Nadat ik op mijn veertiende aan crosscountry had gedaan en er elke seconde een hekel aan had, dacht ik dat ik nooit meer zou hardlopen. Ik weet nog dat mijn moeder me omkocht met het nieuwste trainingspak als ik door zou gaan met crosscountry, zo lang geleden is het alweer!
Ik begon met hardlopen om fit te blijven, omdat ik zes jaar geleden wat aankwam. Ik startte met een 'van bank naar 5 km'-programma en haatte letterlijk elke seconde van het hardlopen totdat ik 5 kilometer kon rennen. Toen ik die mijlpaal eenmaal had bereikt, leerde ik hardlopen waarderen, hardlopen met mijn vriendinnen en gewoon lekker rondslenteren. Ik deed af en toe mee aan een wedstrijd, maar dat was vooral een sociale activiteit met andere vrouwen en een manier om op gewicht te blijven.
Het keerpunt was toen ik lid werd van een lokale hardloopclub in Telford, de Lawley Running Club. Ik wilde een trailrun doen en iedereen was zo vriendelijk dat ik me bij LRC (Lawley Running Club) aansloot. Dankzij hun voortdurende steun heb ik meer dan 16 halve marathons gelopen en genoot ik voor het eerst echt van wedstrijden.
In 2015 sloeg het noodlot toe: mijn vader kreeg de diagnose longkanker en was erg ziek. Vier weken later overleed hij helaas. Op dat moment stond mijn wereld op zijn kop en kwamen de angsten die ik als tiener had gehad terug. Ik probeerde mezelf bezig te houden. Ik had me al ingeschreven voor de GNR-loop en haalde ruim £500 op. Ik liep de race ter nagedachtenis aan mijn vader voor kankeronderzoek. De race verliep niet goed en door een blessure moest ik de laatste kilometers strompelen, maar ik voelde dat er een engel op mijn schouder waakte om me erdoorheen te helpen.
In die tijd hield ik mezelf zo bezig dat ik mijn vader niet hoefde te missen, en hardlopen was mijn therapie. Mijn vrienden van de hardloopclub waren een enorme steun en ik rende drie keer per week, trainend voor verschillende wedstrijden. Hardlopen was op dat moment een manier om mijn hoofd leeg te maken en ik had het gevoel dat mijn vader met me meeliep, vooral tijdens de wedstrijden en trainingen waar ik het moeilijk mee had. Naarmate de maanden verstreken, miste ik mijn vader nog steeds, want hij luisterde altijd graag naar verhalen over wedstrijden en was dol op de medailles!
Hardlopen heeft me geholpen om te gaan met verdriet en angst, en ook al mis ik mijn vader nog steeds, drie jaar later. Elke keer dat ik mijn hardloopschoenen aantrek, word ik blij, want wat er ook in mijn leven gebeurt, hardlopen is mijn veilige haven.
Ik had vorig jaar een blessure waardoor ik een paar maanden niet kon hardlopen, en hoewel spinning en de sportschool me niet dezelfde kick gaven. Deze periode was zwaar en de angst begon weer de kop op te steken.
Ik heb mijn hardlooptraining langzaam weer opgebouwd en ben naar pilateslessen gegaan om mijn geblesseerde kuit te ontzien. Ik leg mezelf niet langer de druk op om persoonlijke records te lopen, maar ga er gewoon op uit en geniet ervan. Deze instelling heeft me geholpen om dit jaar meer van het hardlopen te genieten en ik heb in januari elke dag hardgelopen om geld in te zamelen voor MIND.
Hoewel mijn vader altijd dacht dat ik gek was omdat ik zo veel rondrende en me vaak een 'wegloper' noemde, toet toet, hoop ik dat hij vanuit de hemel op me neerkijkt en trots is op wat ik heb bereikt. Mijn prestaties hangen nu aan mijn medaillehouder en elke keer dat ik ze zie, motiveert het me om de volgende race te lopen.
Met een nieuw persoonlijk record op de 5 km en 10 km in de afgelopen weken en steeds sterker wordende prestaties, kijk ik ernaar uit om dit jaar meer dan 1000 mijl te lopen. Ik heb me gericht op snelheidstrainingen en ben helemaal weg van hippe leggings die zoveel bekijks trekken tijdens de parkrun!
Op zaterdagavond voor een wedstrijd drink ik helemaal geen alcohol en focus ik me op de juiste voeding om mijn wedstrijdtempo te kunnen halen. Ik ben iemand die de juiste voeding, voldoende slaap en veel water nodig heeft om een goede wedstrijdprestatie neer te zetten. Ik heb op de harde manier geleerd om van wedstrijden te genieten, te lachen en me niet te focussen op persoonlijke records.
Door nu kleinere, haalbare doelen te stellen, ben ik veel gelukkiger en blijft mijn angst onder controle. Zoals de tatoeage op mijn voet zegt: het begint met één stap - blijf rennen!
