ik me heb aangesloten bij Runpals, iets wat ik anders nooit zou hebben gedaan. De filosofie en waarden van Runpals stralen zo sterk uit, het is aanstekelijk. Het is gewoon hardlopen met vrienden. Het gaat niet om lengte, gewicht, conditie, achtergrond, geslacht of etniciteit... het is gewoon een groep mensen die elkaar aanmoedigen en oprecht elk succes vieren, zowel voor zichzelf als voor anderen. In slechts een paar weken voel ik me al onderdeel van de familie en maak ik momenteel deel uit van een virtueel hardloopteam dat streeft naar 2019 km in 2019!
Voor iedereen die dit leest en worstelt met zijn of haar mentale gezondheid: naar buiten gaan heeft wonderen voor me gedaan. Frisse lucht inademen, van het uitzicht genieten en leren focussen op een taak in plaats van op de slopende, irritante stemmen in mijn hoofd die me al het slechte vertellen. Het heeft me geleerd dat ik dit kan en zal overwinnen. Het zal misschien nooit helemaal verdwijnen, maar ik heb nu alle tools die ik nodig heb om ermee om te gaan.
Eén ding is zeker: je zult nooit spijt krijgen van een training en het bed/de bank staat er altijd, dus wat heb je te verliezen? Probeer het gewoon, wie weet waartoe je in staat bent als je het een kans geeft.
Hayley x
---------------------------------
Dank aan Hayley voor het delen van haar verhaal. #GeestelijkeGezondheidIsBelangrijk
