Ik heb de afgelopen paar jaar een enorme reis afgelegd, maar om volledig terug te keren naar mijn beginpunt, wil ik graag iets delen over hoe ik daar überhaupt terecht ben gekomen...
In 2014, vlak na mijn promotie bij een lokale liefdadigheidsinstelling, zag ik een reclame op tv voor de Manchester 10k en dacht ik bij mezelf: "Dat kan ik wel." Ik had zes weken trainingstijd en tijdens mijn eerste poging lukte het me... ongeveer 800 meter voordat ik moest gaan wandelen. Ik had er flink wat energie in gestoken, maar ik haalde dan ook geld op voor de liefdadigheidsinstelling waar ik voor werkte, dus... Ik moest het volhouden.
In de weken erna lukte het me om mijn uithoudingsvermogen op te bouwen, en tegen de tijd van de wedstrijd had ik zelfs geen pijn of stijfheid meer de dag erna. Ik wilde de 60 minuten grens doorbreken... maar kwam een paar minuten tekort.
De gevoelens rondom het meedoen aan de race waren euforisch, dus zodra het kon, schreef ik me in voor dezelfde race het volgende jaar. Ik beschouwde mezelf nu als "een hardloper".
In de daaropvolgende jaren deed ik mee aan de Manchester 10k (2015 en 2016), en dankzij een FitBit-uitdaging op een avond in 2017 vond ik mijn ritme en dacht ik: "Zou ik een halve marathon kunnen lopen?".
Dus op een avond om 23:40 kwam ik binnen na mijn allereerste halve marathon, waarbij ik de concurrentie verpletterde in de FitBit-uitdaging, en vanaf dat moment beschouwde ik mezelf als "een hardloper".
Later dat jaar deed ik mee aan de halve marathon van Manchester, en zodra de mogelijkheid zich voordeed, schreef ik me meteen weer in voor het jaar daarop. Ik deed nog steeds maar één evenement per jaar, omdat meer dan dat te veel zou zijn, en hoewel ik een hardloper was, schaamde ik me voor mijn conditie en snelheid.
Tussen de twee halve marathons door zei ik tegen mezelf: "Ik wil graag een marathon lopen voordat ik 40 ben." Omdat ik toen 34 was, wist ik dat ik nog genoeg tijd had om me voor te bereiden... Dus schreef ik me in voor de marathon van Manchester in 2019! Het lukte me, maar ik was helemaal uitgeput. Maar ik was NU wel "een hardloper".
Mensen vroegen of ik het volgende jaar weer mee zou doen, en hoewel ik heel graag ja wilde zeggen, wist ik dat ik er eigenlijk geen tijd en energie voor had (ik voelde me gebroken bij de finish, ook al was dat niet aan mijn gezicht te zien).
De maanden die volgden, had ik het erg moeilijk op mijn werk, vooral met sommige collega's. Ik voelde me aangevallen en geïsoleerd door mijn ondergeschikten (ook al deed ik al jaren hetzelfde werk en wist ik waar ik het over had, ik voelde me genegeerd). Dit leidde tot psychische problemen, maar als typische man uit de jaren 80 die ik was, was geestelijke gezondheid niet echt iets waar ik me druk om maakte; het was iets dat alleen anderen trof die 'minder gevoelig' waren dan ik.
Ze vertrokken allemaal in de zomer, maar de psychische schade was al aangericht. Ik was extreem nerveus tijdens sollicitatiegesprekken met een vervangende medewerker, zo erg zelfs dat ik, telkens als ze me een e-mail stuurde met een vraag over de functie (en zelfs nadat ze al begonnen was), ervan uitging dat ze zich terugtrok, en ik gaf mezelf de schuld.
De pandemie brak kort daarna uit en de pauze van het werk werd goed ontvangen. De eerste drie maanden van mijn verlof bracht ik door in het kinderzwembadje, lezend en gegrilde kaassandwiches etend – en ja hoor, ik kwam een paar kilo aan. Iemand had een virtuele hardloopwedstrijd op Facebook gedeeld en gevraagd of ik mee wilde doen, en omdat het mooi weer was, stemde ik toe.
Het was zwaar. Het was maar een 10 kilometer, maar ik was echt uit vorm geraakt. Ondertussen had mijn vrouw gemerkt dat ik flink was aangekomen, dus moedigde ze me aan om te blijven hardlopen om fitter te blijven. Op een dag woog ik mezelf en ik schrok van hoeveel ik was aangekomen... ik was tenslotte "een hardloper".
Dus in 2020 besloot ik mijn leven op orde te brengen en begon ik regelmatig te hardlopen. In de loop van het jaar ging ik steeds vaker, meerdere keren per week, 's ochtends vroeg, 's avonds laat, midden op de dag in de hitte, wanneer ik maar kon, hardlopen. Ik maakte een nieuw profiel aan op Instagram, omdat ik mijn vrienden en familie niet constant wilde lastigvallen met hardloopstatistieken en selfies na het hardlopen.
En ik vond een hele gemeenschap van mensen die me aanmoedigden, en die zich in verschillende stadia van hardloopvaardigheid bevonden - sommigen waren waar ik wilde zijn, anderen waren waar ik was geweest, maar ze waren allemaal inspirerend voor me - doorzetten als het moeilijk is - ik hoop dat ik hen op mijn beurt ook heb kunnen inspireren.
Ik zag persoonlijke records verbeterd, verbroken en weer overtroffen worden, en ondertussen viel ik af, waardoor ik sneller, verder en langer kon lopen. Ik liep halve marathons vóór het ontbijt, meerdere keren per week, voltooide een paar marathons en deed niets onder de 10 kilometer (omdat ik mijn hardloopkleding niet doorweekt wilde hebben voor "zo'n korte afstand").
In 2020 ben ik erin geslaagd meer dan 20% van mijn lichaamsgewicht te verliezen, en ik voelde me daar geweldig door. Tegen het einde van het jaar had ik wel eens de verleiding gevoeld om ooit een ultramarathon te lopen, maar ik wist dat dat nog wel even zou duren.
Welnu, iemand nodigde me uit voor een 12-uur durende ultraloop (van zonsopgang tot zonsondergang) in maart 2021, en omdat ik dacht: er is geen beter moment dan nu, accepteerde ik de uitnodiging en voltooide ik 85 km (twee marathons) in één keer. Weer een belangrijke mijlpaal bereikt en achter de rug. Mijn hardlooptrend van het verbreken van mijn persoonlijke records zette zich voort in 2021, met een hoogtepunt in juli. Ik had een geweldig uithoudingsvermogen en was in de beste fysieke conditie sinds mijn tienerjaren, en voelde me ook mentaal fantastisch.
Toen ik in september 2021 weer fulltime ging werken, liep ik echter minder kilometers per maand. Ik ben weer naar Parkrun gegaan zodra de wedstrijden weer van start konden gaan, en ik kan er nog steeds bijna elke week aan meedoen. Onlangs heb ik zelfs mijn 50e Parkrun voltooid (en ik heb ook al meerdere keren als vrijwilliger meegeholpen).
Ik heb me aangemeld als tempomaker bij een aantal wedstrijden, omdat ik denk dat dit mensen helpt die nog aan het begin van hun hardloopcarrière staan, en het geeft me een goed gevoel (en ik krijg er zelf ook meer kilometers door). Ik heb zelfs eerder dit jaar mijn tweede ultra gelopen - een rondje van 5 km rond Heaton Park... 10 keer (!) Ik had begin jaren 2020 echt goede eetgewoonten ontwikkeld, en die zijn nu een beetje aan het verslappen, maar ik weet dat ik ze kan volhouden zolang ik maar blijf hardlopen. En ik ben nog geen 40, maar het komt er wel steeds dichterbij.
Ik schaam me er nu niet meer voor om gezien te worden tijdens het hardlopen, of om eruit te zien (wat ik draag). Of je je nu met moeite door een Parkrun sleept of in een handomdraai ultra-marathons aflegt, weet dat je een hardloper bent. Hardlopen is mijn gelukzalige plek, mijn plek waar ik de rest van de wereld kan vergeten en mezelf mentaal kan opladen. Want... ik BEN "een hardloper".
-----------------------
Hartelijk dank aan Dave voor het delen van zijn ongelooflijke verhaal. Je kunt hem volgen op sociale media: @dave_rob_run_nerd .
Als je je hardloopavontuur met ons wilt delen, neem dan contact met ons op via info@runr.co.uk.
Teamloper.
