Sinds ik hardlopen een vast onderdeel van mijn routine heb gemaakt, ben ik het gevoel blijven houden dat ik geen hardloper ben. Eigenlijk ben ik een bedrieger. Ik ben niet snel, ik heb geen chique hardloopoutfit of hightech uitrusting, en ik doe niet aan koolhydraten stapelen voor wedstrijden (ik doe het gewoon omdat... koolhydraten). Ik zie hardloopclubs trainen langs de Theems en zie vrouwen me voorbijrennen op de London Bridge met 'Marathon finisher' op hun T-shirt, en ineens ben ik super onzeker en let ik op mijn ademhaling en oh, mijn voeten doen echt pijn en heb ik misschien iets nodig van de supermarkt? Ik stop er nu maar mee...
Vergeleken met mijn rustige rondjes door mijn buurt thuis in Australië, is hardlopen in Londen best intimiderend. Hoewel ik niet meer bang ben om een groep kangoeroes tegen te komen (ja, dat is me een keer overkomen en het was een geweldige sprinttraining), lijk ik nu een identiteitscrisis te hebben. Ben ik wel een hardloper? Wat maakt iemand tot een hardloper?
Waarom antwoord ik, ook al ren ik een paar keer per week, altijd met 'ja' en vervolgens met 'maar...' als er gevraagd wordt naar de vraag: 'Ben je een hardloper?' Ik had mijn Runr mango trui een week lang in mijn virtuele winkelmandje liggen voordat ik de moed had om hem te kopen, want ja, mag ik wel een shirt kopen met het woord Runr erop? Wanneer kan ik die titel met een gerust hart dragen? Wat moet ik precies doen om te bewijzen dat ik die titel waardig ben?
Nou, misschien gaat het niet om hoeveel glimmende medailles er aan je slaapkamerwand hangen, maar om hoe vaak je een vriend hebt overgehaald om mee te gaan. Of misschien verdien je die titel wel als je na een avondje stappen op tijd bij een Parkrun aankomt, of als je je snelste tussentijd ooit loopt omdat je je moest haasten om thuis te komen voordat The Great British Bake Off begon. Misschien doet niet iedereen het zo, maar zo doe ik het.
Ik weet dat mijn terughoudendheid om mezelf als hardloper te profileren uiteindelijk voortkomt uit het vergelijken met anderen. Vergelijken is de dief van plezier en misschien zal het, als ik er niets aan doe, me geleidelijk aan mijn motivatie ontnemen om mijn veters te strikken. Uiteindelijk doet iedereen hardlopen anders en moet je jezelf zeggen: eigenlijk is er geen goed of fout. Ik ben een hardloper, maar ik schrijf me niet in voor marathons en ik kan mezelf er niet toe zetten om voor mijn werk te gaan hardlopen, hoe vaak ik ook in mijn hardloopkleding slaap. Het is een hobby – het is niet mijn leven – maar het is een label dat ik met trots draag!
-------------------------------------
Welnu, wij weten het antwoord: jij bent absoluut een hardloper, Monet!
We denken dat veel hardlopers dit gevoel delen, maar het gaat niet om de afstand of snelheid die je loopt, maar om het feit dat je je schoenen aantrekt en gaat hardlopen, ongeacht de afstand of snelheid. Dat maakt ieder van jullie een hardloper.
Dank aan Monet voor het delen van haar hardloopverhaal. We horen graag van je hoe het met je hardlopen gaat! Stuur een e-mail naar info@runr.co.uk en wie weet kom jij wel aan bod in ons artikel.
Veel plezier met hardlopen.
Teamloper.
