Ik heb zitten nadenken over de beste manier om dit bericht te beginnen, maar ik kom er maar niet uit. "Er was eens" dekt de lading niet echt, want om eerlijk te zijn is het geen sprookje geweest.
Ik ben een paar jaar geleden begonnen met hardlopen. Ik ben niet superslank, ik ben niet superfit en ik ren zeker niet elegant!
Een van de dingen die ik van hardlopen heb geleerd, is dat het me letterlijk uit mijn comfortzone heeft gehaald! Ik werd vroeger veel gepest op school, vooral tijdens de gymles, omdat dat niet mijn sterkste punt was. Het idee om weer een gympak aan te trekken en vrijwillig te gaan hardlopen, klonk me dan ook volkomen absurd.
De reden dat ik hiermee begon, was omdat ik mijn lieve oma aan kanker verloor (wat mijn hart verscheurde). Op haar sterfdag besloot ik iets te doen om mezelf af te leiden van mijn oncontroleerbare verdriet. En toevallig viel de London Vitality 10K precies samen met haar sterfdag, dus besloot ik mee te doen voor het hospice dat voor haar zorgde.
Ik had nauwelijks getraind, wist niets van hardlopen en de wedstrijddag viel meestal samen met de warmste dag van het jaar. Maar zodra ik begon te rennen, was ik meteen verkocht. De sfeer op de dag zelf was ongelooflijk en een ervaring die ik nooit zal vergeten.
Het overschrijden van de finishlijn was een fantastisch gevoel, niet alleen omdat ik geld had ingezameld voor het goede doel, maar vooral omdat ik het had gehaald. Ik had mijn lichaam en geest tot het uiterste gedreven en het had me niet in de steek gelaten. Ik schaam me er niet voor om toe te geven dat er een klein traantje van trots over mijn wang rolde.
Toen ik begon met hardlopen, was ik bang dat al die pestkoppen van vroeger om de hoek zouden springen en me zouden uitlachen. Maar na een paar keer hardlopen besefte ik dat dat niet het geval zou zijn en begon ik me steeds meer op mijn gemak te voelen en te genieten van wat ik deed.
Ik heb de afgelopen jaren veel moeilijke tijden doorgemaakt en hardlopen heeft me enorm geholpen. Er is geen beter gevoel dan wanneer ik mijn Runkeeper-app check en zie dat ik mijn persoonlijk record heb verbeterd of mijn langste afstand heb gelopen – het is echt een van de fijnste gevoelens.
Wat ik ook geweldig vind, is de hardloopgemeenschap. Niet alleen de mensen die je op zondagochtend tegenkomt en naar wie je even knikt. Maar ook de enorme kracht van de sociale mediagroep #runr en #ukrunchat. Vooral op Twitter merk ik dat je niet zomaar een individuele hardloper bent, maar onderdeel van een heel leger hardlopers.
Er is altijd wel iemand die je opbeurt na een slechte hardloopsessie, of je een virtuele high five geeft als je een nieuw persoonlijk record behaalt.
Ik merk dat ik nu enorm veel zin heb om te gaan hardlopen, en als ik dat niet gedaan heb, voel ik me erg futloos.
Ik doe elk jaar een aantal hardloopwedstrijden voor het goede doel met mijn hardloopmaatje Phil, en elke keer dat ik meedoe, denk ik terug aan waar ik begon en hoe ver ik ben gekomen. Ik ben ook vrijwilliger bij Park Run, een van de meest fantastische teams die ik ken – ik zou het zeker aanraden om je aan te melden als je wilt beginnen met hardlopen.
Hardlopen is voor mij meer dan alleen een sport; het is een manier om te ontsnappen, frustraties uit het leven te verwerken en mezelf uit te dagen om buiten mijn comfortzone te treden.
Het is wellicht goed om te benadrukken dat ik met "rennen" niet een sprint bedoel, maar meer een soort waggelende tocht naar de finish. Ik heb echter ook geleerd dat het niet gaat om de snelheid of de afstand die je aflegt, maar om vooruitgang te boeken - mentaal en fysiek.
Hardlopen heeft mijn leven ten goede veranderd.
