Tijdens mijn jeugd, van ongeveer vier tot mijn 23e, werd ik met tussenpozen gepest, voornamelijk vanwege mijn gewicht, soms vanwege mijn haar (ik heb ontzettend veel krullen!), of omdat ik klein ben. Ach, laten we eerlijk zijn, pestkoppen hebben geen reden nodig, toch?
Hierdoor voelde ik me erg onzeker, onveilig en ontzettend verlegen. Ik heb nooit veel vrienden gehad en vond het altijd moeilijk om vrienden te maken, enerzijds omdat ik zo verlegen was, anderzijds omdat ik bang was dat ze me zouden pesten.
In 2004, na slechts 3 maanden in een nieuwe baan, werd ik wakker met ondraaglijke pijn in mijn rechterhand (en ik ben rechtshandig). Ik nam aan dat ik verkeerd had geslapen en dat het wel over zou gaan.
Naarmate de dag vorderde, werd de pijn steeds erger, tot het einde van de dag ik mijn vingers niet meer kon openen en mijn hand tot een vuist gebald was. Ik ging die avond naar bed na een flinke dosis pijnstillers te hebben ingenomen, in de hoop de volgende dag een stuk beter wakker te worden.
De volgende dag was de pijn erger, maar was ook naar mijn arm uitgestraald. Mijn moeder bracht me naar de spoedeisende hulp, waar ze zeiden dat het tendinitis was. Ik kreeg een spalk, moest rusten en werd voor 10 dagen ziek gemeld (niet ideaal bij een nieuwe baan!).
Dit ging zo'n negen maanden lang door. Ik werd steeds ziek gemeld (omdat ze niet wisten wat er met me aan de hand was) en kreeg steeds verschillende diagnoses. Na talloze onderzoeken (bloedonderzoeken, röntgenfoto's, botdichtheidsscans, MRI-scans, om er maar een paar te noemen) en een overvloed aan pijnstillers, spierverslappers en krampstillers, en na bezoeken aan zo'n veertien verschillende artsen en specialisten, waarvan drie privé door mijn ouders betaald, werd in 2007 de diagnose fibromyalgie gesteld.
Door de aanhoudende pijn en vermoeidheid werkte ik op dat moment nog maar parttime. Dit tastte, vanzelfsprekend, mijn zelfvertrouwen opnieuw aan, leidde tot paniekaanvallen en de angst om het huis te verlaten.
Door deze ziekte heb ik veel vrienden verloren, maar ook omdat ik met niemand over mijn problemen kon of wilde praten, raakte ik erg geïsoleerd en somber.
Ik kreeg medicatie tegen angst en depressie voorgeschreven, waardoor ik me aanvankelijk juist slechter voelde.
Ik onderging fysiotherapie, hydrotherapie, acupunctuur, alles waarvan ik dacht dat het de pijn en uitputting zou kunnen verlichten.
Ik werd door het ziekenhuis doorverwezen naar een 'Pijnmanagementcursus' die werd aangeboden door de NHS (National Health Service) en werd gegeven door een fysiotherapeut en een pijnpsycholoog. Het was een cursus van 10 weken, met één sessie per week. We leerden over mindfulness, het doseren van onze energie en copingtechnieken om met de pijn om te gaan, maar ook met het verlies van ons leven, zoals we dat eerder hadden meegemaakt .
Ik leefde inmiddels bijna volledig als een kluizenaar en verliet het huis alleen nog voor mijn werk of om familie te bezoeken. Gelukkig heb ik een ontzettend steunende familie gehad, maar ik ben ook heel veel vrienden kwijtgeraakt, omdat deze aandoening onzichtbaar is en daardoor ontzettend moeilijk te begrijpen. In het begin dacht ik zelfs dat ik gek werd.
Het hele idee van een 'onzichtbare ziekte' geeft je ook het gevoel dat je een beetje gek wordt, omdat je de pijn niet kunt zien of zelfs maar kunt uitleggen.
Tijdens de cursus pijnbestrijding werd ons op de eerste dag gevraagd op te schrijven wat we uit de cursus hoopten te halen. Ik schreef op dat ik graag weer fulltime aan het werk wilde.
Ik was op dat moment 27 en wilde de rest van mijn leven niet zo doorbrengen. Elke dag was een worsteling, zelfs 's ochtends uit bed komen of een kopje thee zetten, putte me volledig uit.
Als ik niet aan het werk was, rustte of sliep ik, en toch was ik nog steeds uitgeput!
De mensen die de cursus gaven, vertelden me dat ik onrealistisch was en dat ik iets moest schrijven over hoe blij ik was dat ik niet in een rolstoel zat, omdat dat veel mensen met deze aandoening overkwam (de pijn zat nu in mijn hele lichaam, niet alleen in één arm).
Dit maakte me bang! Ik ben 27 en zit in een rolstoel.
NEE!
Dat zou ik NIET accepteren! Dat zou ik niet kunnen accepteren.
Dus ik maakte die dag een keuze: ik besloot om langzaam aan veranderingen door te voeren. Ik at erg ongezond (vooral door troosteten), ik sportte niet, omdat ik zo uitgeput was en zoveel pijn had.
Ik begon thuis te zwemmen en yoga te doen met behulp van een dvd. Niet vaak, maar ongeveer één of twee keer per week zwemmen, en ik probeerde twee keer per week yoga te doen. Ik heb dit een paar jaar volgehouden, en geleidelijk aan ging het beter en kon ik eind 2007 weer fulltime aan het werk (ik heb dit langzaam weer opgebouwd).
In 2012 nam ik een hond, wat een enorme impact had op mijn gezondheid. Als ik namelijk te moe was om te wandelen of het huis te verlaten, moest ik dat toch doen om de hond uit te laten.
Ik begon geleidelijk aan af te vallen, voelde me beter en ontwikkelde een liefde voor het buitenleven en het verkennen van het platteland.
Drie jaar geleden vroeg een vriendin van me (die lerares is) of ik zin had om mee te doen aan een 'color run' (waarbij ze je met verf bekogelen). Ze liep een afstand van 10 kilometer! 10 kilometer? Wat?!
Ik had nog NOOIT eerder hardgelopen! Zij was erg bezig met fitness en gezondheid en zei dat ze me zou trainen, dus begonnen we geleidelijk aan met hardlopen tussen bomen. De eerste boom rende ik, de volgende wandelde ik, enzovoort, waarbij we elke sessie steeds een beetje opbouwden. Ik heb de 10 km gehaald, met wat wandelen, maar vooral joggen (of zoals we het noemden: 'Jalking' = praten en joggen).
Ze had me inmiddels kennis laten maken met Parkrun (mijn lokale Parkrun was in Chichester), en ik vond het geweldig. Iedereen was zo behulpzaam en motiverend.
Ik was meteen helemaal verkocht! Sindsdien heb ik al heel wat 10 km-wedstrijden gelopen, ik ben een vaste deelnemer aan de parkrun in mijn buurt en ik heb onlangs mijn diploma als hardloopcoach behaald. Ik ben nu bezig met het opzetten van mijn eigen hardloopclub.
Hardlopen is voor mij een geweldige manier om even te ontsnappen aan de realiteit. Als ik niet met vrienden ren, zet ik mijn koptelefoon op en ga ik gewoon. Het is bijna als meditatie; het maakt mijn hoofd leeg, mijn schouders ontspannen, mijn humeur verbetert en als ik hoofdpijn heb, verdwijnt die. Het is echt een waardevol geschenk dat ik heb gekregen en ik kan me mijn leven er nu niet meer zonder voorstellen.
Als je net als ik bent, of zoals ik vroeger was, geeft het afspreken met een vriend of groep om samen te gaan hardlopen je die verantwoordelijkheid die me in het begin enorm hielp. Maar belangrijker nog, het lijkt erop dat je je openstelt en met iemand praat, vaak alleen over eten, maar vaker nog over het leven en wat er met jou of met hen speelt. Hardlopen is, zoals ze zeggen, goedkoper dan therapie ;-)
De reden waarom ik dit allemaal vertel, is niet om medelijden te wekken (want ik ben nu 99,9% beter, zo erg zelfs dat ik vergeet dat er iets mis met me is), maar om een punt te maken: je moet NOOIT opgeven!
Je hoeft natuurlijk nooit te doen wat het beste voor je is, maar raadpleeg wel een arts voordat je begint met sporten als je gezondheidsproblemen hebt.
Je moet jezelf uitdagen, jezelf pushen om de beste versie van jezelf te worden, zo gezond mogelijk te zijn. Sporten zorgt voor de aanmaak van endorfine en je kunt geweldige vrienden maken via lessen en clubs. Ik heb dat zelf ook gedaan; ik heb fantastische en echt inspirerende mensen ontmoet.
Fitte, actieve en gezonde mensen zijn over het algemeen gelukkiger. Mijn hele kijk op het leven is zo drastisch veranderd sinds mijn leven een andere wending heeft genomen, en ik ben dolgelukkig.
Ga eropuit, geniet, beleef avonturen en creëer onvergetelijke herinneringen.
Sarah
------------------------------------------------
