Lichaamsbeweging, in welke vorm dan ook, is altijd een belangrijk onderdeel van mijn leven geweest, maar sinds ik een paar jaar geleden de diagnose gegeneraliseerde angststoornis kreeg, is het belang ervan voor mijn mentale gezondheid groter geworden dan het belang ervan voor mijn fysieke gezondheid.
Ik deed vroeger veel mee aan groepslessen en ging regelmatig naar de sportschool, maar toch miste ik iets. Pas toen een vriend me aanraadde om te gaan hardlopen, vond ik wat ik miste: een gemeenschap.
Begrijp me niet verkeerd, ik had hardlopen wel eens geprobeerd tijdens mijn studententijd en ik vond het verschrikkelijk! Ik was te onzeker om buiten met de lokale hardloopgroep te rennen en zelfs hardlopen op de loopband werd al snel onmogelijk vanwege vreselijke scheenbeenpijn. Je kunt je dus wel voorstellen dat ik er niet echt enthousiast over was! Maar deze keer had ik een geheim wapen: kennis. Kennis dat ik mijn looptechniek moest laten analyseren om er zeker van te zijn dat ik de juiste hardloopschoenen droeg (en niet die goedkope schoenen van 10 pond die ik voor de sportschool gebruikte), kennis dat compressiekousen voor de kuiten enorm kunnen helpen als je gevoelig bent voor scheenbeenpijn en, het allerbelangrijkste, toegang tot de algemene kennis van mijn nieuwe hardloopcommunity. Nuttige tips en adviezen die van een zeer terughoudende parttime hardloper een volwaardige parkrun-fanaat, lid van de hardloopclub (Fareham Crusaders) en marathonloper maakten.
Wat heeft dit met mentale gezondheid te maken, hoor ik je vragen? Nou, als je me mijn gezwam wilt vergeven, kom ik ter zake. Zoals iedereen met mentale gezondheidsproblemen je zal vertellen, is het isolerend. De makkelijkste optie is om je terug te trekken in een veilige plek en te overwinteren. Voor mij is sporten een belangrijk copingmechanisme wanneer ik me angstig voel of mijn hersenen besluiten dat ze niet echt willen meewerken. Zonder de steun van de geweldige vrienden die ik via het hardlopen heb leren kennen, zou ik niet de motivatie hebben die ik nu heb om mezelf uit die veilige plek te slepen en naar buiten te gaan om te hardlopen. Tijdens het hardlopen heeft mijn brein geen tijd om angstig te zijn, het krijgt niet de kans om me ervan te overtuigen dat de wereld vergaat. Het is te druk bezig met mijn lichaam dat me voortstuwt over de afstand die ik heb gekozen, en alle overtollige adrenaline verbruikt die mijn angst heeft veroorzaakt. Het is gefocust op mijn ademhaling, op mijn beweging en op het pure plezier (nou ja, meestal) van het hardlopen.
Nu besef ik hoe bevoorrecht ik ben, dat ik hardlopen kan gebruiken om me te concentreren en mijn angst onder controle te houden. Daarom zijn goede doelen zoals Mind zo belangrijk, omdat ze mensen kunnen bereiken en helpen die het echt nodig hebben. En daarom ga ik in de maand mei 100 mijl hardlopen om mijn steun te betuigen. Met elke mijl die ik loop, vecht ik niet alleen tegen mijn eigen mentale gezondheid, maar help ik ook anderen om tegen die van hen te vechten. Want daar draait het in een gemeenschap om: elkaar steunen.
-------------------------------------------
Dank aan Louise voor het delen van haar motivatie om te hardlopen. Het is geweldig om te zien hoe haar liefde voor hardlopen is ontstaan en hoe het haar helpt om te gaan met haar angst.
Veel plezier met hardlopen.
Team Runr.
