Ik ben een succesvolle vrouw van midden dertig. Ik heb een fantastische baan waar ik veel voldoening uit haal. Daarnaast heb ik geweldige ouders, een lieve schoonzus en zwager en ben ik dol op mijn twee neefjes. Ook heb ik een fantastische vriendenkring. Ik heb het geluk een fijn huis te hebben, heb verschillende leuke Mini's gehad, ik ski, ik hardloop en doe mee aan de wedstrijden die ik leuk vind, en ik kan de mensen die belangrijk voor me zijn verwennen.
Ik heb niets om over te klagen. Dus waarom zou mijn geestelijke gezondheid wankelen? Waarom zou ik mensen die me direct zouden helpen met mijn zorgen lastigvallen?
Ik heb niets om over te klagen. Dus waarom zou mijn geestelijke gezondheid wankelen? Waarom zou ik mensen die me direct zouden helpen met mijn zorgen lastigvallen?
Nou, dat is nou net het punt. Ik had wel degelijk hulp nodig, ik realiseerde me het alleen niet, of wilde het misschien niet erkennen. Ik stak mijn kop in het zand door mijn werk. Ik werkte harder en langer, waardoor er minder tijd overbleef voor thuis, waar ik soms pijnlijk besefte wat ik miste.
Zelfs nu ik dit schrijf, vind ik het nog steeds moeilijk om te zeggen wat ik diep van binnen wil, maar wat ik heb kunnen accepteren en waar ik zeker de hoop niet op heb opgegeven. Ik was dat meisje dat lachte, veel praatte en gelukkig leek, maar zich groot hield, omdat ik anderen niet wilde belasten met wat ik als onbelangrijke problemen beschouwde, terwijl ik zelf zoveel had.
Zelfs nu ik dit schrijf, vind ik het nog steeds moeilijk om te zeggen wat ik diep van binnen wil, maar wat ik heb kunnen accepteren en waar ik zeker de hoop niet op heb opgegeven. Ik was dat meisje dat lachte, veel praatte en gelukkig leek, maar zich groot hield, omdat ik anderen niet wilde belasten met wat ik als onbelangrijke problemen beschouwde, terwijl ik zelf zoveel had.
Ik ben docent en afdelingshoofd, en aan het einde van het zomersemester vorig jaar was ik helemaal opgebrand. Er was dat ene moment dat, zoals het spreekwoord zegt, 'de druppel was die de emmer deed overlopen'. Ik was een huilend wrak, en bovendien mentaal en fysiek uitgeput; ik heb nog nooit zoveel geslapen in mijn leven! Ik wist niet wat ik moest zeggen, maar ik wist wel wat de oorzaak was. Dus met de steun van mijn familie, vrienden en werk heb ik hulp gezocht. Ik heb met een professional gesproken. Dat gaf me de kans om mijn gedachten te ordenen. Ik heb de tijd genomen. Ik heb de druk van mezelf afgehaald.
Het was oké!
Ik zou het prima vinden!
Gedurende deze tijd bleef ik hardlopen en trainen. Het waren echter de tijd en de gesprekken, en niet zozeer het hardlopen zelf, die me hielpen (natuurlijk hielpen de endorfines en de vrijheid die het hardlopen me geeft ook). De laatste steun kwam van de hardloopgemeenschap via mijn fantastische en #onstoppelijke hardloopclub Fareham Crusaders. Zoveel leden stonden klaar om er voor me te zijn, hun persoonlijke ervaringen te delen en gewoon even te checken hoe het met me ging. Het feit dat ik met anderen kon hardlopen zonder te hoeven praten, gaf me ook troost en geruststelling.
Het verbaast me niet dat ik me na het hardlopen weer helemaal mezelf voelde. Ik wist dat ik mijn 'zonneschijn' terug had. Ik wist dat ik sterk was, dat ik geliefd was en dat ik goed genoeg was!
Een paar maanden later had ik het voorrecht gevraagd te worden om aanvoerder te worden van het damesteam van FCRC. Het is een rol die ik enorm koester, ondanks dat ik door de huidige lockdown niet met mijn club kan hardlopen. Het is ook de reden waarom ik dit schrijf. Ik bekleed een functie die verantwoordelijkheid met zich meebrengt. Als ik iemand kan helpen door dit te lezen, dan heb ik iets teruggegeven aan alles wat mijn hardloopclub, familie en vrienden mij hebben gegeven. Ik dacht dat mijn mentale gezondheid sterk was. Ik dacht dat het, omdat ik zo bevoorrecht was en ben, nooit een probleem zou zijn, maar ik heb ontdekt dat ieders mentale gezondheid net zo goed beïnvloed kan worden als onze fysieke gezondheid.
Ik ben niet altijd sterk, ik voel me niet altijd goed genoeg en er zijn dagen dat ik verlang naar wat ik niet heb, en dat is niet oké. Maar ik weet nu dat ik moet praten als ik me zo voel, en dat het nooit onbelangrijk is voor degenen die echt om je geven.
Fran
@frannybeano op Instagram
