Ik begon eind 2017 met hardlopen. Ik had een vroege midlifecrisis en besloot dat ik iets aan mijn gewicht en levensstijl moest doen.
Ik was in de dertig, stond op het punt mijn tweede kind te verwelkomen, mijn eetpatroon was volledig uit de hand gelopen en ik woog ruim 100 kilo. Ik had weinig zelfvertrouwen, ik haatte het om foto's van mezelf te zien en wist dat ik een slecht voorbeeld was voor mijn gezin wat betreft gezondheid en welzijn. Het ging niet alleen om afvallen, maar om een verandering van kijk op het leven en mijn levensstijl.
Het ging hier niet alleen om mijn eigen gezondheid en welzijn, maar om de gezondheid en het welzijn van mijn hele gezin. Ik kwam thuis van vakantie en ontdekte dat een plaatselijke sportschool 's ochtends vroeg bootcamp-sessies aanbood. Mijn fitnessavontuur begon met angst en beven.
Ik behoorde tot de langzaamste deelnemers bij het voltooien van sets en was altijd een van de laatsten die terugkwam van de trainingen, maar ik maakte deel uit van een gemeenschap van mensen die wilden dat ik slaagde. Mijn vooruitgang ging snel en voordat ik het wist, viel ik af en verbeterde mijn conditie. Ik stond al snel vooraan en was degene naar wie iedereen opkeek tijdens de trainingen. De verrassing was de verbetering van mijn mentale welzijn. Het was altijd een gevecht om uit bed te komen voor de trainingen van 6 uur 's ochtends, maar ik heb nooit spijt gehad van een training en merkte dat mijn humeur en kijk op het leven verbeterden. Na een paar maanden wilde ik de trainingen aanvullen met meer lichaamsbeweging en besloot dat hardlopen het eenvoudigste was wat ik kon doen. Al snel werd hardlopen mijn favoriete vorm van lichaamsbeweging en verving het langzaam de bootcamp-trainingen, naarmate ik me meer concentreerde en mijn eerste halve marathon wilde lopen.
Onze tweede zoon werd in december 2017 geboren, en dat ging als een knal. Hij werd thuis geboren voordat de verloskundigen arriveerden en zette vanaf dat moment onze wereld volledig op zijn kop. Zonder het te beseffen raakte ik in een soort postnatale depressie. Ik had niets meer te geven en wilde het liefst in een hoekje kruipen, de wereld vergeten en er nooit meer uitkomen. Ik had een hekel aan ons tweede kind vanwege de stress die hij me persoonlijk bezorgde en de druk die hij op ons als gezin legde. Ik bracht veel tijd door met huilen en hield het op mijn werk maar net vol.
Thuis was ik Catrin niet tot nut en was ik meer een last dan een hulp geworden. Het enige in mijn leven dat me een gevoel van eigenwaarde, voldoening en vreugde gaf, was hardlopen. De frisse lucht in gaan en trainen hield me net op de rand van de diepe put waar ik bang voor was om in te vallen. Hardlopen werd mijn medicijn. Hardlopen was niet langer een middel om af te vallen en fitter te worden, het was een levensreddende, essentiële activiteit. Hardlopen is altijd mijn manier gebleven om mijn worstelingen te verwerken en mijn vreugde te vieren. Trainen voor wedstrijden geeft me een gevoel van voldoening en prestatie dat werk en gezinsleven me zelden kunnen bieden. Hardlopen heeft me toegang gegeven tot een geweldige gemeenschap van mensen die me elke dag steunen en aanmoedigen.
Ik liep mijn eerste halve marathon en heb sindsdien 4 volledige marathons en verschillende kortere afstanden gelopen. Mijn doel is om vanaf nu 2 marathons per jaar te lopen. Ik ben 25 kilo afgevallen en heb dat gewichtsverlies behouden. Al die prestaties vallen echter in het niet bij de positieve invloed die hardlopen heeft gehad op mijn gezondheid en die van mijn gezin. Mijn zoons willen dolgraag met me hardlopen en mijn oudste heeft onlangs zijn eerste mijl met me afgelegd. Het klinkt misschien cliché, maar hardlopen heeft ons leven compleet veranderd.
Hardlopen is net zo goed voor het lichaam als voor de geest en de ziel. Hardlopen is een levensader en een bron van levensvreugde, en daarom ben ik er trots op Miles for Mind dit jaar te steunen en heb ik beloofd 125 mijl te gaan hardlopen.
Twitter: @benjamin_lines
