Er is geen energie zo intens als de energie aan het begin van een canicrosswedstrijd. Stel je de startlijn voor van een 10 km- of halve marathon bij jou in de buurt: lopers die nerveus staan te wachten op het startschot, aan hun horloges friemelen, hun startnummers aanpassen en zich afvragen of ze nog een keer naar de wc moeten. Je voelt de spanning, zwaar in de lucht. Stel je nu voor dat naast elke enthousiaste loper de meest opgewonden hond staat die je je kunt voorstellen. Een hond die dolgraag wil rennen, aan zijn tuigje trekt en onophoudelijk blaft. Het enthousiasme is aanstekelijk. Eén hond begint te blaffen en al snel doen alle anderen mee, een symfonie van lawaai.
Het lijkt wel chaos, maar in werkelijkheid is de startlijn uiterst goed georganiseerd. Elke hardloper en zijn of haar hond(en) staan opgesteld in volgorde van hun verwachte eindtijd, de snelste combinaties vooraan, en worden met korte tussenpozen, meestal zo'n tien seconden, de baan op gestuurd om de onvermijdelijke opstopping van een massastart te voorkomen. De honden zijn dolenthousiast als het hun beurt is en willen niets liever dan ervandoor sprinten en de koplopers op volle snelheid achterna jagen. Terwijl we op onze beurt wachten, blaft mijn cocker spaniel Archie net zo hard als de beste.
Canicross – trailrunning met honden – is een steeds populairdere sport in het Verenigd Koninkrijk. Het vindt zijn oorsprong in de zomertraining van sledehonden, maar tegenwoordig doen honden van alle vormen, maten en rassen mee. De hond draagt een tuigje dat het gewicht effectief verdeelt en hem in staat stelt vooruit te trekken, terwijl zijn baasje erachteraan loopt met een lijn en een loopriem die lijkt op een klimharnas.
Er zijn steeds meer canicrossclubs in het hele land, waarvan vele wedstrijden organiseren, evenals een groot aantal trailruns waar canicrossers van harte welkom zijn. Archie en ik zijn enthousiaste leden van onze lokale club, Cani-Sports Edinburgh, en hebben onlangs deelgenomen aan het jaarlijkse Highland Canicrossers Highland Fling canicross-evenement in de buurt van Aviemore.
Zoals veel canicross-parcoursen was de route van 5 km technisch uitdagend, met gedeeltes langs een oude jeepsafari-route met schijnbaar eindeloze diepe greppels waar Archie vrolijk op en neer sprong, maar die mijn benen uitputten, en lange, smalle, kronkelende paden door de heide die een droom voor elke hond waren. Het landschap was adembenemend en gelukkig waren er weinig muggen. Het was absoluut wat trailrunners eufemistisch 'glooiend' noemen, maar gelukkig vindt Archie het heerlijk om me de heuvels op en over te trekken, waarbij hij een extra energieboost geeft als hij voelt dat ik het moeilijk heb.
Ik geniet enorm van de ongeremde vreugde en opwinding van het racen, ook al zullen Archie en ik nooit op het podium eindigen (hij zou veel sneller zijn zonder mijn gemiddelde tempo dat hem afremt).
Mijn favoriete hardlooprondjes zijn echter de rustige paden met vrienden en hun honden, of gewoon met z'n tweeën. Ik hou van de stilte van een bospad, waar ik naar de vogels kan luisteren en de zachte bries in de bomen, naar mijn eigen ademhaling en onze voetstappen terwijl we samen in harmonie rennen.
Als hardloper op de weg heb ik pas de laatste paar jaar het plezier van het hardlopen op de trails ontdekt: het achterlaten van de drukte en het lawaai van de stad voor de rust en stilte van het bos. Op de trails word ik gedwongen mijn drukke gedachten tot rust te brengen en me te concentreren op het pad voor me. Ik denk niet aan mijn werk, het nieuws of de toestand van de wereld. In plaats daarvan denk ik aan hoe mooi de route is, hoe warm de zon aanvoelt en hoe gelukkig ik ben dat ik een beste vriend heb die altijd met me mee wil rennen.
Sinds Archie en ik twee jaar geleden canicross ontdekten, hebben we samen al heel wat routes gelopen, over stranden, heuvels en bossen, door en over rivieren, in de sneeuw, op het ijs en af en toe in de zon. We hebben geweldige twee- en vierpotige vrienden ontmoet om mee te hardlopen en leuke wedstrijden gevonden om aan mee te doen.
Archie is niet altijd de makkelijkste hond. Hij is een angstige jongen, nerveus in de buurt van nieuwe mensen en honden. Hij is lief, zachtaardig en aanhankelijk, maar doet zijn best om ervoor te zorgen dat slechts een paar speciale mensen zijn zachte kant te zien krijgen. In plaats daarvan presenteert hij zich aan de wereld van zijn stoerste kant – niet makkelijk voor een schattige spaniël – en blaft hij woest om nieuwe mensen op afstand te houden. Dat kan wandelingen soms lastig en frustrerend maken. Maar als hij rent, lijken zijn zorgen, net als die van mij, even te verdwijnen. Hij vergeet zich zorgen te maken over de mensen om hem heen; bevrijd van angst en malende gedachten concentreert hij zich op de taak die gedaan moet worden en het pad voor zich. Ik weet zeker dat hij hardlopen niet ziet als een manier om de stress van een drukke dag te verwerken, maar ik weet even zeker dat een flinke wandeling over landweggetjes net zoveel goeds doet voor zijn welzijn als voor dat van mij.
Ik had me geen betere hardloopmaatje kunnen wensen. Het geeft me zoveel plezier om samen zo'n leuke activiteit te doen. Vorig jaar won Archie zijn allereerste halve marathonmedaille, en ik kan niet wachten om te zien wat dit canicrossseizoen ons gaat brengen.
-----------------------------------------
Hartelijk dank aan Ashleigh voor het delen van haar ervaring met Canicross!
Voor meer hardloopverhalen en hondenavonturen kun je hun gezamenlijke belevenissen online volgen op www.ashleighrunsedinburgh.com en op Instagram @ashleighrunsedinburgh en @archietheedinburghdog.
