2017 begon echt positief voor me. Ik moest afvallen, gezonder leven en dit was het jaar waarin ik dat zou gaan doen. Het gewichtsverlies zette meteen in. Ik werd lid van een afslankclub en boekte elke week positieve resultaten. Ik kon meer wandelen (iets waar ik altijd al van genoot) en het leven zag er goed uit. Een van mijn prioriteiten was de diploma-uitreiking van mijn jongste zoon in september en hoe ik wilde dat hij trots naast me zou staan.
Niall zou begin mei afstuderen aan de universiteit en we waren van plan om onze zomervakantie te vieren, maar ook om, nu ik was afgevallen, meer te kunnen bewegen. Er hing een positieve sfeer in ons gezin. Niall leek wel wat ingetogen toen ik hem in de vakantie zag, maar toen ik hem ernaar vroeg, zei hij dat het de druk van het derde jaar was en dat het goed met hem ging.
De avond van 4 mei 2017 zal voor altijd in mijn geheugen gegrift staan. De transportpolitie kwam bij ons thuis om ons te vertellen dat een jongeman, van wie ze dachten dat het onze jongste zoon was, betrokken was geraakt bij een incident op een spoorwegovergang in Canterbury en was overleden. Ik kon het niet bevatten en wilde niet geloven dat hij het was, hoewel ik het diep van binnen wel wist. Uren later kwam er een afscheidsbrief aan het licht en drong de realiteit tot me door.
De weken erna verliepen op de automatische piloot. We moesten onze oudste zoon terughalen uit Australië, een begrafenis regelen, onszelf, zijn vriendin en zijn vrienden onderhouden. Ik denk er nu vaak over na hoe ik dit allemaal voor elkaar heb gekregen, maar je doet het gewoon. Ik deed dit alles met dat knagende schuldgevoel dat ik hem in de steek had gelaten en die aanhoudende vraag waarom bleef maar door mijn hoofd spoken. Een van de ergste dingen was dat ik geen afscheid van hem kon nemen of hem nog een laatste keer kon zien.
Ik zorgde niet zo goed voor mezelf als ik had gekund, maar op een ochtend werd ik wakker en dacht ik: ik kan alles wat ik bereikt heb loslaten, of ik kan doorgaan zoals hij gewild zou hebben. Dus besloot ik door te gaan. Ik viel steeds meer af en ging steeds meer wandelen. Als gezin vonden we het een grote steun. We wandelden kilometers en praatten vrijuit over hem. Het was bijna alsof de buitenruimte ons de vrijheid gaf om dingen te uiten waar we thuis moeite mee hadden; het werd een catharsis voor ons allemaal.
Ik woonde de eerste week van september zijn gerechtelijk onderzoek bij, waar de conclusie zelfmoord werd getrokken. Ik was niet geschokt, want dat was al vanaf het begin mijn vermoeden en sindsdien voer ik campagne, vergroot ik het bewustzijn en zamel ik geld in voor betere geestelijke gezondheidszorg. Een week later was ik bij zijn diploma-uitreiking – hij ontving postuum een 2:1. Ik was erg trots, maar tegelijkertijd ook zo verdrietig; hij had er zelf bij moeten zijn om het in ontvangst te nemen!
Mijn persoonlijke reis ging verder en ik wandelde enorm veel. Mijn oudste zoon opperde dat hardlopen misschien wel leuk voor me zou zijn. In eerste instantie was ik verbaasd; het idee dat ik elf maanden eerder zou gaan hardlopen, was nogal lachwekkend, maar nu stond ik er wel voor open. Dus kocht hij me een vroeg verjaardagscadeau: hardloopschoenen, en in januari 2018 begon ik met hardlopen.
In januari deed ik mee aan RED (run every day) January, de winterwandeling, en bleef ik elke dag naar mijn werk lopen (ongeveer 5 kilometer). Begin februari behaalde ik mijn streefgewicht: 32 kilo voorgoed kwijt. Nu begin ik aan Miles for Mind.
Geen van deze dingen zal mijn prachtige, grappige, intelligente zoon terugbrengen, maar ze helpen me om gefocust te blijven en een reden te hebben om door te gaan. En als de fondsenwerving ook maar één gezin kan behoeden voor de nachtmerrie van zelfmoord, dan is het het zeker waard!
#herinneringenaanall #blijeenverdrietigedagen #hetisokénietokézijn #gedachten
Niamh Bays
Dankjewel Niamh voor het delen van je verhaal. Als onderdeel van #MilesForMind willen we geld inzamelen voor Mind en tegelijkertijd aandacht vragen voor mentale gezondheidsproblemen.
