Dit ben ik op mijn werk, een plek met groene open ruimtes, prachtige tuinen, meren, boswandelingen... allemaal goed voor ontspanning en een positieve mentale gezondheid.
Het probleem is dat ik last heb van depressie, angst en een laag zelfbeeld, zelfs in groene, open ruimtes. Ik denk dat dit er altijd al is geweest en misschien een diepere oorzaak heeft: ik kan mijn eigen gezicht niet zien. Ik begrijp dat ik erop moet vertrouwen dat dit voor iedereen geldt, maar dat helpt me niet om me minder eenzaam en onzeker te voelen. Meestal probeer ik het te negeren en door te gaan met mijn leven, niet te veel introspectief te zijn en mijn wantrouwen jegens spiegels te overwinnen. Niet veel mensen in mijn omgeving weten van deze existentiële crisis en ik weet niet of iemand begrijpt hoe het me beïnvloedt.
Net zoals ik niet weet of iemand mijn depressie en problemen met mijn zelfbeeld echt begrijpt. Een paar jaar geleden werd de snelheid waarmee mijn leven en relaties veranderden te veel om te dragen en begon ik me somber te voelen, kon ik niet slapen en werd ik 's nachts, als ik wakker werd, geplaagd door banale popmuziek in mijn hoofd die maar niet ophield. De situatie thuis en op het werk begon uit de hand te lopen, ik huilde tijdens belangrijke vergaderingen en zag geen einde in zicht. Collega's op het werk begonnen thuis te werken omdat ze niet meer met mij konden samenwerken vanwege mijn toenemende mentale instabiliteit. Het ging steeds slechter.
Ik ging naar mijn huisarts, gewapend met een vooraf opgeschreven recept. Ik kreeg de diagnose depressie, medicatie voorgeschreven en werd doorverwezen naar de lokale NHS Wellbeing-dienst. Ik kan die ervaring niet genoeg aanbevelen en na 20 cognitieve gedragstherapiesessies had ik de tools in handen om met crises om te gaan wanneer ze zich voordoen. Het was absoluut de moeite waard, maar ik moet nu toegeven dat ik af en toe loog bij het invullen van mijn wekelijkse rapport: er waren momenten dat ik echt het gevoel had dat het leven niet de moeite waard was en dat het misschien beter voor iedereen zou zijn als ik er gewoon een einde aan zou maken. Dat gevoel heb ik nu nog steeds wel eens, maar gelukkig ben ik er nog.
Een belangrijk aspect voor mij is de verbinding met mensen en mijn omgeving. Oorzaak en gevolg. Zo weet ik dat iets tastbaar is. Zolang ik verbonden ben met iemand of iets en ik zie dat er een reactie is, is alles goed. Hardlopen verbindt me, ik voel de reactie zeker in mijn spieren en ik ben dol op data, dus mijn telefoon en laptop zijn goede vrienden!
In elk geval ga ik een dagboek bijhouden deze maand. Mei is een maand om weer opnieuw te beginnen en ook om een medaille te verdienen... Ik ben de enige in huis zonder!
---------------------------------------------------
