Dit is een bijgewerkte versie van een blogbericht dat ik in augustus 2017 heb geplaatst.
Toen ik deze blog oorspronkelijk publiceerde, heb ik hem talloze keren geschreven, herschreven en aangepast, en meer dan eens overwogen om hem niet te publiceren. Was het misschien te veel informatie? Mogelijk. Maar als het ook maar één persoon heeft geholpen te beseffen dat ze niet de enige zijn die worstelen en dat het oké is om dat toe te geven, dan is dat al goed. Dit was nooit bedoeld als een "zielig ik"-blog, en het was en is geen blog die op zoek is naar medelijden. Een psychische aandoening is niets om je voor te schamen en het is tijd om erover te praten.
Volgens de Mental Health Foundation gaan er in het Verenigd Koninkrijk jaarlijks 70 miljoen werkdagen verloren als gevolg van psychische aandoeningen, waaronder angststoornissen, depressies en stressgerelateerde klachten. Dit betekent dat psychische aandoeningen de belangrijkste oorzaak zijn van ziekteverzuim en verzuim op het werk. (www.counselling-directory.org.uk)
Het zou een understatement zijn om te zeggen dat 2017 niet mijn beste jaar was. Het begon goed, maar toen, in het voorjaar, verliet mijn partner me plotseling. Hij verliet me niet alleen, maar hij besloot ook nog eens dat de beste manier om me te vertellen dat hij wegging, was om te vertrekken en me vervolgens op te bellen terwijl ik aan het werk was om te zeggen dat hij niet meer terugkwam. Ik gaf mezelf de schuld. Wat had ik gedaan dat zo erg was dat hij me verliet? Wat had ik niet gedaan dat ik had moeten doen waardoor hij bij me had willen blijven? Was ik echt zo onbeminnelijk? Dat moest wel, als hij me verliet. In werkelijkheid kampte hij (en vermoedelijk nog steeds, ik heb niets meer van hem gehoord sinds hij zijn spullen uit mijn appartement heeft gehaald) met verschillende psychische problemen, allemaal tegelijk – voornamelijk een dwangstoornis, depressie en alcoholisme. Hij bereikte een punt waarop hij er gewoon niet meer mee om kon gaan en de enige manier waarop hij ermee kon omgaan, was door weg te gaan - mij, zijn baan, Londen, zijn ex en hun kinderen - alles wat op dat moment deel uitmaakte van zijn leven, en zo ver mogelijk weg te rijden, wat in dit geval Schotland was.
Ik dacht altijd dat het wel goed met me ging. Ik dacht altijd dat het wel goed zou komen. Ik ben over het algemeen best gelukkig, meestal vrij stabiel, ik heb zelden noemenswaardige stemmingswisselingen, zelfs niet rond die tijd van de maand. En plotseling ging het niet meer goed met me, ik was niet gelukkig, ik was verre van stabiel. Zijn depressie was een van de redenen waarom hij besloot te vertrekken, maar het was zijn depressie en de gevolgen van zijn gedrag die daaruit voortvloeiden, die mijn eigen psychische problemen veroorzaakten. Ik heb het een tijdlang erg moeilijk gehad.
Ik heb geluk dat ik er goed doorheen ben gekomen, en wat ik van die periode heb geleerd, is dat we allemaal op een bepaald moment in ons leven te maken krijgen met psychische problemen. Niemand is daarvan uitgezonderd. Niemand vindt het leven altijd even makkelijk, en we hebben allemaal wel eens steun nodig.
Voor mij heeft hardlopen geholpen om het herstelproces op gang te brengen. Het gaf me de tijd om na te denken, mijn gedachten op een rijtje te zetten, te bedenken hoe ik hier verder mee wil en de kracht te vinden om dat te gaan doen. Het gaf me de mogelijkheid om plannen te maken (ik ben een agendabeheerder, ik ben dol op plannen). Ik weet eigenlijk niet wat ik in deze periode gedaan zou hebben als ik niet had hardgelopen.
Afspreken met de #ukrunchat-mensen was een geweldige manier om de deur uit te gaan, nieuwe mensen te ontmoeten en met nieuwe vrienden te hardlopen. Mijn eerste race-Tweet Up was bij de London 10,000 op Tweede Paasdag.
Londen 10.000 tweets omhoog
...en meedoen aan de #ChaseTheSun-races, eerst met Caroline (@Lifeguard50) en daarna met Carl (@BigCarlRunning), was ontzettend leuk.
Chase the Sun Crystal Palace met Caroline
Chase the Sun Olympic Park met Carl
Dus waarom vertelde ik je ineens alles?
De reden waarom ik mijn blog op dat moment publiceerde, was om te benadrukken dat een groot deel van de #ukrunchat-groep dat weekend een marathon in één dag (@marathoninaday) zou gaan lopen om geld in te zamelen voor Mind, de organisatie die zich inzet voor geestelijke gezondheid. Sommigen van ons legden de hele marathonafstand alleen af, anderen verdeelden de afstand over teams.
Ik zat samen met Michele (@Whiffenpuff) en Katie (@itskatiefam) in een team om de 42,2 kilometer tussen ons op zaterdag af te leggen en ik ben de stad uit gegaan om persoonlijk met Michele te gaan hardlopen, wat superleuk was. Alleen al even Londen verlaten doet wonderen voor mijn mentale gezondheid.
Update 2018
Nou, zeggen dat 2017 geen geweldig jaar was, is nog steeds een enorm understatement. Niet alleen verliet mijn ex me in het voorjaar, maar zes maanden later brak ik mijn arm. Vrij spectaculair. Ik ga er hier niet verder over uitweiden – velen van jullie die dit lezen volgen me waarschijnlijk op Twitter en hebben die hele vreselijke ervaring met me meegemaakt.
Wat ik wel kan zeggen is dat die periode een van de moeilijkste van mijn leven was. Zelfs vergeleken met het moment dat mijn ex me verliet. Liefdesverdriet is moeilijk, maar een fysieke breuk zoals die van mij is ongelooflijk slopend. Omdat ik nog nooit eerder een langdurige ziekte had gehad, was ik totaal verrast door hoe zwaar het was om niet te kunnen werken, mijn routine kwijt te zijn, weg te zijn van mijn vrienden en (de eerste zes weken) fysiek beperkt te zijn in wat ik kon doen. Het had een enorme impact op mijn mentale gezondheid. Ik was elf weken ziek thuis en het was een ware rollercoaster. Ik probeerde niet te vaak te klagen op Twitter, maar dat was onmogelijk. Ik veranderde in een zeurende, klagende, saaie, saaie, gebroken arm-saaie persoon. Een paar mensen hebben daar de dupe van gehad – vooral mijn ouders, maar één persoon in het bijzonder, die ik via Twitter heb leren kennen en tegen wie ik veel heb geklaagd, wil ik graag laten weten hoe ontzettend dankbaar ik hem ben dat hij het in deze periode met me heeft uitgehouden. Ik hoop dat hij dit leest en weet wie hij is!
Het gekke is dat ik mezelf zag veranderen in degene die zou gaan zeuren, maar ik kon er niets aan doen. Er waren momenten dat ik geen einde zag komen aan wat ik doormaakte. Het klinkt nu volkomen belachelijk, vooral omdat ik mijn arm brak en niet mijn been, maar er was een moment dat ik dacht dat ik nooit meer zou kunnen hardlopen. Ik kon me niet voorstellen dat ik ooit nog mobiel genoeg zou zijn om te rennen. En ik kan je niet vertellen hoe erg me dat dwarszat. Ik was er kapot van dat ik misschien mijn haar moest laten knippen, omdat ik me niet kon voorstellen dat ik ooit mijn arm genoeg zou kunnen optillen om mijn haar vast te binden. Alles was een overdreven reactie en ik zag het als het ware van buitenaf gebeuren.
Ik wijt veel hiervan aan mijn gebrek aan hardlopen. Hardlopen geeft me ruimte, tijd en perspectief. Het is een plek om te bewegen, om die endorfines te laten stromen, om te lachen, plezier te hebben, te huilen, boos te zijn (gek genoeg geniet ik best wel van een boze hardloopsessie). En dat kon ik allemaal niet. Ik kon mijn frustratie over mijn situatie niet wegrennen. De fysieke pijn was onbeschrijfelijk, maar in werkelijkheid duurde dat niet lang. Na ongeveer vijf weken was ik gestopt met de pijnstillers. Ik miste het hardlopen, ik miste de vrienden die ik via het hardlopen heb gemaakt en ik miste ook de eenzaamheid die hardlopen met zich meebrengt – mijn 'me-time'.
En hoe zit het met het hervatten van het hardlopen? Nou, ik kan je niet vertellen hoe veel beter ik me voel nu ik weer even lekker kan uitlopen. Het is langzaam, het is gestaag, het is frisse lucht, het is beweging, mijn benen bewegen, ik zie mijn vrienden, en het is gewoon fantastisch.
Mijn eerste wedstrijd, 14 weken na het ongeluk.
