Slaapgebrek.
Zoek een jongen, trouw, krijg een kind en leef nog lang en gelukkig...
Dat had ik wel verwacht, maar nergens in dit charmante verhaaltje werd ik gewaarschuwd voor de zeer reële mogelijkheid dat ik niet alleen mijn bekkenbodemspieren, maar ook mijn verstand zou verliezen.
Alles ging goed, de zwangerschap verliep vlekkeloos, de bevalling – dat was een ander verhaal en achteraf gezien denk ik dat daar de eerste barstjes in mijn geestelijke gezondheid zichtbaar werden. Ik kon niet praten of zelfs maar denken aan 'mijn bevallingsverhaal' zonder onbedaarlijk te snikken. Een tangverlossing zonder pijnstilling, afgezien van de injectie vóór de barbaarse snede in mijn intieme delen, doet dat zelfs met de sterkste vrouwen. Daar kwam nog bij dat de verloskundige niet geloofde dat ik al in actieve bevalling was, omdat het abnormaal snel ging, waardoor ik mijn baby bijna op de vloer van de wachtkamer had laten vallen.
Maar maak je geen zorgen, ze begon me wel te geloven toen ze zag dat het hoofdje uit mijn gehavende vagina tevoorschijn kwam.
Laten we een klein stukje vooruitspoelen.
Weer thuis, terug in mijn oude huis met een nieuw leven, en al die nieuwe verantwoordelijkheden. Darmkrampjes, slapeloze nachten, vieze luiers, een huilende baby en nóg meer slapeloze nachten, ik raakte er helemaal van in de war.
Ik voelde me ontzettend onvoorbereid en totaal verloren. Ik wist niet wat ik aan het doen was of hoe ik de baby stil kon krijgen. Ik waste me niet zoals het hoort en droeg zelfs mijn eigen kleren niet. Ik pakte gewoon het eerste wat ik kon vinden (meestal de kleren van mijn man die hij op de grond had laten liggen). Mijn haar was voornamelijk droogshampoo en ik leek nooit tijd te vinden om zelf te eten. Het zag er niet goed voor me uit. Mijn dochter was mijn belangrijkste prioriteit en ik dacht er niet eens aan om voor mezelf te zorgen, zolang zij maar goed verzorgd werd. Dit werkt natuurlijk niet en is voor niemand de beste aanpak.
Maar bovenal voelde ik me eenzaam, geïsoleerd en gevangen in mijn eigen leven. Ik hou van mijn dochter, maar wennen aan het ouderschap is ongelooflijk moeilijk en zo vermoeiend. De dokter zei dat ik last had van postnatale depressie en gaf me pillen. Ik zei dat ik last had van slaapgebrek en vroeg hem of hij wist dat dat eigenlijk een vorm van marteling is? Slaapgebrek kan depressie veroorzaken, stress verhogen, hoofdpijn, prikkelbaarheid en verwarring, en kan ook leiden tot valse herinneringen. Dit is allemaal behoorlijk eng, ik had gewoon een goede dutje nodig en dankzij mijn zus kreeg ik er eindelijk een. Een les die ik op de harde manier heb geleerd als moeder, is dat je om hulp moet vragen als je die nodig hebt, en dat je die moet aannemen als mensen het aanbieden. Wees niet trots of beschaamd, het oude gezegde is waar: er is een heel dorp nodig om een kind op te voeden.
Maar je vindt manieren om ermee om te gaan; je ontwikkelt routines om niet alleen de baby de dag door te helpen, maar ook om zelf te overleven. Een routine uit mijn vroegere leven die ik graag weer wilde oppakken, was om na mijn zwangerschap weer naar de sportschool te gaan.
En dat is precies wat ik deed. Ik begon rustig aan en probeerde verschillende dingen, van gewichten tot bodypump en yoga, en uiteindelijk koos ik voor het vertrouwde hardlopen. Ik heb in mijn jeugd hardgelopen en de eenvoud ervan sprak me aan: geen apparatuur om mee te werken, geen andere normen om aan te voldoen, alleen ik, mijn gedachten en de open weg.
Hardlopen werd mijn 'me-time', het moment van de dag waarop ik wist dat ik mijn eigen ding kon doen en niet eerst aan de behoeften van anderen hoefde te denken. Het was het moment waarop ik mijn gedachten op een rijtje kon zetten; ik raakte verslaafd aan die pauze voordat ik daadwerkelijk ging hardlopen. Maar dat zou snel volgen.
Ik schreef me in voor mijn eerste marathon, en dat heeft me zeker aan het hardlopen gekregen!
Al snel begon ik te verlangen naar het hardlopen; ik voelde me er gewoon beter door. Ik had de kans om de dag in perspectief te plaatsen in plaats van mijn gedachten te laten afdwalen en te piekeren over elk klein dingetje dat ik de afgelopen 24 uur 'verkeerd' had gedaan met betrekking tot mijn dochtertje. En als extra bonus, jawel, ik had mijn lichaam weer terug (oké, misschien niet mijn borsten, maar je kunt niet alles hebben).
Tweeënhalf jaar later ben ik dankzij het hardlopen een veel gelukkiger en gezonder mens. Ik heb die marathon gelopen en onderweg verschillende halve marathons, met af en toe een 10 km-wedstrijd erbij. Maar belangrijker nog, ik ben geestelijk gezond, ik was me nu en ik eet! Ik ben helemaal verslaafd aan hardlopen en hoop dat aan Florence door te geven als ze ouder is. Ik wil een positief rolmodel voor haar zijn en haar laten zien dat hardlopen meer is dan alleen proberen eruit te zien als de meisjes in de tijdschriften, het is veel meer dan dat, het gaat erom sterk te zijn, zowel mentaal als fysiek.
Want zoals ik nu weet, vergt het een heel bijzondere mentale kracht om je lichaam te dwingen 26,2 mijl te rennen!
-------------------------------------
