Great South Run - Een magische ervaring
Dit weekend vond de Great South Run voor de 26e keer plaats in Portsmouth en wat een fantastisch evenement was het!
Omdat ik in Portsmouth woonde, duurde het zo'n zeven dagen voor de race voordat het parcours vorm begon te krijgen. Langzaam aan verschenen er borden die lokale automobilisten informeerden over de naderende chaos die de stad te wachten stond, er werden hekken langs de route geplaatst om luidruchtige supporters uit de weg te houden van de zwetende deelnemers en het leek alsof steeds meer mensen langs de kust aan het hardlopen waren voor een laatste trainingsrondje om zich voor te bereiden.
In de wereld van sociale media waarin we nu leven, leken onze feeds vol te staan met mensen die hun voorbereidingen in de aanloop naar de wedstrijd lieten zien. Hardlopers twitterden en instagramden foto's van hun racekleding, trots uitgestald met het startnummer er al op gespeld. TomToms werden opgeladen, hardloopschoenen gepoetst en 'snacks' voor de race werden ingeslagen. Het was ook duidelijk dat een groot deel van de 25.000 deelnemers voor een goed doel liep, en de verscheidenheid aan kleuren van de shirts en truien zou voor een zeer kleurrijke race zorgen!
Naarmate het raceweekend dichterbij kwam, bruiste de stad van de opwinding. Mensen waren van heinde en verre gekomen om deel te nemen aan wat de Great Run presenteert als 's werelds meest vooraanstaande hardloopwedstrijd over 10 mijl. Hotels zaten vol, restaurants zaten bomvol omdat er volop koolhydraten werden gegeten en de zenuwen begonnen toe te slaan in afwachting van de start.
Op zaterdag begon het evenement met de Great South Run 5 km en de Junior & Mini Great South Runs. In het wedstrijdterrein waren veel families aanwezig om de lopers aan te moedigen, en er waren veel enthousiaste gezichten te zien, zowel bij volwassenen als kinderen! Het weer was ideaal, wat zorgde voor een fantastische sfeer. De zon scheen, maar er was een frisse bries die ervoor zorgde dat de lopers het niet te warm kregen. Omdat we uit Portsmouth komen, weten we dat de laatste 3 kilometer van de route verraderlijk kunnen zijn als de wind uit het westen waait, dus we waren blij dat dit niet het geval was! Toen de kinderen de finish bereikten en het wedstrijdterrein verlieten, hingen ze trots hun medaille om hun nek. Dit enorme pronkstuk zou voorlopig niet meer afgedaan worden!
Daarna volgde de grote racedag.
In #TeamRunr waren we met een stuk of twaalf man aan het hardlopen. Het mooie van de Great South Run is dat het hardlopers van alle leeftijden, niveaus en ervaring aantrekt. En in onze groep familie en vrienden was dat niet anders. Er waren mensen die voor het eerst 16 kilometer liepen, wat zorgde voor de nodige zenuwen en adrenaline op de ochtend van de race. Een paar wilden een persoonlijk record neerzetten, terwijl de Great South Run perfect in het trainingsschema van een van hen paste, in de aanloop naar de marathon van Portsmouth in december. Anderen waren er gewoon om mee te doen, plezier te hebben en van de ervaring te genieten zonder zich al te veel zorgen te maken over de tijd. Toen klonk het startsignaal en waren we vertrokken.
Een van de grootste pluspunten van de GSR is de ondersteuning. De route slingert zich 16 kilometer (10 mijl) langs de kust van Southsea, door de historische scheepswerf, langs de Warrior en de Mary Rose, en vervolgens omhoog over de enige helling van de stad op Winston Churchill Avenue (Portsmouth is over het algemeen zo plat als een pannenkoek, dus dit was een flinke inspanning voor de spieren!). Vanaf daar keert de route terug naar de kust en Southsea Common, langs Canoe Lake naar Eastney Barracks, om vervolgens 180 graden te draaien voor de laatste 3 kilometer (2 mijl) terug langs de kust naar de finish.
Overal langs het parcours stonden supporters te kijken, te juichen, te schreeuwen en de sfeer zo motiverend mogelijk te maken. Kinderen haalden hun vuvuzela's tevoorschijn om een enorm lawaai te maken, bands stonden langs de route opgesteld, van steel drums tot doedelzakken. Zelfs lokale bewoners hadden hun enorme speakers neergezet om de nieuwste dancehits te draaien en de benen in beweging te houden. Als je spierpijn voelt en mentaal uitgeput bent, kan de steun van het publiek je echt aansporen om nog een paar kilometer door te zetten, en dit jaar was dat niet anders.
Doordat het parcours een paar keer terugkeerde, was het fijn om medelopers te zien en bekende gezichten tegen te komen. Het gaf je ook de kans om de verschillende hardloopclubs te bekijken die aanwezig waren. De lokale club, Portsmouth Joggers, deed uitstekend werk bij de waterposten, maar ze hadden desondanks een groot deelnemersveld. De blauw-witte clubshirts waren gemakkelijk te herkennen tussen de vele hesjes van het goede doel. Gosport Road Runners straalde ook in het geel, met een grote groep deelnemers, gemengd met andere lokale hardlopers van Stubbington Green Runners, Fareham Crusaders en vele anderen.
Dan kun je niet om de enorme hoeveelheid verkleedkostuums heen die er te zien zijn. Van een flamingo tot een neushoorn, een bruidspaar dat op het punt staat te trouwen, een levensgrote sumoworstelaar en een brievenbus! Misschien volgend jaar?
Het afleggen van de laatste 800 meter was een fantastisch gevoel. Het publiek stond in drie rijen dik langs de kant van de weg, allemaal uitkijkend naar familie of vrienden die hen nog een laatste aanmoedigingskreet zouden toeroepen voor het einde van de race. De commentatoren gaven live commentaar op de lopers die de laatste meters aflegden. Namen en startnummers werden voorgelezen, lopers werden aangemoedigd om te lachen en te zwaaien terwijl de fotografen op de foto gingen. Grimassen maakten plaats voor glimlachen en zwaaiende handen naarmate de finishlijn dichterbij kwam.
Toen elke loper de finishlijn overschreed, hadden ze allemaal één ding gemeen: ze hadden de beste hardloopwedstrijd ter wereld over 16 kilometer (10 mijl) voltooid. En toen braken de glimlachen los! Knuffels, high fives, schouderklopjes. Elke manier om elkaar te feliciteren met de prestatie werd dankbaar aanvaard! Vrijwilligers stonden klaar met armen vol water, bananen en, het allerbelangrijkste, de tas met daarin je beloning voor de afgelopen 16 kilometer: je medaille!
Een voor een, toen de lopers de finish bereikten, hun spullen pakten en aan hun reis naar huis begonnen, namen ze nog steeds de tijd om te applaudisseren en de deelnemers aan te moedigen. Sommige lopers genoten zo van de ervaring dat ze het applaus dat speciaal voor hen bedoeld was, in zich opnamen en van oor tot oor lachten. Hun medaille lag nog steeds op hen te wachten.
Terugkijkend op het evenement is het duidelijk hoeveel plezier hardlopen mensen geeft. Je hoeft niet per se de snelste tijd neer te zetten. Het gaat erom mee te doen, plezier te hebben en het gevoel te hebben dat je deel uitmaakt van iets heel bijzonders. De medaille is een geweldige beloning. Sommigen hangen hem op in hun verzameling medailles die ze in de loop der jaren hebben verdiend. Anderen bergen hem ergens veilig op en halen hem af en toe tevoorschijn om zichzelf aan die ervaring te herinneren. Sommigen dragen hun medaille misschien nog steeds terwijl je dit leest!
Ook al doen onze benen een beetje pijn, het tovert nog steeds een glimlach op onze gezichten. Het magische gevoel van saamhorigheid, geluk en voldoening op de dag zelf, dat is wat mensen zullen meenemen van de Great South Run, en hopelijk blijft dat nog lang zo.
Waar kan ik me nu inschrijven voor volgend jaar?!
