Mijn strijd tegen psychische problemen is verbeterd door te hardlopen.
In september 2016 begon ik aan mijn studie sporttherapie aan de universiteit. Toen ik me aanmeldde, had ik geen idee dat het zo'n emotionele achtbaan zou worden. Ik wist niet dat ik zo'n huismus was, ondanks dat ik thuis zo vertrouwd en zelfverzekerd was. Ik trok in een kamer die, zonder dat ik het wist, problemen had met de wifi en de mobiele telefoonontvangst. Hoe moest ik in vredesnaam studeren als de wifi in mijn kamer niet werkte?! Zodra je mijn kamer binnenstapte, viel de wifi op mysterieuze wijze weg. Dit maakte me erg gestrest en ik kreeg enorme heimwee! Zelfs de telefoonontvangst bood geen uitkomst, want die werkte alleen op bepaalde plekken in mijn kamer. Na talloze e-mails en telefoontjes met de technische dienst, lukte het me uiteindelijk om van kamer te wisselen naar een kamer op de bovenverdieping in hetzelfde gebouw! De kamer had een andere indeling, minder opbergruimte, maar verder was het vrijwel hetzelfde.
Ik koos ervoor om in een studentenflat met een gedeelde badkamer te wonen, omdat daar maaltijden werden geserveerd. Dankzij die optie kon ik elke dag warme en koude maaltijden krijgen. Dat werkte door €45 op mijn universiteitskaart te zetten, waarmee ik vervolgens eten kon kopen bij de eetkraampjes van de universiteit. Dit was een goede beslissing, want het eten was fantastisch! Vooral de kipnuggets! Uiteindelijk heb ik in mijn eerste jaar meer dan €1000 aan eten uitgegeven, dus dat was een geweldige keuze!
Halverwege het eerste semester besloot ik elk weekend naar huis te gaan om mijn familie te zien, omdat ik het mentaal moeilijk had met het feit dat ik van huis weg was (waar ik later op terugkom). Dit betekende dat ik 45 pond aan eten moest uitgeven. Dat was makkelijk! Elke dag kipnuggets als avondeten en kratten Dr Pepper Zero om de rest van het geld op te maken. Ik rondde het eerste semester af voor Kerstmis en had nog 40 flessen frisdrank over! Je kunt wel zeggen dat ik daardoor enorm gemotiveerd was om te studeren!
In het eerste semester haatte ik de universiteit. Ik weet niet of het een enorme stap was en ik het gevoel had dat ik het niet aankon, of dat het gewoon heimwee was. Ik bracht de meeste dagen op mijn kamer door, wachtend tot de tijd voorbij was en ik naar huis kon. Het was vreselijk. En zelfs nu (bijna klaar met het tweede semester van mijn tweede jaar) heb ik er nog steeds moeite mee. Mijn beste beslissing was om elk weekend naar huis te gaan. Eerlijk gezegd zou ik nu niet meer op de universiteit zitten als ik niet naar huis was gegaan. Het betekende dat ik tijd met mijn ouders kon doorbrengen en dat maakte me gelukkiger, zelfs toen ik me eigenlijk niet zo voelde.
Doordat ik twee weken vrij had met Kerst, was het heel moeilijk om terug te komen. Ik had helemaal geen zin om terug te komen!
Ik kwam terug in een periode van twee weken waarin ik op willekeurige dagen examens had, en verder niets!
Ik verveelde me dood!
Ik bracht mijn dagen huilend aan de telefoon door met mijn ouders/vriend. Ik was niet boos over de examens, ik had gewoon ontzettende heimwee! Ik was zo neerslachtig dat ik in het tweede semester onderzoek deed naar leerwerktrajecten in de fysiotherapie. Ik wilde de hele universiteitsopleiding opgeven. Ik was er klaar mee. Ik was depressief en nu, bijna twee jaar later, kan ik er voor het eerst over praten zonder te huilen.
Zonder mijn vriendinnen Jenna en Becca, mijn studiebegeleider Alex en mijn ouders/familie had ik het niet gered. Ik begon aan het tweede semester met een negatief gevoel over de universiteit, en ik vertrouwde maar twee mensen. Gelukkig stond ik er niet alleen voor; mijn studiebegeleider was fantastisch. Ze gaf me veel tips om ermee om te gaan en we ontdekten dat ik me het slechtst voelde als ik me verveelde. Ik kon prima studeren, maar ik werd verdrietig als ik ermee stopte. Ik was heel dankbaar voor het Netflix-abonnement van mijn vriend. Dat heeft me gered! Ik heb series keer op keer gekeken om de tijd door te komen, en dat met de kipnuggets erbij!
Een andere factor die bijdroeg aan mijn mentale gezondheid was de diagnose dyslexie. Destijds dacht ik dat dit het einde van de wereld was. Ik vond het vreselijk om iedereen te moeten vertellen dat ik moeite had met bepaalde dingen, zoals lezen en zinsbouw, maar nu wou ik dat ik het had omarmd. Ondanks dit deed ik het ontzettend goed op de universiteit, maar ook dat zorgde er niet voor dat ik er wilde blijven.
De start van het tweede jaar was moeilijker. Ik had net vijf maanden zomervakantie gehad en ik wilde helemaal niet terug! Ik moest naar de stad verhuizen, naar een ander soort accommodatie, dit keer met een eigen toilet! Dezelfde problemen met heimwee kwamen weer terug en het eerste semester heb ik veel gehuild. Op de allereerste dag was ik er bijna mee gestopt! Ik had de grootste inzinking ooit en ik denk dat dat achteraf gezien een zegen was. Het zorgde ervoor dat mijn moeder begreep wat er aan de hand was en daar ben ik nu blij om.
Ik wou dat ik eerder met hardlopen was begonnen. Ik ben in januari 2018 begonnen met hardlopen, voor RED January, voor mijn eigen bestwil. Mijn mentor merkte meteen effect. Ik was beter geconcentreerd tijdens de colleges en voelde me gelukkiger. Zonder hardlopen denk ik niet dat ik nu nog op de universiteit zou zitten.
Ik deelde mijn verhaal voor het eerst via RED January en ik had de reactie echt niet kunnen geloven. Mensen begrijpen niet wat je doormaakt, tenzij iemand in je directe omgeving het ook meemaakt.
Ik voel me nu een stuk beter, hoewel ik soms wel eens mindere dagen heb, waarop ik niet wil opstaan of zelfs mijn bed uit wil. Ik heb meegedaan aan een paar hardloopwedstrijden en train voor een halve marathon!
Hardlopen is mijn redding geweest!
Ik raad hardlopen echt aan als een manier om je emoties te uiten!
-------------------------------------------------
Het is oké om een psychische aandoening te hebben, het is oké om over je psychische gezondheid te praten en het is oké om hulp te vragen.
