Hallo iedereen,
Allereerst wil ik me even voorstellen. Ik ben James, 36 jaar oud en kom uit Stoke-upon-Trent. Ik loop nu al 15 maanden hard. Ik wil jullie mijn verhaal vertellen over mijn worstelingen met mijn mentale gezondheid. Hopelijk word je er niet slaperig van en help je me beter te begrijpen.
Ik heb mezelf altijd een beetje anders gevonden en voel me soms niet thuis in een menigte of bepaalde groepen mensen. Dat gevoel heb ik nog steeds en het is makkelijker gezegd dan gedaan om ervan af te komen en in mezelf te geloven.
Vanaf mijn vroege tienerjaren had ik het thuis moeilijk. Ik kan niet goed genoeg uitleggen waarom, maar daardoor moest ik bij mijn oom wonen om mijn school af te kunnen maken. Ik heb nooit echt vriendschappen kunnen sluiten die een leven lang zouden duren. Net toen ik 18 werd, kreeg ik de kans om een nieuwe start te maken en naar Buxton te verhuizen om daar te werken en te wonen.
Op dat moment had ik geen idee welke gevolgen mijn jeugd zou hebben voor mijn mentale gezondheid in de toekomst. Geestelijke gezondheid was toen nog onbekend en er werd niet over gesproken!
Ik heb veel hoogte- en dieptepunten meegemaakt tijdens mijn tijd daar. Ik heb geweldige mensen ontmoet en met veel mensen samengewerkt. Ik heb een paar promoties gehad, slechte dagen gekend en ik heb het ook geprobeerd met een relatie, maar dat was niet voorbestemd. Achteraf gezien weet ik waarom; ik was er gewoon nog niet klaar voor om me open te stellen en mijn ware gevoelens met hen te delen, en ik was nog steeds op zoek naar antwoorden.
In 2011 besloot ik dat het tijd was om terug te keren naar Stoke. Ik liet een aantal fantastische, maar ook minder leuke herinneringen en vriendschappen achter, die ik nu kan beschouwen als vormende periodes. In de daaropvolgende jaren ontdekte ik dat alleen zijn niet leuk was. Ik heb zelfs een aantal vriendschappen verbroken door verkeerde keuzes, en daar heb ik spijt van. Maar als ik erover had gepraat en had uitgelegd wat er aan de hand was, was het allemaal anders gelopen.
In 2013 veranderde mijn leven zoals ik het kende. Ik blies de vriendschap nieuw leven in met een vrouw die ik op mijn zestiende had leren kennen, en vanaf dat moment was een sprong in het diepe nodig. In 2015 vroeg ik haar ten huwelijk in Edinburgh, ze zei ja, en in 2017 trouwden we. Gedurende die vier jaar werd ik sterker en zelfverzekerder, hoewel ik nog steeds terughoudend was en af en toe domme dingen deed. Ik vond een nieuw doel in het leven en werd weer opgenomen in een familie. Ik ontmoette nieuwe mensen en sloot nieuwe vriendschappen.
In 2018 verloor mijn vrouw haar vader aan kanker. Dit trof het gezin hard en het jaar ervoor was het voor iedereen erg moeilijk om zijn gezondheid te zien achteruitgaan. Hij liet een vrouw, vier lieve kinderen en een blijvende erfenis achter. Ik heb één spijt: dat ik hem niet persoonlijk heb verteld dat hij als een vader voor me was en dat ik dankbaar was voor alles wat hij me had geleerd en hoe hij mijn zelfvertrouwen weer had opgebouwd. Hij weet nu dat mijn terughoudendheid en het feit dat ik me niet openstelde voor anderen, destijds niet hielpen.
Het was erg moeilijk om te zien hoe dit mijn familie, mijn schoonmoeder, vrouw en haar broers en zussen beïnvloedde. Ik begon innerlijk terug te vallen en was niet gelukkig met mezelf; een positieve houding aannemen hielp maar tot op zekere hoogte.
In 2019 besloot ik, na een weddenschap, iets doms te doen... een halve marathon te lopen! De Potters Arf staat bekend om de fantastische supporters en een paar heuvelachtige afdalingen. Ik zag een uitdaging voor me, dus besloot ik geld in te zamelen ter nagedachtenis aan Alan Woodcock, mijn schoonvader. Mijn vriend Dave motiveerde me om te beginnen en wees me de juiste richting.
Op weg naar de finish, waar ik om 2:25 over de streep kwam, stuitte ik op een groep mensen die zichzelf Go Team Running Club noemden. Dit is een non-profitclub waarvan alle opbrengsten worden gedoneerd aan North Staffs Mind Charity. Onder leiding van een fantastische man en goede vriend, Ashley Wilkes van AW Running Fitness, omarmde deze club me met open armen en het bestuur. Ze gaven me het vertrouwen dat ik het kon! De inclusieve sfeer en de steun zijn ongeëvenaard.
Sindsdien heb ik het hardlopen omarmd en ben ik in 2019 en 2020 bezig geweest met verbeteren. Met hun hulp en die van Ash heb ik een niveau bereikt dat ik nooit voor mogelijk had gehouden.
2020 heeft ons als samenleving en wereldwijd voor grote uitdagingen gesteld. Mijn vrouw Vicky en ik hebben in februari onze zoon Henry verwelkomd. Bij hem werd een hartaandoening vastgesteld en op 6 dagen oud onderging hij zijn eerste grote operatie, een openhartoperatie. Op het moment dat ik dit schrijf, liggen we al 9 weken in het kinderziekenhuis van Birmingham en zijn we beiden nog niet naar huis geweest. Omdat er binnen een maand nog een operatie gepland staat, moeten we hier blijven.
Dit heeft onze emoties, stress en mentale toestand flink beïnvloed. Ik ben ontzettend dankbaar voor onze familie, vrienden, Go Team, AW en jullie, de hardloopgemeenschap, die een enorme steun voor ons zijn geweest. De reis gaat verder en samen komen we hier doorheen.
Ik ga hier afsluiten; ik hoop dat het niet saai was om te lezen. De foto is er, het was moeilijk voor me om me zo openlijk uit te spreken, maar zonder de liefde van mijn vrouw, de steun van mijn zoon, vrienden en familie en de hardloopgemeenschap zou mijn leven er nu heel anders uitzien. Naarmate ik ouder ben geworden, heb ik geleerd mijn verleden te accepteren en dat zal er altijd zijn, maar de toekomst is wat ik ervan maak.
Geestelijke gezondheid is belangrijk en ik ben nu niet meer bang om hardop te zeggen: "Dit ben ik".
Dankjewel en veel plezier met hardlopen. De laatste foto is van mijn zoon, hij is alles voor ons en we vechten voor hem.
Jakobus
#MilesForMind #MentaleGezondheidTelt #hardloper
Instagram: jellis080983
Twitter: @jamesellis124
