Aangezien 2017 mijn eerste volledige wedstrijdjaar was, kan ik niet anders dan naar elke medaille, elk T-shirt, elk startnummer, elke afgelegde afstand en elk verbroken persoonlijk record kijken zonder te glimlachen.
Er is heel wat bloed, zweet en tranen in gestoken voor iets dat heel belangrijk voor me is. Mijn familie en vrienden kunnen mijn hardloopschema gewoon niet bijhouden. Sommigen kunnen nog steeds nauwelijks geloven dat het meisje dat in het weekend graag tot bijna middag uitsliep, nu vroeg opstaat om te gaan hardlopen. Het is echter niet altijd een makkelijke weg geweest. Er zijn dagen geweest dat ik geen zin had om te trainen. Sommige trainingen zijn misgegaan. Blessures en overtraining waren een flinke leercurve. Maar wat me echt geholpen heeft, was de mentale kracht om door te zetten, terwijl ik er makkelijk mee had kunnen stoppen.
Mijn doorzettingsvermogen en vastberadenheid kwamen pas echt naar boven afgelopen maart, nadat mijn langdurige relatie was beëindigd. Ik was er helemaal kapot van en werd erdoor overvallen. Maar wat eruit voortkwam, was mijn aanhoudende liefde voor hardlopen en de drang om mijn comfortzone te verlaten. Sterker nog, op de dag dat mijn ex het uitmaakte, ging ik hardlopen om mijn hoofd leeg te maken en alles te verwerken. Verdriet was te verwachten, maar ik besloot dat ik mezelf niet te lang zou beklagen. Ik begon met een schema van hardloopsessies in de vroege ochtend en trainingen met mijn personal trainer en lokale sportgroepen. Een beslissing waar ik sindsdien geen moment spijt van heb gehad.
Spoedig daarna, in december 2017, voelde ik dat ik mijn leven grotendeels weer op de rails had (sorry, de woordspeling met hardlopen was niet de bedoeling!). Mijn lijst met hardloopprestaties en -ambities blijft maar groeien. Hoewel ik een paar jaar geleden nog stellig beweerde dat ik nooit verder dan 10 kilometer zou hardlopen, heb ik dit jaar mijn eerste twee halve marathons voltooid en heb ik me, dapper of misschien wel dom (ik moet het nog bepalen), ingeschreven voor mijn eerste volledige marathon in 2018. Als extra motivatie doe ik dat voor de Royal Society for Blind Children, het goede doel waar ik in juni mee ben gaan werken.
Ik weet zeker dat de marathon van Londen mijn eerste marathon zou zijn. De afgelopen drie jaar heb ik het geluk gehad om erbij te zijn en de sfeer op de dag zelf is altijd onvergetelijk. Een paar van mijn vrienden hebben hem ook gelopen, waaronder Michael Law, die het Guinness World Record heeft voor de snelste marathon ooit gelopen verkleed als een beroemdheid.
Hij behoort ook tot de exclusieve groep die alle zes de World Marathon Majors heeft voltooid. Dat zou ik zelf ook wel eens willen proberen, maar dat is misschien wat voorbarig. Gek genoeg was ik teleurgesteld dat ik geen startplek voor Berlijn volgend jaar heb gekregen. Het laat maar weer eens zien hoe ver ik al ben gekomen, als ik teleurgesteld ben dat ik geen marathon heb gelopen.
Nog iets wat ik door het hardlopen heb geleerd, is de steun en het advies van anderen. Ik weet niet meer precies hoe, maar ik ben via Twitter bij de UK Runchat-community terechtgekomen. Het is echt geweldig om daar deel van uit te maken.
Ik heb twee keer UK Runchat Hour gehost en ik vind het geweldig om met gelijkgestemden te praten over hardloopwedstrijden, trainingstips, successen en tegenslagen. Mentale gezondheid is ook een belangrijk onderwerp dat aan bod komt. Ik heb twee periodes in mijn leven gehad waarin ik een milde vorm van depressie heb ervaren. De eerste heb ik aangepakt met therapie, de tweede met hardlopen. Dat laatste werkte goed totdat ik begin dit jaar in een rampzalige periode terechtkwam met overtraining, een blessure en dreigend ontslag. Het was een vreselijke tijd. Maar ik ben zo dankbaar dat mijn personal trainer, goede vrienden en leden van de UK Runchat-community me erdoorheen hebben geholpen en de stem van de rede waren. Ze hebben me niet veroordeeld en me de tijd gegeven die ik nodig had om weer een gevoel van normaliteit te krijgen.
Door open te zijn over mijn problemen hebben sommige mensen zich gemeld om te zeggen dat ze hulp nodig hebben of dat ze me begrijpen. Het is echt oké om te zeggen dat het niet goed met je gaat. Je kunt sterk zijn, maar je kunt ook om hulp vragen. Daarom vraag ik altijd hoe het met mensen gaat en wil ik graag een luisterend oor bieden als iemand zich down voelt of troost nodig heeft. Het is ook de reden waarom meedoen aan Marathon in a Day en Run Up to Christmas for Mind een makkelijke beslissing was. De medailles voor deze specifieke uitdagingen zal ik koesteren. Maar de gezamenlijke inspanning van iedereen om aandacht te vragen voor mentale gezondheid is echt iets heel bijzonders.
Dank aan Carmen voor haar blog; het laat zien hoe hardlopen een zeer positieve manier kan zijn om je gedachten op orde te krijgen. Je kunt Carmen volgen op Twitter via twitter.com/sportygirl_85
Wil je een blog voor ons schrijven? Neem dan contact met ons op via info@runr.co.uk en wie weet ben jij wel de volgende.
Veel plezier met hardlopen en wees trots dat je een hardloper bent!
Teamloper.
