Toen ik in 2007 de finishlijn van de Anglesey Marathon overschreed, betekende dat dat ik 50% van de marathons waaraan ik was begonnen, had voltooid.
Eerder dit jaar stortte ik in tijdens de marathon van Londen op kilometer 27, waardoor mijn 'voltooiingspercentage' vanaf het begin volledig in de war was. Al met al was het geen geweldig debuut en op mijn blog lees je meer over de lessen die ik die dag heb geleerd.
Maar een paar maanden later was ik dolblij dat ik die 50% had gehaald. Ik was zo opgelucht dat ik de ronde had voltooid en de medaille had verdiend.
Ik was erg nerveus geweest voor Anglesey en had er bijna niemand over verteld. Dit was een groot verschil met het feit dat ik iedereen had verteld dat ik naar Londen ging, en het gebrek aan ophef nam echt de druk weg.
Toen ik die eerste marathon had voltooid, dacht ik echt dat ik klaar was met marathons. De medaille lag in de la en ik had een deken van aluminiumfolie om te bewaren (ik was daar als kind altijd al door gefascineerd geweest als ik de marathon op tv keek!).
Het jaar daarop was ik daar nog steeds blij mee en 2008 vloog voorbij, maar toen herinner ik me dat ik met Oud en Nieuw in januari 2009 iets op tv zag.
Het was op de BBC en het was een montage met een vooruitblik op alle evenementen die dat jaar uitgezonden zouden worden... en de marathon van Londen maakte er deel van uit.
Zodra ik de Tower Bridge zag en de muziek begon, kreeg ik kippenvel en wist ik dat ik het zo snel mogelijk moest doen. Ik had weliswaar een marathonmedaille, maar ik had ook nog een rekening te vereffenen met Londen.
Die dag ben ik gaan hardlopen en een paar weken later, omdat ik bij Cancer Research UK werk, heb ik contact opgenomen met ons sportteam om me aan te melden voor een Golden Bond-beurs voor 2010.
En toen dacht ik: als ik dan toch bezig ben met fondsenwerving en training, kan ik me net zo goed later dat jaar ook aanmelden voor New York.
Ik kan me de precieze logica erachter niet meer helemaal herinneren, maar het was een van de beste beslissingen en een van de beste ervaringen van mijn leven!
Sindsdien ben ik gewoon doorgegaan en ik vind het geweldig. Er is iets met het kiezen van wedstrijden en het bezoeken van nieuwe plekken dat gewoon goed bij me past.
Ik train graag met een specifiek evenement in gedachten en merk dat ik snel verslap als mijn agenda leeg is.
Dat gezegd hebbende, kan ik ook wel eens de mist ingaan als mijn agenda vol is, maar dat heeft ook te maken met het vinden van een balans tussen werk en privéleven.
Ik geef toe dat ik soms niet de meest toegewijde trainer ben. Ik ben dol op Parkrun, ik speel graag wekelijks een potje zaalvoetbal en ik geniet van een lange hardloopronde in het weekend als dat kan. Mijn training is dus een beetje een mix, maar het houdt me wel in beweging en ik bouw het wel goed op naarmate de wedstrijden dichterbij komen.
Ooit zal ik vast meer tijd hebben om trainingsschema's goed te volgen (een belofte die velen vast wel herkennen), maar voorlopig ben ik tevreden met me in te schrijven voor dingen (en meestal nieuwe dingen die ik nog niet eerder heb gedaan) en me niet al te veel zorgen te maken over de precieze tijden op de dag zelf.
Het heeft me naar Barcelona, Berlijn, Brighton, Parijs, Rome en weer terug naar Londen gebracht en ik heb er enorm van genoten.
Telkens als ik een race uitrijd, zorgt het mislukken van die eerste poging ervoor dat ik dat moment des te meer koester – en ik denk dat iedereen die wel eens een DNF heeft gehad, begrijpt wat ik bedoel.
En dat voltooiingspercentage? Het lijkt misschien een onbenullig detail om bij stil te staan of zelfs maar te noemen, maar het heeft me door de jaren heen echt gemotiveerd om het te blijven verbeteren.
Ik weet niet of andere hardlopers vergelijkbare statistieken hebben die hen bezighouden, maar elke marathon heeft mijn verwachtingen weer iets verhoogd en dat is zeer bevredigend.
Ik denk dat dit mijn manier is om de controle terug te nemen na die eerste slechte ervaring en om revanche te nemen op de marathonafstand.
Momenteel is mijn voltooiingspercentage 90% en hopelijk stijgt dat binnenkort naar 90,9%. Ik houd jullie op de hoogte... maar ik weet nog steeds niet zeker of ik mezelf wel een echte hardloper kan noemen.
Dank aan Tom voor zijn blog; we herkennen ons helemaal in het gevoel van een DNF (Did Not Finish), dat is echt geen prettig gevoel!
Je kunt Tom volgen op zijn Mile17-kanaal, waar hij zijn ervaringen met hardlopen en alles wat daarmee samenhangt deelt vanuit het perspectief van een gewone hardloper. Neem dus zeker een kijkje!
Als je graag in de blogsectie van onze website wilt verschijnen, stuur ons dan gerust een e-mail of een DM via Twitter.
Veel plezier met hardlopen!
Teamloper.
