Afgelopen zomer beëindigde ik een relatie van tien maanden met iemand die 'perfect' leek, maar dat bleek helemaal niet zo te zijn! Dus terwijl ik op mijn ligstoel op vakantie lag, zei ik tegen mijn vriendin: 'Als ik thuiskom, ga ik hardlopen, naar de sportschool en laat ik een tattoo zetten.' En ik kan met trots zeggen dat ik alle drie heb gedaan!
Laten we een paar jaar teruggaan. Na mijn scheiding en als alleenstaande moeder van drie kinderen van 7, 5 en 2 jaar oud, vond ik het leven behoorlijk zwaar. Niet alleen moest ik omgaan met de wetenschap dat mijn man ontrouw was geweest, maar ook met het alleenstaand ouderschap. Het leven was zwaar en op sommige dagen wilde ik gewoon in de auto stappen en recht de rotonde oprijden. Ik schreeuwde en huilde, maar niemand wist het, omdat ik mijn vermeende 'zwakheden' niet wilde delen. In plaats daarvan worstelde ik in stilte en bekritiseerde ik mezelf voortdurend omdat ik geen goede moeder, lerares, dochter, enzovoort was. Toen ik door de ondraaglijke angst niet meer mijn klaslokaal in durfde, zei mijn schoolhoofd dat ik naar de dokter moest. Dat deed ik en de dokter nam ruim een uur de tijd om met me te praten. Uiteindelijk kreeg ik antidepressiva voorgeschreven. Die werkten! Ik kon mezelf en de kinderen weer de deur uit krijgen zonder een zenuwinstorting te krijgen, ik kon functioneren op mijn werk en ik voelde me gelukkig. Ze werkten zo lang, totdat ik *Ste.
Ste was alles wat ik in mijn leven miste (althans, dat dacht ik). Deze perfecte relatie liep echter op de klippen en Ste werd dreigend en gewelddadig tegen me. Al mijn angsten kwamen terug en ik was helemaal van slag.
Ik besloot dat het genoeg was geweest en ben langzaam gestopt met de antidepressiva, omdat ik me weer 'normaal' wilde voelen.
Hardlopen en sporten hebben me enorm geholpen om weer 'normaal' te worden. Het gevoel tijdens het hardlopen is ongelooflijk! Ik ben geen snelle loper en ik zal ook nooit medailles winnen voor de eerste plaats, maar ik heb een gemoedstoestand bereikt die (naar mijn mening) niet te bereiken is met medicijnen op recept. Ik ren om mijn verstand erbij te houden, gelukkig te zijn, fit te blijven en ik vind het geweldig! Ik begon met de lokale parkrun en schreef me vervolgens in voor de halve marathon zonder ooit een kilometer onafgebroken te hebben hardgelopen!
Ik heb mezelf uitgedaagd en die uitdaging heb ik twee weken geleden voltooid. Ik heb mijn volgende halve marathon al geboekt, loop bijna elke zaterdag mee met mijn nieuwe parkrun-vrienden, maak langeafstandslopen met de hulp van mijn vader die om de week op zondagochtend oppast en ga naar de sportschool wanneer ik kan.
Het klinkt misschien gek, maar als ik niet ga hardlopen of een andere vorm van lichaamsbeweging doe, begin ik me neerslachtig te voelen. Daarom ga ik nu samen met mijn kinderen naar de sportschool, zodat we als gezin samen kunnen gaan en ik meer flexibiliteit heb.
De avonden worden langer en het is wat warmer, en ik geniet enorm van het gevoel om vroeg op te staan en naar buiten te gaan!
Ik doe dit allemaal om mijn geest te helpen 💕💕💕 en het werkt 🏃♀️🏃♀️🏃♀️🏃♀️🏃♀️ # dit meisje kan rennen
--------------------------------------------------
Het is oké om een psychische aandoening te hebben, het is oké om over je psychische gezondheid te praten en het is oké om hulp te vragen.
