Grote Broer.
Ik heb de Orwelliaanse visie '1984' gelezen. Zijn dystopische roman vertelt een verontrustend verhaal over een wereldbevolking die slachtoffer wordt van een voortdurende oorlog, een alomtegenwoordige overheid, surveillance en manipulatie van de bevolking.
Ik heb ook de reality-tv-serie 'Big Brother' gezien, waarin 'huisgenoten' worden gemanipuleerd voor ons kijkplezier.
Als docent heb ik het talloze keren meegemaakt tijdens lessen. Een in pak geklede figuur met een klembord staat dreigend achter in het klaslokaal en maakt uitgebreide aantekeningen.
Ik heb ook de opkomst van de 'influencer' meegemaakt. De uitverkorenen onder de Twitteraars, wier aantal volgers en activiteiten de aandacht van de talentenscout van het bedrijfsleven hebben getrokken. Vervolgens worden ze overladen met cadeaus, vaak met de titel 'Merkambassadeur'.
Laten we tot slot Strava niet vergeten, dat wereldwijd invloed heeft. Een hardlooprondje is niet langer zomaar een hardlooprondje. Het is een platform om activiteiten te delen en op een echt wereldwijd niveau met elkaar in contact te komen. Althans, dat wil de marketing ons doen geloven.
Als mijn cynisme nauwelijks te verbergen is, dan moet ik dat misschien even toelichten. Na ruim tien jaar in de reclame-, design- en mediawereld te hebben gewerkt, heb ik wellicht meer inzicht dan de meesten. Ik ken de technologie die wordt toegepast bij het ontwerpen van winkelomgevingen en de diepgewortelde principes van reclame. Manipulatie is jullie specialiteit. Ik herinner me een discussie, die behoorlijk verhit raakte, over de aankoopbeslissingen die we nemen en de ongelooflijk subtiele invloeden die ons ertoe brengen ons zuurverdiende geld uit te geven. Ben ik hier immuun voor? Nee. Ik ben dol op mijn CEP compressiekousen voor de kuiten. Misschien moet ik er later eens in poseren en erover tweeten.
Marketing, reclame, sponsoring en de grote bedrijven. Of je het nu leuk vindt of niet, ze zijn er om te blijven en hun bereik is exponentieel gegroeid, grotendeels, naar mijn mening, dankzij sociale media (sorry, ik moest even mijn Instagram-account checken). Bedrijven hebben allang ingezien dat als er hoop is, die bij het gewone volk ligt. Ja, Joe Calzaghe heeft een grote aanhang, maar niet zo groot als die van Joe en Josephine Smith. Het probleem is dat Joe en Josephine Smith geen PR-team, geen manager en geen adviseurs hebben. Hopelijk hebben ze vrienden die bereid en in staat zijn om hen te vertellen wanneer het genoeg is.
Veel mensen geloven in de mantra 'we zijn wat we herhaaldelijk doen'. Maar wat als 'wat we herhaaldelijk doen' niet volledig door onszelf wordt bepaald? Wat als 'wat we herhaaldelijk doen' niet gezond voor ons is? Wat als 'we zijn wat we herhaaldelijk doen' helemaal niet is wat 'we' doen? Wat als we verdwalen in de hype?
Mijn vader was een goede voetballer. Hij speelde voor Engeland onder 21 en bouwde een carrière op bij de meeste topclubs in het zuiden van Engeland, waaronder Crystal Palace en Wimbledon. En dat in een tijd dat er nog niet veel geld te verdienen viel in het voetbal. Als kind ging ik naar de meeste van zijn wedstrijden en zag ik hoe mijn vader na afloop de handen schudde van de vele voetballers tijdens de feestelijkheden. Hij was een bekende naam. Hij was iemand. Hij was 1,90 meter lang, altijd keurig gekleed, knap en had een Tom Selleck-snor. Hij voldeed perfect aan het plaatje. Zijn carrière duurde tot ver na zonsondergang en tegenwoordig heeft hij twee kunstheupen en hersenschade. Belangrijker nog, ik denk dat mijn vader het contact met zijn identiteit is kwijtgeraakt, of misschien nog belangrijker, dat hij een persoonlijkheid heeft ontwikkeld die nooit echt de zijne was. Zijn voetbalpersoonlijkheid was verreweg de dominante. Ik had het geluk om op een dag de andere kant van hem te zien, een man die van stoommachines hield en zich erover verwonderde, en die bewondering had voor al hun technische pracht. Tegenwoordig probeer ik hem te zien als een man die aan auto's sleutelt en droomt van restauratieprojecten. Hij was immers van beroep gereedschapmaker.
Dankzij sociale media kun je in een oogwenk bekendheid verwerven. Sommigen lijken actief op zoek te zijn naar volgers en likes op hun tweets. Anderen poseren openlijk met hun nieuwste merkkleding. Zo werkt het nu eenmaal in de zakenwereld, in deze moedige nieuwe wereld.
Een amateur is per definitie 'iemand die een bezigheid of activiteit uitoefent voor zijn plezier in plaats van voor financieel gewin', terwijl een professional doorgaans wordt gedefinieerd als iemand die zijn brood verdient met zijn beroep. Er zijn er die erin slagen om aan de 'goede' kant van het spoor te blijven. Ik ken fantastische atleten via Twitter. Een van hen, overdag leraar, is volledig open over zijn sponsoring, waardoor hij gelukkig deel kan uitmaken van het Britse jeugdteam. Hij lijkt de touwtjes in handen te hebben.
Maar er zijn, naar mijn mening, verborgen diepten. Er is een duistere plek waar de 'legendes', de beroemdheden uit hun eigen tijdlijn, verloren raken. Bekendheid neemt de overhand. Bevinden influencers zich, doordat ze goederen ontvangen voor hun diensten, waaronder gratis deelname aan races, ergens in het grijze gebied tussen amateur en professional?
Op zich zou dit gewoon pure jaloezie kunnen zijn. Ja, ik wil graag gratis hardloopkleding en een gratis wedstrijdinschrijving, alstublieft. Hardlopen is geen goedkope sport. Maar ik heb gezien wat de verborgen diepten met een individu kunnen doen. Je begint met hardlopen, je wordt sneller, je krijgt complimenten, je wordt opgemerkt, je volgers groeien, je krijgt meer complimenten, je traint harder, je krijgt meer complimenten – je snapt het wel. Dan begin je je gespannen te voelen elke keer dat je loopt, je hebt een slechte training, je verzint een excuus op Strava – waarom? Omdat, of je het nu leuk vindt of niet, iemand je beoordeelt. Of tenminste, zo voel je het. Stel je voor dat iemand die tot dan toe over het hoofd gezien werd, ontdekt dat hij of zij een talentvolle hardloper is. Diegene traint hard en de bewondering stroomt binnen. De bijnaam 'legende' volgt en voor je het weet is diegene verdwenen. Wie je VROEGER was, werd over het hoofd gezien, wie je NU bent, is veel interessanter. Festingers theorie van sociale vergelijking mag niet over het hoofd gezien worden, maar zijn theorie werd geschreven lang voordat sociale media het natuurlijke proces onherroepelijk veranderden. De media, in al hun vormen, en met name de manipulatie van beelden, hebben de problemen rondom lichaamsbeeld verergerd; wat zeg je nou, Runners World? Geen enkele foto op de voorpagina is ooit bewerkt. Natuurlijk niet, zo zien we er allemaal uit als we hardlopen. Sociale media zijn niet anders en waar we ons voorheen vergeleken met ons fysieke lichaam, vergelijken we ons nu ook met het digitale. Maar wat zeg ik nou, niemand heeft ooit zijn Strava-registratie gemanipuleerd, toch?
Ik geloof dat niemand immuun is voor de digitale overheersers. Ik heb zelf ook last gehad van het Strava-syndroom en gelukkig besefte ik al snel de onzichtbare druk die op de loer lag. Eerlijk gezegd, ja, ik voel nog steeds druk als mijn tempo daalt en ja, ik betrap mezelf er wel eens op dat ik het gevoel heb dat ik in de gaten word gehouden. Vroeger kon een simpel horloge de drager alleen de tijd en misschien de datum laten zien, maar die tijd is allang voorbij. Nu kan het horloge alles bijhouden én registreren.
Ontdekken wie je bent is, geloof ik, een van de moeilijkste dingen in het leven. Het bereiken van het punt 'Ik ben oké, jij bent oké' is een enorme prestatie en een taak die niet onderschat mag worden. Ik ben er zeker nog niet, maar hardlopen heeft me dichter bij dat punt gebracht dan ooit tevoren. Uiteindelijk is het echt eerlijke en belangrijkste gesprek het gesprek met jezelf, en geen enkele tweet zou dat ooit mogen vervangen.
Sommigen rennen vanwege dat euforische gevoel, anderen voor de endorfines, weer anderen om af te vallen, sommigen om jong te blijven, sommigen om contact te maken met de natuur, en sommigen om redenen die ze niet kunnen of willen uitleggen. We rennen om allerlei redenen. Strava kan van een hardlooprondje echter een evenement maken dat veel meer is dan zomaar een rondje, en Twitter kan van dat rondje honderd likes maken.
Grote broer kijkt altijd mee.
------------------------------------------------
Zoals altijd een tot nadenken stemmend en interessant artikel van Brett. Bedankt voor het delen!
Als je een blog voor ons wilt schrijven, stuur ons dan een e-mail naar info@runr.co.uk. We delen je verhaal graag.
