In 90% van de gevallen dat ik aan het hardlopen ben, haat ik hardlopen. Oké, "haat" is misschien een sterk woord, maar ik geniet er echt niet van... misschien een vreemde opening, aangezien dit een blog over de voordelen van hardlopen zou moeten zijn. Maar laten we eerlijk zijn, wat valt er nou te genieten? Mijn longen branden, mijn knieën doen pijn, mijn voeten zijn kapot na lange afstanden, en af en toe zie ik mijn spiegelbeeld in een etalage: een afschuwelijke bezwete bende, schuifelend voortbewegend met lycra die op alle onvergeeflijke plekken plakt. Dus als mijn vriendin 's ochtends, terwijl ik uit bed strompel, als eerste slaperige woorden zegt: "Geniet van je hardlooprondje, schat", en zij zich weer omdraait, is mijn gebruikelijke antwoord: "Onwaarschijnlijk, maar ik zal het proberen".
En toch geloof ik oprecht dat hardlopen me heeft geholpen (en nog steeds helpt) om uit de aanhoudende donkere wolk van depressie te komen.
- Hardlopen is een doel
Ik ben een perfectionist, ik doe zo ongeveer alles voor een certificaat en ik ga zeker niet googelen hoe de finishmedaille eruitziet voor een hardloopwedstrijd waar ik me voor heb ingeschreven (behalve dan dat ik het wel doe). Het probleem met doelgericht zijn is dat dingen zonder doel frustrerend zinloos kunnen lijken. Hardlopen geeft me een doel, of dat nu een afstand is die ik wil afleggen of een persoonlijk record dat ik wil verbeteren, en soms is dat het lichtpuntje in de duisternis.
- Hardlopen is een les in nederigheid (en aardig zijn voor mezelf!).
Slechte hardloopsessies gebeuren... alleen wil niemand een slechte hardloopsessie op sociale media plaatsen (#gestruikeldoverdestoeprand), dus het is begrijpelijk dat we denken dat we de enigen zijn die dat meemaken. Het is zoveel makkelijker voor anderen, toch? Zij zijn zoveel sneller. Zij hebben geen pijn. Zij hebben geen verkeerde onderbroek gekozen en hoeven niet steeds te stoppen om een wedgie eruit te halen. Maar hardlopen heeft me geleerd te accepteren dat slechte hardloopsessies gebeuren, dat ze geen teken van falen zijn, en dat ik daarom lief voor mezelf moet zijn als het gebeurt... en van tevoren moet nadenken over mijn ondergoed.
- Hardlopen is mijn relatie met mijn lichaam.
Een groot deel van mijn depressie komt voort uit het feit dat ik mijn lichaam niet mooi vond. Ik was er niet trots op, ik vertrouwde het niet en ik begreep niet waarom iemand anders er een band mee zou willen hebben. Hardlopen helpt me een betere relatie met mijn lichaam op te bouwen; ik zorg er beter voor en houd er iets meer van dan voorheen. Mijn benen doen pijn na 13 kilometer, maar ze dragen me als ik ze dat zeg, mijn voeten genezen en mijn 32-jarige lichaam kan 21,1 kilometer sneller rennen dan mijn 28-jarige lichaam. We komen er wel.
- Hardlopen is ontdekken.
Mijn hardloopschoenen zijn het eerste wat ik in mijn tas pak als ik op vakantie ga. Hardlopen op nieuwe plekken heeft me de mooiste dingen laten zien: mijn favoriete strand ter wereld, stadsstraten voordat de rest van de wereld wakker is, verborgen kunstwerken, perfecte kleine cafés.
- Hardlopen is vrijheid
Ik bedoel dit niet op een abstracte, metafysische manier. Op dit moment is de wereld in lockdown. We beperken noodgedwongen onze eigen vrijheden om levens te redden tijdens een pandemie. Het is natuurlijk het juiste om te doen, maar ik word er helemaal gek van! Je kunt maar zoveel Netflix kijken en elke dag is het een gevecht om uit de buurt van de koelkast te blijven. Maar mijn ochtendloopje heeft een hele nieuwe betekenis gekregen. Het is nu niet alleen meer om fit te blijven of te trainen voor de volgende wedstrijd; het is een kans om even buiten te zijn en me onder te dompelen in de wereld voordat de lockdown weer begint.
Nee, ik ben niet dol op hardlopen. Ik vind het niet prettig om met hoge snelheid de ene voet voor de andere te zetten. Maar ik ben wel dol op wat hardlopen voor me doet, en dat zijn meer dan genoeg redenen om te blijven hardlopen.
.){kind=link}