Ik had al lange tijd het gevoel dat er iets vreselijk mis was, en uiteindelijk, na jarenlang een ongelukkig en ellendig leven te hebben geleid, heb ik mezelf aangemeld bij Mind Matters.
In oktober 2019 werd bij mij een depressie en angststoornis vastgesteld (topscores op de PHQ-9 en GAD7 schaal). Ik weet nog dat mijn huisarts me adviseerde om tijdens mijn twee weken ziekteverlof een vorm van lichaamsbeweging te proberen, bijvoorbeeld hardlopen.
Ik heb hardlopen mijn hele leven lang met een enorme afkeer gehaat. De enige keren dat ik gedwongen werd te rennen, waren om de schoolbus te halen of mijn weggelopen hond terug te vinden. Ik wist zelfs alle gymlessen met hardlopen te ontlopen. Ik dacht bij mezelf dat GP er niet meer naast kon zitten!
Desondanks trok ik de volgende dag mijn oude sportschoenen aan en ging ik de deur uit. Ik heb ongeveer 2 kilometer afgelegd voordat ik me ziek en uitgeput voelde. Ik heb een paar foto's gemaakt om deze dag te kunnen herinneren.
De volgende dag probeerde ik het opnieuw, ging ik iets verder en maakte ik meer foto's. Het beviel me niet. Ik heb een pauze genomen.
Na een paar dagen probeerde ik het opnieuw. Het was een gevecht, ik wilde het huis niet uit. Ik rende 5 kilometer. Ik stopte af en toe om foto's te maken.
Na verloop van tijd begon ik 3-4 keer per week te hardlopen, soms 3 km, soms 10 km. Ik begon er echt van te genieten! Ik oefende aardingstechnieken die ik tijdens mijn cognitieve gedragstherapie had geleerd, en daardoor ging ik de tijd in de buitenlucht en de natuur echt waarderen. Ik begon me vrij te voelen.
Ik heb geïnvesteerd in wat degelijkere hardloopkleding en me zelfs ingeschreven voor een paar wedstrijden in 2020, maar niets serieus.
Tegen de tijd dat de eerste lockdown inging, was ik helemaal gek op hardlopen. Ik rende vaak, steeds verder en ontdekte plekken in de buurt waarvan ik het bestaan niet eens wist.
Alle wedstrijden en evenementen werden afgelast. Maar dat maakte niet uit, ik rende voor mezelf. Het was mijn moment, mijn therapie.
In juni 2020 had ik mijn laatste evaluatie voor depressie en angst. De depressie was verdwenen en de vragenlijst gaf aan dat mijn angstniveau erg laag was. Ik voelde me geweldig. Ik was blij, positief, hoopvol en dankbaar. Ik wist eindelijk weer hoe vreugde, opwinding en ambitie voelden.
Ik had een ambitie... Ik schreef me in voor de virtuele marathon van Londen. Ik begon met trainen. Ik nam het niet al te serieus, maar verhoogde geleidelijk mijn afstanden tot 21 kilometer. Ik vergat nooit foto's te maken tijdens het hardlopen.
Eind september brak aan. Er was nog maar een week te gaan tot de virtuele marathon van Londen op 4 oktober 2020. Ik besloot geld in te zamelen voor MIND.
Een paar dagen voor de marathon kreeg ik het vreselijkste nieuws. Mijn dochter was positief getest op Covid-19. We moesten allemaal 14 dagen in zelfisolatie.
Ik was er helemaal kapot van, mijn hart was gebroken. Ik wist dat ik de loopband niet mocht gebruiken. Ik heb een heel kleine tuin en oprit. Ik kreeg dit belachelijke idee dat ik misschien toch daar moest proberen te hardlopen. Ik dacht er niet echt over na en plaatste mijn startnummer op sociale media.
De virtuele London Marathon-dag.
Ik begon net voor 7 uur 's ochtends met hardlopen. Kort daarna merkte ik dat de VLM-app en Strava de afstand niet goed registreerden tijdens het hardlopen (vanwege de beperkte ruimte).
Ik begon te lopen. Ik had mijn eet- en drinkpost in de serre ingericht en mijn kinderen moedigden me aan en telden de rondjes (ze gaven het na 1000 op).
Al mijn buren waren zo vriendelijk om binnen te blijven, zodat ik naar buiten kon. Ik kon mijn route met een paar meter verlengen.
Ik kreeg een telefoontje van de contactopsporingsdienst. Ze wilden er zeker van zijn dat ik me goed aan de isolatie hield en dat ik me goed voelde. Dat was niet het geval.
Na ongeveer 30.000 kilometer begon mijn knie vreselijk pijn te doen (door het constante draaien). Kort daarna had ik ondraaglijke pijn. Ik heb gehuild. Ik wilde het bijna opgeven. Ik ben naar huis gegaan. Ik heb snel de berichten bekeken.
Het aantal mensen dat me een bericht stuurde en zei dat ze mijn voortgang volgden, was overweldigend! Onbekenden wensten me sterkte en veel succes. Inmiddels had ik al meer dan £100 ingezameld voor MIND.
De adrenaline gierde door mijn lijf en ik was weer buiten. Ik liep de laatste kilometer en finishte de marathon net na 19.00 uur.
Ik zal nooit, maar dan ook nooit vergeten hoe ik me voelde. Ik voelde een enorme trots en geluk. Ik kon me pas de volgende dag bewegen of de trap op, maar ik heb 200 pond ingezameld voor MIND en de marathon in zelfisolatie voltooid.
In 2020 heb ik meer dan 1200 km hardgelopen, duizenden foto's gemaakt en veel mooie plekken ontdekt.
In 2021 heb ik tot nu toe 650 km hardgelopen. Ik heb me ingeschreven voor 7 wedstrijden.
Hardlopen heeft me zonder twijfel gered en me mijn leven teruggegeven. Het is mijn grootste passie geworden.
Ik zal eeuwig dankbaar zijn.
Ik heb mijn huisarts sinds 2019 niet meer gezien, maar ik zal hem de volgende keer zeker bedanken!
Nu is het tijd om de route voor morgen te plannen...
----------------------------------
Hartelijk dank aan Karolina voor het delen van haar verhaal.
Als je je hardloopverhaal wilt delen, neem dan contact op via info@runr.co.uk.
Teamloper.
