In 2004 speelde Sean Bean de rol van Odysseus in de epische film Troy. Aan het begin van de film worden gezanten gestuurd om hem te vinden en om zijn hulp te vragen. Na een kort gesprek stemt Odysseus toe te helpen met de afscheidswoorden: "Ik zal mijn honden missen".
In februari werd ik ziek. Na een kort verblijf in het ziekenhuis bleek ik influenza B en een longinfectie te hebben. Het herstelproces is lang geweest en, gezien hoe ik me nu voel, is het nog lang niet voorbij. Ik krijg elke twee weken bloedonderzoek om te bepalen waarom mijn hemoglobinegehalte zo laag is. Gelukkig is mijn arts a) uitstekend en b) een redelijke roeier, dus als ik zeg: 'Ik lig een minuut achter op mijn gebruikelijke tempo', begrijpt hij het. Afgelopen maand heb ik in totaal 26 mijl hardgelopen, wat neerkomt op slechts 4 hardloopsessies. Als ik de energie heb om naar buiten te gaan, zoals vanochtend, duurt het herstel aanzienlijk langer dan zou moeten.
Natuurlijk is alles relatief en is het belangrijk om het juiste perspectief te behouden – niet makkelijk, maar wel belangrijk. Vanmorgen liep ik een 10 km in 54 minuten en twee weken geleden de halve marathon van Edinburgh in 2 uur en 5 minuten.
Ja, het is frustrerend dat ik niet kan hardlopen. Ja, ik maak me zorgen over wat er aan de hand is, maar gek genoeg mis ik niet zozeer het fysieke aspect van het hardlopen, en ook niet het overduidelijke positieve effect op mijn mentale gezondheid. Aangezien ik bijna altijd alleen hardloop, mis ik zelfs niet het sociale aspect. Het is de creativiteit.
Ik ben geen schrijver. Ik begrijp de regels van de grammatica niet, noch de spelling. Ik snap nauwelijks iets van zinsbouw. Ik lees en bewonder goede teksten, of in ieder geval een boeiend verhaal – maar geen van deze kwaliteiten bezit ik. Wat ik doe, is ontwerpen. Ik creëer. Cruciaal is dat mijn hele ontwerpcarrière, die 22 jaar beslaat, gebaseerd is op het principe dat mijn fysieke schetsboek pas van pas komt als de mentale schetsen compleet zijn, en op dit moment zit het mentale schetsen vast.
Als ik aan het hardlopen ben, gebeurt er iets. Vroeger dacht ik dat mijn geest zich dan afsloot. Ik blokkeerde de 'dingen' van de dag, maar ik ben tot het besef gekomen dat dit niet het geval is en dat het wederom een kwestie van perspectief is. Mijn geest schakelt zich niet uit, hij wordt juist wakker. Het creatieve deel van mijn geest geniet duidelijk van het hardlopen. Misschien is het de vereiste concentratie, misschien is het het gebrek aan afleiding of misschien is het de ritmische beweging. Misschien is het de muziek of het verhoogde zelfvertrouwen dat ik tijdens en na een hardloopsessie voel.
Als ik aan het hardlopen ben, twijfel ik niet aan mijn creativiteit. Ik zie het probleem voor me, ik zie de weg naar een oplossing. Ik zie elk aspect van de taak tegelijk, van begin tot eind. Ik zie sequenties, ik zie de stukjes code die allemaal met elkaar in interactie staan.
Ik kende ooit een componist die leed aan een bijna verlammende vorm van dwangstoornis. Alles moest 'precies goed' zijn en in die 'precies goed'-toestand creëerde hij. Of beter gezegd, hij zat urenlang doodstil, schijnbaar zonder doel. Maar in zijn hoofd schreef hij complete composities. Hij zag elke noot, elk instrument, elke nuance naadloos samensmelten tot zijn meesterwerk. Zijn werk was adembenemend, en nog meer als je een kijkje mocht nemen in het proces erachter.
Ik schrijf niet snel een meesterwerk, maar dat geldt duidelijk niet alleen voor mij.
Creativiteit is een eigenaardig iets en elke ontwerper (ik werk al meer dan 20 jaar in de branche, in verschillende hoedanigheden) zal je vertellen dat creativiteit voor 99% uit hard werken en voor 1% uit inspiratie bestaat, en dat inspiratie meestal ontstaat wanneer je NIET volledig in het probleem opgaat. Misschien is hardlopen daarom niets meer dan de ultieme afleiding? Hardlopen is juist het tegenovergestelde van opgaan in het probleem?
Ik heb de laatste tijd beseft dat het 'iets dat ontbreekt' in mijn dagelijkse routine niet het hardlopen zelf is. Het zijn juist de prachtige extra's die hardlopen zo'n unieke ervaring maken. Natuurlijk hoop ik snel mijn gezondheid terug te krijgen en weer te kunnen hardlopen, en daarmee die plek te vinden waar creativiteit geen grenzen kent, maar voor nu ben ik dankbaar. Zonder een pauze had ik nooit geweten waar mijn creativiteit tot bloei komt.
En wat als ik niet kan hardlopen? Of als mijn ziekte ervoor zorgt dat ik maar één keer per week kan hardlopen? Wat dan?
Dan ga ik mijn honden missen.
------------------------------------------------
Wat mis je als je niet hardloopt? Dank aan Brett, zoals altijd, voor een inzichtrijk blogbericht.
Als je een blog voor ons wilt schrijven, stuur ons dan gerust een e-mail naar info@runr.co.uk en we delen je verhaal graag.
