'Zelfmoord is pijnloos,
Het brengt veel veranderingen met zich mee.
En u kunt het aannemen of afwijzen als u dat wilt.
Ik krijg vaak reacties waarin staat dat ik dapper ben in wat ik schrijf. Hoewel die reacties lief zijn, ben ik dat eerlijk gezegd niet. Ik ben net zo bang als ieder ander. 'De weg terug' was niet wat ik ervan verwacht had, want op de dag dat ik schreef, nam de angst de overhand. Vandaag schijnt de zon, letterlijk en figuurlijk. Vandaag heb ik de kracht om te schrijven.
'Suicide is painless' werd geschreven door Johnny Mandel. Het werd de themamuziek van MASH. Johnny was 14 toen hij het nummer schreef. Ik herinner me dat ik het als kind hoorde, liggend in bed terwijl mijn ouders beneden in de woonkamer naar de iconische serie keken. Nu ik er op terugkijk, met de kennis die ik nu heb, vraag ik me af: wat voor 14-jarige schrijft er nou een nummer over zelfmoord? Het antwoord lijkt me duidelijk. Ik denk dat veel kinderen het zouden doen als ze de kans kregen. Mijn 'zelfmoordgedachten' begonnen rond die tijd.
Ik werk op een school. Ik werk met veel 11- tot 16-jarigen. Ik zie voortdurend angst en depressie, maar wat ik niet zie, is iemand die bereid is te zeggen: 'Het is oké; je kunt er openlijk over praten'. Als een 14-jarige in de jaren 70 een liedje over zelfmoord kon schrijven, waarom kunnen we dan nu niet praten over angst, depressie en zelfmoord? Zijn het de religieuze connotaties? Moeten we door over zelfmoord te praten het bestaan van de ultieme demon accepteren? Of is het simpelweg omdat het te veel pijn doet?
Wat de reden ook is, ik ben nu 47 en dit is mijn tijd. Jaren geleden pleegde een vriend van me zelfmoord; ik heb hem al eens genoemd in een eerdere blog. Voor hem was het een keuze. Toen de pijn van het leven met zijn hoofd gewoon te veel werd, koos hij ervoor om de controle terug te nemen. Misschien is dat wel wat zelfmoord voor sommigen is: controle. Ik zal ervoor kiezen om die beslissing te nemen. Ik zal ervoor kiezen om dat pad te bewandelen. Als ik denk aan hoe donker het soms voor me is geweest, kan ik niet ontkennen dat ik zelfmoord ook als een optie heb gezien, een keuze, een manier om een einde te maken aan de voortdurende chaos. Stel je voor dat je over een bergkam loopt. Aan de ene kant heb je rust, aan de andere kant pure chaos. Stel je voor dat je elke dag over die bergkam loopt met slechts korte momenten van verademing. Het is de jeuk die je niet kunt krabben.
Behalve dat ik dat wel kan.
Afgelopen weekend lukte het me om weer een rondje te gaan hardlopen. Het had flink gesneeuwd; zo'n 10 centimeter. Ik trok meerdere lagen kleding aan, pakte mijn trailschoenen en ging op pad. Het was een herhaling van mijn eerste hardlooprondje na mijn ziekte. Maar deze keer voelde het anders, omdat ik net iets sterker was. Net iets meer vertrouwen dat mijn lichaam het zou redden, zelfs onder die barre omstandigheden.
Binnen enkele minuten kwam ik in het ritme van het hardlopen en vond de transformatie plaats die elke keer als ik ren plaatsvindt. Dat is de beste manier waarop ik het kan beschrijven. Een transformatie. Bij elke stap die ik zet, voel ik de suïcidale gedachten zich terugtrekken, slechts één stap. Ze kunnen het niet bijbenen. Ik zeg het omdat ze een aanwezigheid hebben, een eigen bestaan, een eigen levenskracht. Ja, de kwaadaardigheid ervan beangstigt me, omdat ik weet dat ze niet helemaal weggaat. Niet helemaal. Ze drijft terug naar een vluchtig bewustzijn, om alleen terug te keren wanneer het leven gewoon te moeilijk wordt. Maar als ik ren, stroomt er een energie door me heen die roept: 'Bekijk het maar, ik kan alles!' Innerlijk roep ik: 'Hiervoor is het leven de moeite waard.' Dit gevoel van overweldigende vrijheid van alles wat me naar beneden haalt.
Ik wil absoluut niet dat het beest wint. Ik geloof oprecht dat ik hier met een reden ben. Mij is verteld dat mijn schrijven een gave is. Een gave die ik zal doorgeven door zo eerlijk mogelijk te schrijven. Maar mijn gave is ook een vloek. Hetzelfde brein dat me in staat stelt te schrijven zoals ik doe, laat me zelden rusten. Tenzij ik ga hardlopen.
Zelfmoord kan niet zo snel rennen als ik. Zelfs niet als ik voortploeter.
