'Ik kan er niet meer tegen,' zei ik in de herfst van 2017 met tranen in mijn ogen tegen mijn vrouw. Dit zat er al een tijdje aan te komen; ik had al een tijdje een overweldigend gevoel van twijfel aan mezelf. Ik had geen enkele reden om me zo te voelen. Ik had een fantastische baan, een geweldig gezin en een vrouw van wie ik elke dag meer hield. Ik had geen enkele reden om me zo te voelen, en toch voelde ik me zo.
Door me open te stellen voelde ik me kwetsbaar.
Hoewel we een vertrouwensvolle en eerlijke relatie hebben, vond ik het toch moeilijk om met haar over mijn mentale gezondheid te praten. Ik bedoel, ik ben een man, ik word geacht 'mijn mannetje te staan' en 'door te gaan', toch?
Door me open te stellen voelde ik me kwetsbaar, maar het gaf me ook de kans om advies te krijgen. We hebben urenlang gepraat en ik realiseerde me dat alles opkroppen niemand hielp. Ik was chagrijnig, moe en prikkelbaar. Dus de volgende dag ging ik online en maakte een afspraak met mijn huisarts.
Mijn eerste afspraak resulteerde in een verwijzing, waarbij de huisarts suggereerde dat dit waarschijnlijk zou leiden tot cognitieve gedragstherapie (CGT). In principe is dit een manier om mensen te helpen begrijpen wat een toename van angstgevoelens veroorzaakt, deze triggers te identificeren en handvatten aan te reiken om er beter mee om te gaan, met als resultaat minder angstmomenten en een algehele verbetering van de geestelijke gezondheid (althans, zo begreep ik CGT).
Ik begon met hardlopen en merkte meteen verbetering.
Tijdens deze periode was ik na een heupblessure van zes maanden weer begonnen met hardlopen. Op aanraden van mijn vrouw (zij was onlangs lid geworden van hun C25K-groep) sloot ik me aan bij een lokale hardloopgroep genaamd Run Sandymoor en ging ik 3-4 keer per week hardlopen met anderen. Wat ik toen nog niet besefte, was dat hardlopen aanzienlijke voordelen had voor mijn mentale welzijn, doordat er meer serotonine in mijn lichaam vrijkomt.
Tegen de tijd dat ik mijn afspraak had, voelde ik me al een stuk beter dan na mijn uitbarsting een paar weken eerder. De diagnose was milde angst, met het advies om een online CBT-cursus te volgen, te blijven hardlopen en de Yin Yoga-oefeningen te blijven doen waar ik onlangs mee was begonnen.
3 dingen die ik heb geleerd sinds ik meer over mijn mentale gezondheid praat.
Sinds het gesprek met mijn vrouw, dat tot zoveel verandering in mijn geestelijke gezondheid heeft geleid, heb ik drie dingen beseft:
- Het versterken van mijn mentale gezondheid is geen eenmalige activiteit. Het vereist regelmatige aandacht en oefening, net zoals ik dat doe met mijn fysieke gezondheid.
- Hardlopen helpt. 30 minuten hardlopen kan mijn humeur voor de rest van de dag verbeteren. Hardlopen met anderen is nog beter, vooral tijdens langere afstanden wanneer je mentaal worstelt met de drang om 'gewoon te stoppen'.
- Praten met iemand die ik vertrouw was het allerbelangrijkste wat ik had kunnen doen ; zonder dat had ik geen van de andere dingen gedaan die me hebben geholpen.
Mijn familie heeft een verschil opgemerkt.
Sinds dat eerste gesprek, en de eerste keer dat ik mijn hardloopschoenen aantrok, heb ik een aanzienlijke verbetering in mijn welzijn gemerkt. Ik begrijp mijn triggers voor angstgevoelens en daag mezelf uit om ze rechtstreeks onder ogen te zien, of in ieder geval te praten over hoe ik me voel.
Een paar weken geleden kwam mijn vrouw binnen en zei: "Je bent vandaag nog niet gaan hardlopen, je bent chagrijnig, ga er even op uit en haal wat kilometers in je benen." Ze zag het meteen en wist precies wat ze me moest aanraden. Dus dat deed ik. Ik trok mijn hardloopkleding aan en ging 40 minuten naar buiten voor mijn eigen persoonlijke therapie.
Van angstig naar succesvol
Een jaar nadat ik mijn vrouw had verteld dat ik homo was, liep ik mijn eerste marathon. Het was een zware wedstrijd, maar niet zozeer vanwege het fysieke aspect (hoewel dat ook zwaar was), maar vooral vanwege de mentale kracht die nodig was voor de 42,2 kilometer. Ik heb donkere momenten gehad, maar ik heb de finish gehaald (volledig verslag hier ). Belangrijker nog, ik kwam over de finish met mijn familie aan mijn zijde en mijn kinderen die mijn hand vasthielden.
Hardlopen heeft me van mezelf gered, en hardlopen met anderen tijdens Run Sandymoor maakt het makkelijker. Hardlopen heeft me een manier gegeven om met moeilijke momenten om te gaan, een manier om mijn gedachten te ordenen en een manier om van 'chagrijnige papa' gewoon 'papa' te maken. Dat is beter dan welke medaille ik ook ooit zal krijgen.
