Depressie en geestelijke gezondheid zijn zeer persoonlijke zaken en de ervaring van elke patiënt is totaal anders. Door de toegenomen media-aandacht en politieke bewustwording is geestelijke gezondheid echter onder de aandacht van een breder publiek gekomen. Hopelijk leidt dit tot een breder begrip voor dit groeiende maatschappelijke probleem.
Met dit in gedachten, en na een recent besluit om mijn antidepressiva af te bouwen, leek het me het juiste moment om mijn verhaal te delen over hoe ik 'vluchtte' voor mijn depressie en de symptomen onder controle kreeg die me in de afgelopen jaren zo in hun greep hielden.
Zes jaar geleden, kort na de geboorte van mijn oudste zoon, werd bij mij een depressie vastgesteld. Dit leek persoonlijke demonen in mij aan te wakkeren over het onvermogen om de 'perfecte' vader voor mijn kinderen te zijn – iets wat ik mezelf altijd had beloofd te proberen, nadat ik als kind had gezien hoe mijn eigen vader mijn moeder in de steek liet en haar twee zoons alleen liet opvoeden. Natuurlijk is het onmogelijk om een 'perfecte' ouder te zijn. Uiteindelijk bracht mijn onvermogen om optimaal te presteren als vader, echtgenoot en in mijn werk gevoelens van schuld, spijt en simpelweg 'verdriet' naar boven.
Na maanden van stemmingswisselingen, gevoelens van waardeloosheid en uiteindelijk suïcidale gedachten en pogingen, was medische hulp noodzakelijk. Bezoeken aan de huisarts leverden medicatie op die de ergste symptomen verlichtte, maar die gaf me niet de 'vonk' die ik in mijn leven miste. Tijdens een therapiesessie stelde een professional lichaamsbeweging voor. Hij had onlangs gezien dat andere cliënten focus en een doel vonden door te zwemmen en te hardlopen. Dus ik probeerde het...
Ik downloadde een hardloopprogramma van bank naar 5 km en begon het langzaam te volgen. Eén hardloopsessie werden er twee. In de weken erna sportte ik meer dan in jaren daarvoor. Deze momenten gaven me een doel en iets om me op te richten. Terwijl ik buiten in de frisse lucht was, mijn longen vol en brandend terwijl mijn spieren zich inspanden door de toenemende vermoeidheid, was mijn geest vreemd genoeg helder. Zorgen leken niet alleen naar de achtergrond te verdwijnen, ze waren gewoonweg weg. Het gevoel na het hardlopen was er een van voldoening; ik had iets bereikt en voelde me er goed bij.
Deze nieuwe hobby werd langzaam een verslaving. De drie hardloopsessies per week werden steeds langer. Daarna werden ze regelmatiger. Ik werd sneller en wilde steeds beter worden. Tijdens dit alles kwam mijn mentale gezondheid, dankzij de regelmatige medicatie, onder controle en begon zelfs te verbeteren. Ik was weer gelukkig. Ik werd socialer in vertrouwde omgevingen en toen, met een sprong in het diepe, ging ik hardlopen met een groep vreemden!
Een paar jaar later, want dit was allemaal een langzaam proces, zijn die vreemden nu mijn beste vrienden. We hebben een hardloopclub opgericht om de vreugde en het sociale aspect van hardlopen, die we zo waarderen, te delen. Deze groep is nu als een tweede familie voor me. Ze kennen mijn problemen en staan altijd klaar om te luisteren, hoe absurd ze mijn problemen ook vinden. Dankzij dit steunnetwerk heb ik besloten om mijn medicatie af te bouwen en hopelijk helemaal te stoppen. Ik weet dat als het proces niet soepel verloopt, ik altijd op mijn vrienden kan rekenen en op mijn vrouw, die mijn rots in de branding is. Als ik me angstig voel of overweldigd word door zorgen, is mijn medicatie nu simpelweg hardlopen. Korte stukjes rennen... lange stukken rennen... snel rennen of die heuvel oprennen waar mijn longen altijd zo branden. Mijn hardloopschoenen aantrekken en mijn lichaam het laten overnemen van mijn geest, dat brengt me gegarandeerd weer met beide benen op de grond.
---------------------------------------------
