Toen ik 18 was, paste ik in kledingmaat 42, at ik hamburgers, Chinees afhaaleten en hele bakken Ben & Jerry's ijs, en voelde ik me prima in mijn vel. Ik had rondingen, een vriendje en was best gelukkig.
Maar ik kreeg in de winter griep, waardoor ik bronchitis kreeg. Dat leidde vervolgens tot mijn eerste aanval van pleuritis (het slijmvlies van de longen raakt ontstoken en opgezwollen, waardoor de longen niet meer soepel op en neer kunnen bewegen. Ik heb al astma, dus ademhalen werd daardoor een probleem!). Ik werd behandeld met penicilline, maar daar kreeg ik een ernstige allergische reactie op, wat vervolgens leidde tot nierproblemen.
Ik was lange tijd ziek en verloor per ongeluk zo'n 19 kilo. Ik merkte het pas toen ik terug op school kwam en zag dat mijn uniform veel te wijd zat, het hing bijna om me heen. Ik was bijna maat 36 geworden. Vrienden, klasgenoten en leraren maakten er allemaal opmerkingen over, en helaas denk ik dat hun complimenten het begin waren van een lange, ongezonde relatie met eten. Iedereen vertelde me hoe geweldig ik eruitzag - zoveel beter, zoveel gezonder, zoveel mooier in mijn nieuwe kleren. Tijdens de afscheidsbijeenkomst van de bovenbouw werd ik uitgeroepen tot 'Afgevallen Vrouw van het Jaar' en kreeg ik een certificaat, waarbij onze jaarcoördinator me prees voor mijn goede prestatie.
Het drong tot me door dat ik er voorheen afschuwelijk uit moet hebben gezien, dat ik duidelijk niet aantrekkelijk of acceptabel was geweest, en dat mijn slanke figuur me een vreemd soort respect had opgeleverd. Ik kan me eerlijk gezegd niet herinneren dat ik me ooit ongemakkelijk of onzeker heb gevoeld vóór mijn ziekte en ik at altijd zonder erbij na te denken. Maar nu voelde ik de druk om slank te blijven.
Ik ben van nature niet slank en kan niet zomaar alles eten wat ik wil. Het is dan ook absoluut niet makkelijk geweest om de afgelopen twaalf jaar maat 36 te behouden.
Toen ik midden twintig was en alleen woonde, at ik nooit avondeten. Ik nam alleen een kop thee als ik honger had, omdat ik wist dat dat maar 11 calorieën waren. Ik heb periodes gehad waarin ik mezelf uitscholde na het eten van grote maaltijden, omdat het schuldgevoel en de volle maag te veel waren om te verdragen. Ik hield alles bij wat ik at, inclusief kauwgom, met de app 'MyFitnessPal'. Ik was geobsedeerd, telde calorieën en bestelde nooit afhaalmaaltijden (dat doe ik nog steeds niet en ik heb sinds mijn achttiende geen Chinees afhaaleten meer gegeten). Alleen wonen was eigenlijk een belangrijke factor in mijn slechte houding ten opzichte van eten, omdat er niemand in de buurt was om me te verleiden, me eraan te herinneren te eten of voor me te koken, en ik kon ermee wegkomen om niet te eten. Mijn koelkast was bijna altijd leeg en ik vermeed uit eten gaan.
Mijn ex-verloofde was marathonloper en ik raakte geïnspireerd om het ook eens te proberen nadat ik hem bij wedstrijden had aangemoedigd. Ik vond het geweldig en ben sindsdien blijven hardlopen. Hardlopen heeft niets te maken met afvallen of op gewicht blijven – ik loop omdat het stress verlicht, mijn hoofd leegmaakt, me gelukkig maakt, me uitdaagt en me een moment van rust biedt.
Maar mijn relatie met eten was echt slecht na het onverwachte overlijden van mijn vader in 2014. Ik had sowieso al geen eetlust meer, maar genoot er juist van om niet te eten. Ik woonde toen alleen en moest een tijdje stoppen met hardlopen omdat ik mijn lichaam niet van de juiste brandstof voorzag en geen energie had om te sporten, waardoor ik me nog slechter voelde. Deze foto is genomen ongeveer zes weken na het overlijden van mijn vader, op de dag van de British 10K in Londen in juli. Ik worstelde me door het parcours, viel bijna flauw aan het einde en huilde op de terugweg naar huis. Dat was echt zwaar en een wake-up call: ik wist dat ik niet genoeg voedingsstoffen binnenkreeg. Ik realiseerde me dat ik mijn lichaam voldoende brandstof moest geven om mijn favoriete hobby te kunnen blijven uitoefenen.
Ik ging tijdelijk bij mijn moeder wonen en schreef me in voor veel meer hardloopwedstrijden, wat ik gebruikte als excuus om gezond en evenwichtig te eten. Ik begon hardloopmagazines te lezen en probeerde me aan te sluiten bij de hardloopcommunity op Twitter en Instagram, om meer te leren over wat en wanneer je effectief kunt eten rondom het hardlopen. Ik leerde over koolhydraatladen, energiegels, gezonde vetten en eiwitten.
Op dit moment ben ik zwaarder dan ik ben geweest sinds mijn achttiende. Ik worstel nog steeds met mezelf en voel me soms 'te zwaar' en ongemakkelijk – helaas verdwijnen eetstoornissen niet zomaar. Maar ik heb in april van dit jaar voor het eerst de marathon van Brighton voltooid en ik vond het geweldig. Ik heb me al ingeschreven voor de editie van 2019 en kan niet wachten om hem opnieuw te lopen. Het gevoel van voldoening, trots en pure gelukzaligheid na het passeren van de finishlijn is onbeschrijfelijk, en ik wil absoluut niet meer in een situatie terechtkomen waarin ik moet stoppen met hardlopen omdat ik mijn lichaam niet goed van brandstof voorzie.
Ik vraag me vaak af wat er anders zou zijn geweest als ik niet zo ziek was geweest toen ik 18 was en als mensen hun lieve complimenten iets anders hadden geformuleerd. Het is zo makkelijk om tegen iemand te zeggen: "Wauw, je ziet er zoveel beter uit!", maar in mijn geval veranderde dat onbedoeld mijn perceptie, mijn relatie met eten en zorgde het er bijna voor dat ik bang werd om terug te vallen in mijn oude maat 42.
Hardlopen is mijn passie en ik weet eigenlijk niet waar ik zonder zou zijn. Ik ben ontzettend enthousiast om in mei 2018 mee te doen aan de 'Miles for Mind'-uitdaging van Runr, omdat het zo relevant is en voor een fantastisch doel.
Op naar nog vele jaren als Runr!
