Eind 2018 en begin 2019 leed ik aan een depressie zonder dat ik het zelf doorhad. Ik opende mijn eigen café en de financiële druk en het gebrek aan ervaring werden me te veel. Ik liep naar mijn auto en begon te huilen, maar ik wist niet waarom. Ik schreef het gewoon toe aan de stress van het zakendoen. Ik liep doelloos rond, als in een waas, zonder energie en zonder eetlust (ik viel 19 kilo af) en voelde me ziek. 's Ochtends bleef ik gewoon in bed zitten en had ik geen zin om mijn sokken aan te trekken. Ik droeg de hele tijd een bril omdat ik geen zin had om mijn contactlenzen in te doen! Het waren hele donkere en verdrietige tijden.
Alles werd heel afstandelijk en wazig. Ik zat wel in een kamer met mensen, maar alles voelde heel ver weg en ik voelde me alleen. Ik wilde niet met mijn personeel, vrienden of familie praten en stootte ze van me af. Toen begon ik mezelf te vernietigen.
Ik begon mijn gezin van me af te duwen, inclusief mijn drie kinderen en mijn vrouw. In mijn hoofd wilde ik niet langer in mijn huwelijk of mijn gezinshuis zijn, en ik dacht dat mijn leven elders beter zou zijn. Ik was ervan overtuigd dat ik eruit wilde en ik deed er alles aan om dat voor elkaar te krijgen, desnoods tot het punt dat ik eruit gegooid zou worden.
Mijn vrouw Liz Sim is mijn steun en toeverlaat en mijn zielsverwant. Dat is ze altijd geweest en zal ze altijd blijven. Dat besef ik nu meer dan ooit. Ze merkte dat ik een depressie had, terwijl anderen dat niet hadden opgemerkt, of slechts in beperkte mate. Ze zag een verandering in me, maar durfde er niets over te zeggen. Achteraf gezien is het ook makkelijker te zien. Dus ging ik naar de dokter en die bevestigde zonder enige twijfel dat ik een depressie had.
Mijn vrouw heeft me door de moeilijke tijd heen gesleept waarin ik de medicijnen slikte en de enorme impact die ze in het begin op je hebben, en ze heeft me er uiteindelijk weer bovenop geholpen. Als mijn vrouw me niet was blijven steunen toen ik er alles aan deed om van haar weg te komen, weet ik niet waar ik nu zou zijn. Ik heb alles aan haar te danken en zal dat altijd blijven doen, want zij is de reden dat ik getrouwd ben en mijn kinderen nog steeds in mijn leven zijn. Ik zal nooit vergeten hoeveel hartverscheurende pijn ze heeft doorstaan om me uit die zeer donkere periode te halen. Ik ben in april 2020 gestopt met de medicijnen, 15 maanden nadat ik ermee was begonnen.
Tegelijkertijd begon ik weer met hardlopen en fietsen. Dingen die ik net had laten liggen, dingen waar ik zo van genoot. Tegelijkertijd stopte ik met praten met vrienden, naar muziek luisteren en voetbal kijken of er interesse in tonen. Als ik ga hardlopen, denk ik eerst aan dingen in het leven, dingen die me motiveren om te hardlopen, te fietsen en nu ook te roeien. Dan dwaal ik af en vergeet ik de wereld om me heen en ben ik er gewoon, even 10 tot 15 minuten. Ik, mijn muziek en mijn beweging, dat is mijn therapie.
Hardlopen bracht me ertoe om in 2020 1000 kilometer te rennen, waarna een pauze volgde en 2021 met horten en stoten begon. Ik viel van mijn fiets, mijn fiets ging kapot, ik kreeg een verkoudheid, sinusproblemen en vervolgens kreeg ik buikklachten door de antibiotica. Vandaag ben ik begonnen aan mijn 100 mijl (160 km) in oktober voor MIND met een roeitocht van 5,35 mijl (8,67 km), wat ik van plan ben om het grootste deel van de 100 mijl in oktober te doen.
Ik ben gelukkig en ik ben van plan gelukkig te blijven. Ik hou niet alleen van mijn vrouw, ik ben verliefd op haar en aanbid haar. We zijn weer heel gelukkig en vormen een hecht gezin. Ik zal er alles aan blijven doen om mijn vrouw, mijzelf en ons gezin gelukkig te houden. Ik zou zeggen dat ik alles voor haar zou doen, dat ben ik haar verschuldigd. En als er ooit donkere wolken boven ons hangen, zal ik meteen naar mijn vrouw toe rennen. Het is oké om je niet oké te voelen.
Wees attent 😊. Neem vandaag even contact op met die vriend(in) 💕
-------------------
We willen Kev hartelijk bedanken voor het delen van zijn verhaal!
Als je je verhaal wilt delen, neem dan contact met ons op via info@runr.co.uk.
Teamloper.
