Hardlopen was iets waar ik nooit eerder van genoten had; sterker nog, ik had er nooit aan gedacht dat iemand zoals ik het ooit zou doen. In mijn jeugd was er weinig tot geen lichaamsbeweging en ik werd er ook nooit toe aangemoedigd. Dit ging zo door gedurende het grootste deel van mijn leven en naarmate ik ouder werd, nam mijn activiteitsniveau steeds verder af. Na jaren van inactiviteit besloot ik eindelijk dat het tijd was voor verandering en greep ik in november 2018 de kans om me aan te sluiten bij een lokale Couch 2 5k-hardloopgroep. Dit was mijn kans om actiever te worden en hopelijk mijn drie dochters te inspireren. Omdat het iets totaal nieuws voor me was, zag ik er erg tegenop om mee te doen. Gelukkig wist ik een goede vriendin over te halen om ook mee te gaan, waardoor het leuker werd en de kans kleiner was dat ik zou afhaken. 
Ik had geen flauw benul van wat me te wachten stond. De dagen voorafgaand aan de eerste sessie zat ik vol angst. Dit zou de eerste keer zijn dat ik buiten in het openbaar zou hardlopen en alleen al de gedachte daaraan maakte me onrustig. Om nog maar te zwijgen van het feit dat mijn hoofddoek me nog onzekerder maakte. Er gingen allerlei gedachten door mijn hoofd, waarvan de meest intimiderende de angst was voor het oordeel van voorbijgangers of automobilisten.
Aanvankelijk besloot ik me slechts voor één week in te schrijven; dit zou een proefsessie voor me zijn. Ik aarzelde om me voor meer dan één week vast te leggen, voor het geval mijn prestaties tegen zouden vallen. In tegenstelling tot mijn aanvankelijke twijfels, stelde de loopbegeleider en mijn medelopers me vrijwel meteen gerust. Na de eerste sessie voelde ik me opgelucht en euforisch over wat ik had bereikt. Ik was extra trots dat ik niet was afgehaakt, ondanks het koude en natte weer. Sterker nog, tot mijn verbazing voelde ik de drang om de week erna terug te komen!
Mijn eerste 5 km-loop was ook mijn eerste Parkrun, en ik vond het geweldig. Ik voelde me aangetrokken tot de vriendelijke sfeer en de drukte, en de inclusiviteit. Die eerste 5 km was een uitdaging voor me, maar het was een prestatie, iets waarvan ik nooit had gedacht dat ik het zou halen. Het voelde nog beter dat ik het samen met een vriendin kon doen. Vanaf die dag was ik verkocht en besloot ik om wekelijks naar de lokale Parkrun te gaan. Tot mijn verbazing kreeg ik, naarmate ik vaker kwam, genoeg zelfvertrouwen om elke week alleen te gaan. Naast de Parkrun probeerde ik ook vaker doordeweeks te gaan hardlopen. Dat was in het begin zeker een worsteling, en ik vond het moeilijk om mijn eigen voordeur uit te gaan. Het gebrek aan zelfvertrouwen en de angst om beoordeeld te worden waren dingen waar ik aan moest werken, en waar ik tot op de dag van vandaag nog steeds aan werk.
Hardlopen geeft me kracht. Het verbetert mijn mentale gezondheid, maakt mijn hoofd leeg en zorgt ervoor dat ik trots op mezelf kan zijn en een inspiratiebron voor mijn kinderen. Ik heb inmiddels twee halve marathons gelopen, waarvan één binnen een jaar na mijn eerste Couch 2 5k-sessie. Iets wat ik nooit voor mogelijk had gehouden. Maar juist dit gaf me het zelfvertrouwen om door te blijven hardlopen en ooit hoop ik een hele marathon te voltooien. Ik ben misschien niet de snelste hardloper en gezien mijn uiterlijk zou je waarschijnlijk niet denken dat ik een hardloper ben, maar hardlopers zijn er in alle soorten en maten en komen uit allerlei achtergronden.
------------------------------
Hartelijk dank aan Rahema voor het delen van haar verhaal; wat een inspiratie is ze voor haar drie dochters!
Wil je een blog schrijven en je hardloopverhaal delen? Neem dan contact met ons op via info@runr.co.uk.
Teamloper.
