Gebabbel
Zelfstandig naamwoord: 1. Het verwarde geluid van een groep mensen die tegelijkertijd praten.
Er is altijd lawaai. Er is altijd dialoog. Er is altijd angst. Het geheim is om het te omarmen, te temmen, te gebruiken en te kanaliseren.
Kom op, horloge, zoek gewoon de satelliet. Moet ik naar de wc? Nee hoor, het gaat wel. Had ik die Chinees maar niet moeten nemen. Serieus, waar dacht ik aan? Wat als ik even naar de wc moet! De temperatuur voelt goed. Satelliet gevonden. Daar gaan we. Rustig aan, rustig aan. Niet eens op mijn horloge kijken. Mijn nieuwe schoenen zitten lekker. Ik ga. Ik ben eruit. De zon gaat onder. Ik moet naar het meer… 'Ik ben weggelopen van waar ik begon, er is geld gestolen, ik gaf flink wat geld uit, het leek wel alsof er elke avond een feestje was...' Weer een hardloper, wat maakt het uit, korte broek en T-shirt, ik ben te netjes gekleed. Ach, laat maar, het gaat wel.' Jezus, de paden hier zijn waardeloos. Kniebuiging, kniebuiging. Ontspan. Hoe kan het speelplein nog steeds zo druk zijn? Neem de hogere route naar de trap. Rustig aan, ademhalen. Het park in. Jezus, hij is lang, oh nee, hij zit op een fiets. Waarom draagt hij een zonnebril?...Knik. 'Ik ben maar een mens, ik ben maar – ik ben maar – ik ben maar een mens, misschien ben ik dom, misschien ben ik blind...'. Waarom versnel ik altijd op het pad langs het meer? Rustig aan. Mijn borst voelt goed. Mik op 6, 7 is bonus. Als het niet lukt, nou en? Het is druk. Het is licht! Stop, maak een foto. 2,3 kilometer. Shit, het is modderig. Waarom haat ik het als mijn hardloopschoenen vies worden? Oké, dit is prachtig. Kniebeweging, ademhaling. Buiten de gebaande paden wordt zwaarder. Wat is het paradijs voor mij? Goede vraag… 'Waar is het moment dat we elkaar het meest nodig hadden? Je trapt de bladeren op en de magie is verdwenen, ze vertellen me dat je blauwe lucht grijs is geworden, ze vertellen me dat je passie is verdwenen, en ik hoef me er niet druk om te maken'… Hoe kan hij daar in hemelsnaam mee hardlopen? Hij hoort normaal gesproken bij de vroege ochtendlopers, misschien rent hij wel twee keer per dag? Shit, modderige schoenen. Ik hou van dit meer. Ademhalen voelt goed. Knieheffing. Houding is oké. Eenden op het pad. Knik naar de hondenuitlaters. Oké, twee honden, dat is een verdomd grote husky. Het licht begint te dimmen. 6 jongens lopen rond het meer. Verdacht! Wat is die geur? Wiet. Waarom loopt ze in haar eentje rond het meer met een enorme koptelefoon op? Knieheffing, ontspannen. Voelt goed. 6,5 kilometer! Waar zijn die 5 gebleven? Ik heb de kick gemist, misschien was er wel geen kick. Weer hondenuitlaters, knik, tot de volgende ronde. Knieheffing. Drinken. Shit, mijn nachtzicht is waardeloos en ik kan mijn voeten niet goed zien. Tempo verlagen, maar doorgaan. 7 is bonus. Paradijs. Wat is mijn paradijs? Zo'n goede vraag. Hmmm, niet dat nummer, doorspoelen. Beter. Dus ik moet morgen plannen. 9,6 kilometer, doel, boem. 1,6 kilometer naar huis. Stappen, shit, dat zijn veel stappen. Ademhalen, knieheffing, stabiel. Stop, ademhalen. Doorzetten naar huis. Wat is dat blauwe lichtje rond de auto? O, het is een hondenriem. Gaaf! De laatste loodjes. Houd het tempo in de gaten, ga niet te vroeg. Weer zo'n rotpad. Duw de helling op. Tempo. Ademhalen. Laatste sprint. Kniekracht, kniekracht, kniekracht. Naar huis.
Ik heb ingezien dat het niet kan. Het is volkomen zinloos. Proberen het geluid in mijn hoofd tijdens het hardlopen vast te leggen, is als proberen de Ilias met krijt te schrijven. Dus waarom zou ik het proberen? Omdat dat geluid een enorm belangrijk onderdeel van mijn hardloopervaring is, een onderdeel dat ik heb leren begrijpen, kanaliseren en uiteindelijk temmen.
Toen ik voor het eerst begon met hardlopen, merkte ik al snel dat het lawaai, in ieder geval voor even, afnam. Maar die rust was van korte duur en duurde alleen tijdens het hardlopen zelf. Ik rende met woede, met gewichtsverlies in gedachten, met prestaties in gedachten, met mijn vader in gedachten. Ik rende voor hem. Ik wilde dat hij trots op me was. Ik wilde iets hebben om over te praten. Maar dit is totaal onhoudbaar. Omdat mijn motivatie was om voor iets en iemand anders te rennen, begon ik een hekel te krijgen aan het hardlopen. Het hardlopen werd een ritueel en een verplichting. Als ik een training oversloeg, versterkte dat mijn angst, niet omdat ik de endorfines miste, maar omdat het missen van de training het lawaai voedde. Het versterkte het lawaai. Het bevestigde elk negatief, door angst gedreven moment. In een poging om de wrok te compenseren, begon ik me op de buitenwereld te richten. Ik gebruikte afleiding als hulpmiddel. Ik gebruikte muziek, de omgeving, de route. Ik rende met woede en frustratie als brandstof. Ik speelde gebeurtenissen uit het verleden steeds opnieuw af met die energie. Ik luisterde helemaal niet naar mijn lichaam. Ik rende in angst. Ik rende weg om het lawaaierige beest binnenin stil te houden.
Na verloop van tijd ging het met mijn hardlopen achteruit. Motivatie is essentieel voor elke activiteit, maar passie ook. Zonder passie en de wens om de activiteit te doen omwille van de activiteit zelf, is teleurstelling onvermijdelijk. Een wijze vriend zei ooit tegen me: 'Doe een baan waar je van houdt en je hoeft nooit meer een dag te werken'. Deze woorden werden in 1994 tegen me gezegd. Paula, je had gelijk.
Het probleem was dat mijn hardloopstijl me tegenhield. Ik versterkte en voedde juist alle negatieve gedachten die ik met hardlopen probeerde te overwinnen. Dit was een strijd die ik niet kon winnen. Tot ik een boek las. Het klinkt misschien heel simpel, maar toen ik me realiseerde dat ik achteruitging, begon ik te lezen over motivatie en de juiste mindset voor hardlopen. Eén boek veranderde alles. Om precies te zijn, het was eigenlijk maar één alinea.
'...intrinsieke motivatie is motivatie die van binnenuit komt. Intrinsiek gemotiveerde individuen doen activiteiten die hen interesseren, en ze doen dat vrijwillig, met een gevoel van persoonlijke controle. Er is geen sprake van deelname aan de activiteit voor een materiële beloning. Intrinsieke motivatie is weinig meer dan deelnemen aan een interessante activiteit puur uit liefde voor die activiteit...'
'The Resilient Runner' van William Peters is een werkelijk uitstekend boek. Het opende mijn ogen voor een compleet nieuwe manier van hardlopen. Ja, er zijn hoofdstukken over het stellen van doelen, visualiseren, positieve bekrachtiging, enzovoort, maar het belangrijkste is dat het me deed inzien dat mijn motivatie helemaal verkeerd was.
In eerste instantie maakte de gedachte aan hardlopen me doodsbang. Zo lang had ik vertrouwd op afleidingstechnieken om me erdoorheen te helpen. Technieken die ik nu zie als een terugkerend thema in mijn adolescentie en daarna. Kijk niet naar de boeman en hij verdwijnt vanzelf. Maar toen ik me verdiepte in het concept en de specifieke mentale toestanden begreep die in het boek werden beschreven, veranderde alles exponentieel. Cruciaal was dat ik begon te hardlopen voor mezelf. Ik bepaalde de agenda. Ik begon de controle terug te krijgen. Begrijp me niet verkeerd, opstaan om 5 uur 's ochtends midden in de winter wordt niet 'intrinsiek' makkelijker, maar na 5 minuten loop ik al met een glimlach op mijn gezicht.
Het geluid is er nog steeds. Ik weet niet of het bij mijn angst hoort of dat het voor iedereen hetzelfde is. Ik dacht dat stilte een permanent hoog fluitend geluid was, totdat mijn gehoorapparaat het verving door een veel aangenamer wit ruisgeluid. Sterker nog, ik dacht dat vogels niet zongen totdat ik mijn gehoorapparaat voor het eerst droeg. Ik vind hardloopwedstrijden nog steeds moeilijk. Misschien komt het door de enorme hoeveelheid afleiding, de menigte, mijn medelopers, mijn eigen verwachtingen. Maar een zonnebril helpt wel. Ik snap nu waarom paarden oogkleppen nodig hebben.
Ik denk dat ik het lawaai zou missen als het helemaal zou verdwijnen. Het is zowel mijn destructieve als mijn creatieve kant – zo, ik heb het gezegd. Het is een deel van mij. Het is dat gebabbel.
Het paradijs is......
