Ik ben verpleegkundige en ik herontdek langzaam maar zeker mijn liefde voor hardlopen. Vroeger rende ik vaak, niet routinematig of serieus, maar ik genoot ervan. Hoewel ik hardlopen geweldig vond, zag ik er vaak tegenop om te gaan hardlopen, omdat ik bang was dat mensen naar me zouden staren. Maar achteraf vond ik het heerlijk hoe ik me voelde, en het is frustrerend dat dit gevoel zo snel vergeten kan worden.
Tijdens mijn derde jaar als verpleegkundestudent had ik het erg moeilijk met stress en timemanagement, door stages, opdrachten, de universiteit en een verhuizing. Al mijn focus lag op het worden van een goede verpleegkundige en het zorgen voor mijn patiënten, waardoor ik langzaam aan mezelf vergat. Ik zei tegen mezelf dat ik geen tijd had om te hardlopen of naar de sportschool te gaan. Langzaam maar zeker ging mijn mentale gezondheid en mijn stemming achteruit, zo erg zelfs dat ik uiteindelijk de diagnose depressie kreeg en medicatie voorgeschreven kreeg. Ik vertelde het aan mijn vriend en familie, maar verder aan niemand. Ik schaamde me ervoor dat ik depressief was en tegelijkertijd verpleegkundige wilde worden. Ik dacht dat verpleegkundigen geen eigen problemen mochten hebben, ik voelde me zwak en beschaamd. Nu besef ik dat dit een nogal onrealistische kijk was. Ik ben weliswaar verpleegkundige, maar ik ben ook maar een mens. Dus als ik gestrest ben, is eten mijn eerste keus om die stress te verlichten: chocolade, chips, noem maar op, ik eet het allemaal. Mijn gewicht nam toe, waardoor mijn zelfvertrouwen kelderde en ik weer naar eten greep, waardoor de vicieuze cirkel zich herhaalde. Dit ging zo door tot voor kort.
Ik ben nu twee jaar verpleegkundige, gebruik geen medicijnen meer en vond het tijd om mijn werk-privébalans te verbeteren. Ik ben weer regelmatig gaan hardlopen. Hoewel ik tijdens mijn tweede hardloopsessie werd uitgelachen en voor 'dikzak' werd uitgemaakt (hoe origineel!), liep ik gewoon door, met een glimlach op mijn gezicht. Ik was zo trots op mezelf. Ik weet dat als dit een paar maanden eerder was gebeurd, ik was ingestort en nooit meer was gaan hardlopen. Ik loop nu regelmatig en voel me zowel fysiek als, belangrijker nog, mentaal fantastisch. Het klinkt misschien gek, maar elke hardloopsessie voelt als een prestatie.
Ik heb altijd al eens aan een hardloopwedstrijd willen meedoen, maar ik maakte me altijd zorgen over mijn eindtijd, dat ik als laatste zou finishen en me daarvoor zou schamen. Daarom haakte ik altijd af. Mijn vriend zei echter iets dat me sindsdien is bijgebleven: "Focus niet op de tijd of op anderen, focus je gewoon op het finishen. En als je een paar wedstrijden hebt gedaan, kun je je wel op de tijd focussen." Met deze verandering in mindset heb ik 5 km parkruns voltooid en een 5 km wedstrijd gelopen. Tijdens elke run denk ik positief en de runs worden steeds makkelijker. Ik word zelfverzekerder en ik weet weer hoe fijn endorfine kan zijn.
Ik weet dat ik nog veel werk te verzetten heb aan mijn mentale gezondheid en zelfvertrouwen. Daarom schrijf ik me in voor verschillende hardloopwedstrijden gedurende het jaar. Ik ontdekte Runr via Instagram en ik vind de waarden van het merk geweldig, zoals het doneren van 10% van de winst aan Mind. Toen ik de virtuele hardloopwedstrijd Miles for Mind zag, kon ik niet wachten om me aan te melden. Het is zo fijn om te zien dat een merk zo openlijk zo'n belangrijk goed doel steunt. Ik heb me ingeschreven voor 25 mijl, maar ik hoop er meer te doen. Ik kan niet wachten om mijn T-shirt te dragen tijdens het hardlopen. Ik hoop dat het gesprekken over mentale gezondheid op gang brengt tijdens parkruns en dergelijke.
Hardlopen wordt langzaam maar zeker mijn manier om te ontstressen. Ik zal doorgaan met hardlopen om mijn mentale gezondheid te verbeteren.
