Het is 8 uur 's ochtends. Ik verlaat het huis, koud, moe en hongerig. Ik begin te lopen en mijn gedachten zoeken wanhopig naar een excuus waarom ik te laat ben... Voordat ik het weet, ren ik, eerst tussen lantaarnpalen alsof het een spelletje is en dan blijf ik maar doorgaan.
Zo is het eigenlijk begonnen: al op jonge leeftijd, rond mijn achtste, realiseerde ik me dat ik vijftien minuten langer in bed kon blijven liggen als ik naar school rende. Maar dit groeide al snel uit tot een obsessie. Elke keer als ik ergens heen moest, waarom zou ik dan niet rennen? Het is sneller en dan kan ik langer lui zijn...
Twintig jaar later was mijn luie hardloopstijl absoluut essentieel geworden voor mijn welzijn. Ik was van dat irritante jongetje dat zonder enige training een respectabele marathontijd kon lopen, uitgegroeid tot iemand die de 4280 kilometer lange Pacific Crest Trail had bedwongen en zich voorbereidde op mijn eerste 24-uurs ultramarathon. Maar ik was er bijna mee gestopt; ik ben een van de gelukkigen.
Mijn leven was in principe vrij standaard. Ik verliet het leger met een goede carrière die me een comfortabel leven bood, ik was gelukkig getrouwd en had een geweldig netwerk van vrienden en familie. Ik lachte me een weg door het leven, nam nooit echt iets serieus en probeerde gewoon plezier te hebben. Maar er ontbrak iets en mijn gevoel voor humor verborg een trauma dat ik had weggestopt. Ik rende om mijn stress te verlichten, en naarmate mijn stress toenam, rende ik meer kilometers. Ik praatte nooit over mijn problemen, omdat ik me een last voelde en ik mijn problemen niet op anderen wilde projecteren. In plaats daarvan hield ik het voor mezelf en ging ik door. Na twee ziekenhuisopnames voor een gebroken sleutelbeen en een operatie aan een lichte vorm van huidkanker, leek mijn leven niet meer zo grappig, maar ik ging door. Mijn relatie begon te wankelen, maar ik ging door. Ik verloor familieleden, maar ik ging door. Uiteindelijk bracht een sterfgeval in de familie en de daaropvolgende nasleep mijn verborgen complexe posttraumatische stressstoornis (CPTSD) aan het licht en raakte ik zwaar depressief en suïcidaal, MAAR ik ging door.
Ik probeerde wanhopig een manier te vinden om een einde aan mijn leven te maken zonder anderen te kwetsen. Ik stootte mensen van me af en koesterde wrok tegen degenen die me probeerden te steunen. Ik wilde alleen maar anderen helpen en had geen oog voor mijn eigen welzijn. Ik was de weg kwijt en wilde niets meer met deze wereld te maken hebben. Uiteindelijk besefte ik dat zelfmoord nooit pijnloos kan zijn; mijn pijn zou zich alleen maar op anderen weerspiegelen. "Als je jezelf niet geneest, blijf je anderen pijn doen." In mijn pogingen om anderen geen pijn te doen, veroorzaakte ik juist meer pijn. Ik heb mensen die me dierbaar waren diep gekwetst en pas na een bezoek aan een goede arts en de spoedeisende hulp accepteerde ik eindelijk hulp.
Ik ben gered door de NHS en vele liefdadigheidsorganisaties, zoals Mind, Samaritans, Campaign Against Living Miserably en The Blurt Foundation. Mijn herstelplan hield in dat ik me realiseerde dat ik zelf verantwoordelijkheid moest nemen voor mijn mentale gezondheid; ik word niet beter als ik dat niet wil.
Hoe zou ik dit aanpakken? Hardlopen zou een belangrijk onderdeel zijn. Ik accepteerde dat ik de NHS (de Britse nationale gezondheidsdienst) nodig zou hebben en begon weer met hardlopen, eerst alleen 's nachts om 3 of 4 uur, om mijn zelfvertrouwen op te bouwen. Daarna begon ik overdag te hardlopen, tussen andere mensen, en merkte ik meer op. De bomen, de vogels, de insecten en de mensen.
Ik heb mezelf herpakt en dat blijf ik doen. Ik werk in de natuurbescherming en het welzijn van de natuur, en ik gebruik mijn ervaring om anderen te helpen. Mijn positiviteit is met volle kracht teruggekeerd en mijn hardloopprestaties bereiken nieuwe hoogten. Volgende maand doe ik mee aan mijn eerste 24-uursrace voor CALM. Ik doe mee aan #milesformind om anderen aan te moedigen en mezelf te motiveren om door te gaan, hoe moeilijk het leven ook lijkt. Ik ben diep gezonken, het is verschrikkelijk, ik wil nooit meer te laat komen voor school! Ik ga daar nooit meer naar terug en ik ga eindelijk doen wat ik al die jaren geleden had moeten doen... Als het om mijn welzijn gaat, zet ik mijn hardlopen op de eerste plaats!
--------------------------------
Dank aan Simon voor het delen van zijn verhaal met ons. #GeestelijkeGezondheidIsBelangrijk
