Ik begon met hardlopen toen ik 20 was en genoot enorm van de grenzen die ik mijn lichaam kon verleggen en de uitdaging om zo ver mogelijk te komen. Ik begon met rondjes van 20 minuten (rustig aan) langs de kanalen bij Weybridge, Surrey, waar ik woonde. Ik raakte er helemaal door gegrepen en al snel rende ik 6-7 dagen per week, waardoor die 20 minuten uitgroeiden tot 60-90 minuten. Ik noemde hardlopen altijd "mijn kleine wereldje", omdat het zo mooi was dat je overal naartoe kon gaan met alleen je iPod (ouderwets) en niemand wist waar je was. Alleen jij en je gedachten, met een paar behoorlijk goede afspeellijsten, van dancehits tot Michael Jackson en Oasis!
Het werd me duidelijk dat hardlopen niet alleen draait om fit worden, afvallen of snelle mijltijden neerzetten. Het betekende veel meer voor me. Het hielp me om mijn problemen te verwerken en, eerlijk gezegd, me zelfverzekerd te voelen. Ik kom altijd over als zelfverzekerd en een grappenmaker in mijn vriendenkring, maar eigenlijk is dat een façade die ik opwerp om te verbergen dat ik vanbinnen altijd angstig ben over wat anderen van me denken en vinden, en dat ik op zoek ben naar acceptatie.
Hoewel dit geweldig was, ging het niet zonder problemen. Ik raakte geobsedeerd door hardlopen en wat het met me deed. Ik had een crosstrainer en trainde daar steevast 60 minuten per dag op, meestal direct na het avondeten. Geen probleem, zou je denken, maar toen ik alles tot in de puntjes telde en ervoor zorgde dat ik niet van de trainer afstapte voordat ik die calorieën had verbrand, zei ik tegen mezelf dat het oké was om te gaan hardlopen. Ik belandde al snel in een vicieuze cirkel van heel weinig eten en te veel verbranden, zonder mijn lichaam de kans te geven te herstellen. Vervolgens ging ik nog een stap verder en ging ik in de brandende hitte naar buiten, gekleed in een trainingspak, joggingpak en zelfs een wollen muts, gewoon om mezelf te pushen. In werkelijkheid was ik mezelf alleen maar onveilig aan het straffen met die geweldige hobby die snel in een obsessie was veranderd. Die obsessie kwam op de achtergrond te staan rond Kerstmis 2011, toen er totaal onverwacht bij mij een osteosarcoom in een vroeg stadium werd vastgesteld, een vorm van botkanker. Gelukkig hoefde ik hier maar zo'n 19 maanden mee te worstelen, maar het grootste deel van die tijd heb ik het alleen gedaan en mijn hele familie buitengesloten van deze reis, wat achteraf gezien het meest egoïstische was wat ik had kunnen doen.
In die tijd speelde ik op hoog niveau semi-professioneel voetbal en ik wilde altijd de beste zijn die ik kon zijn, wat begon met mijn conditie, toewijding en vastberadenheid. Hardlopen was hetzelfde en binnen enkele weken na de laatste fase van mijn chemotherapie liep ik mijn persoonlijke record op de marathon in 3:19:58, wat me een enorm gevoel van vreugde en voldoening gaf. Voetbal en hardlopen waren mijn twee uitlaatkleppen en ik gaf er altijd alles voor, maar er was altijd dat ene ding dat door mijn hoofd spookte: de gedachten en gevoelens wanneer ik deze twee prachtige dingen niet deed.
Als je dagelijks op zoek bent naar acceptatie, wordt het moeilijk en raak je steeds meer geïsoleerd. Je vindt talloze excuses om niet met vrienden af te spreken, een paar drankjes te doen of gewoonweg niet te socialiseren. Door de jaren heen ben ik veel vrienden kwijtgeraakt door mijn toewijding aan het voetbal, maar sinds ik in 2013 ben gestopt met competitief voetballen, zijn de gevoelens en moeilijkheden alleen maar erger en moeilijker te verwerken geworden. Ik voel me totaal verloren en ga zelden nog de deur uit buiten mijn werk, zelfs tijd doorbrengen met familie vind ik lastig. Mijn obsessie met hardlopen is verdwenen en ik sloot mezelf op in mijn eigen appartement. 's Avonds kwam ik thuis van mijn werk en nam ik meteen een bad, waar ik dan 5-6 uur in bleef liggen, soms gewoon nadenkend en nietsdoend.
Nu, jaren later, worstel ik nog steeds met deze gedachten en gevoelens, maar ik ga ermee om op een manier die me helpt socialer te zijn en minder angstig te zijn over geaccepteerd worden en er goed uitzien. Ik heb inmiddels 28 marathons gelopen, maar na een aantal jaren met onderbrekingen is mijn passie voor hardlopen pas net weer opgelaaid. Ik focus me niet minder op tijden en afstand, maar loop voor mijn plezier en om me vrij te voelen, zodat ik helder kan blijven denken en me prettiger voel gedurende de dag.
Op mijn 35e ben ik niet meer zo snel als vroeger, maar ik ben nog steeds even vastberaden en wilskrachtig. De dagelijkse strijd zal echter voortduren en het is de manier waarop ik daarmee omga die ervoor zorgt dat ik blijf lachen. Niemand heeft perfecte dagen of levens, iedereen heeft uitdagingen, maar als we allemaal naar een vreemde glimlachen en aardig voor elkaar zijn, zijn we al een heel eind op weg.
Tot slot wensen we iedereen die meedoet aan de fantastische "Miles for Mind"-uitdaging in mei veel succes.
"Wees aardig voor elkaar, want iedereen voert een strijd waar wij niets van weten" - Zo waar en toch zo simpel! Onthoud altijd: het is oké om je niet oké te voelen.
Adam
---------------------------------------------------
Als onderdeel van #MilesForMind willen we geld inzamelen voor Mind en tegelijkertijd aandacht vragen voor mentale gezondheidsproblemen.
Het is oké om een psychische aandoening te hebben, het is oké om over je psychische gezondheid te praten en het is oké om hulp te vragen.
Wij zijn er stellig van overtuigd dat hardlopen kan bijdragen aan een gezond lichaam én een gezonde geest, en we hopen dat het delen van verhalen over mentale gezondheid en hardlopen anderen zal inspireren om hun hardloopschoenen aan te trekken voor een betere mentale gezondheid.
