Ik kreeg de diagnose OCD, ofwel obsessief-compulsieve stoornis, toen ik 22 was. Terugkijkend zie ik symptomen die teruggaan tot mijn vroege tienerjaren, die veel mensen toeschrijven aan tienerangst. OCD is een ongebruikelijke aandoening; het is de aandoening waar de meeste mensen denken het meest over te weten, en eerlijk gezegd dacht ik dat ook. Ik nam aan dat het te maken had met netheid of orde, dus toen ik de diagnose kreeg, was ik nogal verward. Ik kreeg medicatie en cognitieve gedragstherapie (CBT), maar stopte daar al snel mee en stortte me in zelfmedicatie, alcohol, ongezonde relaties en ontkenning. Combineer dit met een laag zelfbeeld en een verlangen om dunner/langer/mooier/slimmer te zijn, en je hebt een behoorlijk giftige mix. Dit ging door tot mijn 25e. Moeder Natuur was wreed en mijn metabolisme vertraagde. Ik kreeg net als mijn vader een buikje dat makkelijk aankwam, wat me verder in een depressie stortte, de ongewenste neef die vaak samengaat met OCD.
Ik begon verschillende oefeningen uit te proberen, Zumba-dvd's, iedereen op mijn werk fietste dus dat probeerde ik ook, maar niets bleef hangen. Toch wilde ik niet de vrouw zijn die zichzelf op het gebied van eten beperkte, dus sporten was de enige optie. Ik had begin twintig een Race for Life gelopen – 5 km is niet zo ver, dacht ik – en het duurde 42 minuten. Ik rende/wandelde de afstand en voelde me aan het einde een beetje dom. Maar een paar jaar later dacht ik: laat ik het nog eens proberen. Ik downloadde de C25K-app, trok een oud paar goedkope sportschoenen aan, een katoenen shirt, een losse korte broek en ging op pad. De eerste sessie bestond simpelweg uit een minuut hardlopen, 90 seconden wandelen, ongeveer tien keer. Aan het einde was ik bezweet, buiten adem, maar dolgelukkig. Ik had het gehaald! Ik hield me aan het programma en uiteindelijk liep ik de 5 km in ongeveer 30 minuten. Ik was verkocht. Ik downloadde de volgende app, C210K, en voltooide die al snel. Daarna downloadde ik hardloop-apps, kocht nieuwe spullen en verhoogde langzaam mijn kilometers. Zes maanden later werd ik lid van mijn lokale club. Ik zag er tegenop, want ik ben niet zo goed in het ontmoeten van nieuwe mensen, een vervelende bijwerking van een angststoornis. Maar ik zette door, ging naar mijn eerste intervaltraining en viel prompt in slaap van uitputting zodra ik thuiskwam.
De afgelopen vier jaar heeft hardlopen mijn leven gevormd. Door mijn dwangstoornis (OCD) word ik vaak overspoeld door duistere, gewelddadige gedachten die me zelfhaat en twijfel aan mezelf bezorgen. Maar simpelweg naar buiten gaan om te hardlopen biedt afleiding en laat me zien waartoe ik in staat ben. Mijn psychische aandoening is helemaal niet zichtbaar; mijn geest is mijn grootste vijand. Hij plaagt me met de gedachte dat ik niet snel genoeg ben, niet ver genoeg kom, dat ik er dom uitzie. Maar dan zie ik iemand anders hardlopen, die lacht en zwaait, en dan ben ik dolgelukkig. Ik deel dit met vreemden. OCD verpest soms het hardlopen voor me. OCD wordt gedefinieerd als opdringende gedachten die we gedwongen voelen te verdrijven door iets te doen, en het tast de dingen aan waar je van houdt. Ik beland vaak in een neerwaartse spiraal, bang voor wat ik kan en voor de ergste gevolgen. Hardlopen is daar een slachtoffer van. Soms wordt hardlopen een verplichting; ik móét het doen, ik móét een bepaald aantal kilometers afleggen, anders stop ik ermee. En als ik stop, word ik dik, en als ik dik word, zullen mensen me niet meer aardig vinden. Het is een vreemde gedachtegang, maar wel een die veel voorkomt binnen de OCD-gemeenschap: rennen? We zitten in een tweestrijd: rennen we weg en proberen we de gedachte te verdrijven door toe te geven aan onze dwangstoornis, of blijven we juist met ernstige angst en schuldgevoelens leven?
Op zulke dagen ren ik wel, maar niet zo ver als ik eigenlijk zou willen. Ik ren zo ver als ik wil om mijn liefde voor hardlopen te bevredigen, zonder toe te geven aan mijn dwanggedachten. Het heeft invloed op wedstrijden; ik ben gespannen van de angst en mijn hoofd dwingt me om te stoppen en te gaan wandelen, omdat ik vecht tegen de gedachte: 'Je kunt dit niet, je bent hier niet goed genoeg voor'.
Maar ik kan het wel, mijn liefde voor hardlopen wint altijd. Het heeft me een nieuwe familie gegeven, mijn hardloopclub en de online community behoren tot de meest steunende mensen die ik ooit heb ontmoet. Zelfs mensen zonder een gediagnosticeerde ziekte hebben wel eens dagen dat hun hoofd in de weg zit, we hebben het allemaal wel eens meegemaakt en we kunnen het allemaal aan. Hardlopen heeft me laten kennismaken met de simpele genoegens van het leven: een uil of een hert aan de overkant van het veld zien, de vorst in de vroege ochtend, een onweersbui in de verte of vijftig hardlopers in verkleedkleding tijdens onze jaarlijkse kerstloop. Het heeft me een routine gegeven: de club komt drie keer per week samen en zorgt ervoor dat ik het huis uit ga en de frisse lucht in kan. Het heeft me perspectief gegeven: wat voor mij langzaam is, is voor een ander snel en wat voor een ander een rustige draf is. Het heeft me openhartige gesprekken opgeleverd; mensen stellen zich echt open en worden vrienden voor het leven. Het heeft me laten zien waartoe mijn lichaam in staat is: vier jaar geleden kon ik geen minuut hardlopen en nu ga ik met plezier 21 kilometer hardlopen op zondagochtend. Het heeft me laten zien dat wat er ook gebeurt, hoe diep ik ook ga, hoe erg alles ook lijkt, ik kan bewegen, ik kan rennen.
-------------------------------------------------
We willen Serena ontzettend bedanken voor het delen van haar blog en haar openhartigheid. #GeestelijkeGezondheidIsBelangrijk
