Ik ben een perfectionist.
Een perfectionist zijn betekent dat je nergens aan kunt beginnen tenzij je ervan overtuigd bent dat je het tot in de perfectie kunt uitvoeren. Het betekent dat 99 taken worden genegeerd zodat één taak tot in de puntjes kan worden afgewerkt. Het betekent dat je je huis volstopt met spullen in plaats van het te decoreren. Het betekent dat je een workaholic bent ten koste van je gezin en je privéleven.
Mijn verhaal lijkt waarschijnlijk op dat van veel "carrièremoeders". Ik heb mijn late twintiger jaren en het grootste deel van mijn dertiger jaren besteed aan het opbouwen van mijn carrière. Weken van 80 uur, 24/7 bereikbaar zijn, talloze salarisverlagingen en veel studeren, allemaal met de vastberaden doelstelling om de top te bereiken. En dat terwijl ik tegelijkertijd kinderen kreeg, droeg, borstvoeding gaf en opvoedde. Ik heb in dat decennium vier kinderen gekregen. Tijdens vier zwangerschapsverloven bleef ik onverminderd aan het werk. Ik kon niet stoppen. Omdat ik mijn plek op die ladder moest behouden.
Toen ik mijn 39e verjaardag naderde, keek ik om me heen en besefte ik dat ik de top had bereikt. Ik had mijn carrièredoel bereikt. Ik was er.
Dat liet me in de steek. Op welke ladder moet ik nu springen? Waar moet ik voor studeren? Waar moet ik mijn focus op richten? Ik was op zoek naar de volgende kick, de volgende verhoging.
Mijn werkgever bood me heel vriendelijk een life coach aan om me te helpen mijn weg te vinden. Ik accepteerde dat aanbod dankbaar en begon vastberaden aan het traject met de life coach, vastbesloten om mijn volgende carrièrestap te bepalen.
Wat daaruit voortkwam was iets heel anders. Tijdens dit proces leerde ik dat het leven niet uit twee assen bestaat. Er is niet alleen 'carrière' en 'gezin'. Er is een derde as en op die as wordt het leven ingevuld, op die as gebeurt het echte plezier, op die as is het voor MIJ!
Mijn perfectionisme weerhield me er echter van om het te onderzoeken. Ik zou niets proberen tenzij ik WIST dat het me zou lukken. Dat was zo frustrerend.
Totdat mijn life coach me een reddingsboei toewierp: ze gaf me de opdracht om tien activiteiten uit te proberen. Gewoon proberen. Doe ze één keer. Dat is alles.
En dat is me gelukt. Ik heb trampolinespringen, schrijven, yoga, kleuren, HIIT-training, hardlopen, pilates, hardlopen, schaatsen en nog eens hardlopen geprobeerd. Ja! Ik heb mijn doel bereikt! Hardlopen.
Hoewel ik nog nooit van mijn leven had hardgelopen, was ik echt verbaasd dat ik hardlopen zo leuk vond. Binnen 10 dagen na mijn eerste hardloopsessie (die bestond uit herhalingen van 45 seconden hardlopen gevolgd door 3 minuten wandelen - meer kon ik niet aan!) boekte ik vluchten naar Bordeaux en een accommodatie voor het eerste weekend van september. Ja, ik ging er meteen vol voor - 10 maanden om van bankhanger naar marathonloper te komen. Ik doe mee aan de Marathon du Médoc, de leukste marathon die er is - niet alleen is hij in Frankrijk en je mag je verkleden, maar je krijgt ook nog eens na elke kilometer een glas wijn!
Hier sta ik dan, na 5 maanden, halverwege de uitdaging die ik mezelf heb gesteld en helemaal op schema.
Mijn werkweek is teruggebracht tot een zeer beheersbare 40 uur per week. En het gaat prima met mijn carrière!
Mijn kinderen brengen meer tijd met me door en, nog belangrijker, meer kwalitatieve tijd met me. We kleuren plaatjes en ik ben er helemaal bij; ik kleur niet met één hand terwijl ik met de andere een werkmail typ. We nemen samen een bad en ik ben er helemaal bij; ik kijk niet naar ze terwijl ze in bad zitten en tegelijkertijd met een collega aan de telefoon ben. We gaan een weekendje weg en de laptop gaat niet mee.
Het aanpakken van mijn perfectionisme zal een levenslange taak zijn. Het kleine deel ervan, namelijk mijn werkverslaving, heb ik echter wel aangepakt. Ik zal nooit meer toestaan dat werk mijn leven overneemt. Ik heb geen nieuwe ladder nodig. Waar ik nu ben, is prima.
-----------------------------------------
