Ruim twee jaar geleden maakte mijn familie de vreselijke ervaring mee dat mijn moeder moest worden opgenomen in een psychiatrische kliniek. Psychische problemen komen helaas veel te vaak voor, maar mensen durven er niet over te praten. Ik in ieder geval niet.
Ik zou mijn ergste vijand niet toewensen wat we hebben meegemaakt, maar ik denk dat het me een sterker en beter mens heeft gemaakt, dus daar ben ik in ieder geval dankbaar voor. Het heeft mijn kijk op het leven zeker veranderd, en ik zal me er niet voor verontschuldigen dat ik dit onderwerp steeds weer aankaart. Er rust veel te veel stigma op, of misschien, denkt mijn optimistische kant, weten mensen gewoon niet hoe ze moeten reageren als iemand toegeeft dat hij of zij het moeilijk heeft.
Het is oké om je niet oké te voelen. Ik heb besloten om naar een psycholoog te gaan voor mijn eigen gemoedsrust en om alles wat er de afgelopen jaren is gebeurd te verwerken. We zitten in een voortdurende achtbaanrit terwijl mijn moeder probeert haar medicatie goed te krijgen. Ik maak me geen illusies dat dit waarschijnlijk de rest van ons leven zo zal blijven, maar ik kan alleen maar genieten van de goede tijden en de slechte accepteren.
Ik ben maar een paar maanden bij een psycholoog geweest, maar dat wil niet zeggen dat ik er in de toekomst geen zal bezoeken als dat nodig is. Het is namelijk zo belangrijk om problemen niet te laten oplopen of ze onder het tapijt te vegen. Mede hierdoor kreeg mijn moeder een zenuwinstorting, dus ik ben vastbesloten om daar nu mee te stoppen.
Gelukkig heb ik een fantastisch netwerk van familie en vrienden die me steunen. Hardlopen is een enorme uitlaatklep voor me geworden, zowel fysiek als mentaal. Ik heb geweldige nieuwe vrienden gemaakt, die bereid zijn te luisteren als het even moeilijk gaat, en voor wie ik er met trots ben als het voor hen moeilijk gaat. Ik geloof er heilig in dat mensen om een specifieke reden in je leven komen, en het is oké als anderen onverwacht verdwijnen – ik koester daar geen wrok over.
Lana (Itchen Spitfires)
