Hoe komt het dat een kerel uit Noord-Ierland besluit mee te doen aan de Great South Run? Door alcohol, natuurlijk.
Afgelopen juli zat ik in St. James' Park tijdens een reünie met een paar hardloopvrienden die ik had leren kennen. Na een paar glazen wijn en weet ik veel wat nog meer, opperde iemand dat het leuk zou zijn om weer eens samen te komen en mee te doen aan een andere wedstrijd. En toen werd besloten dat GSR dé wedstrijd zou worden.
De precieze reden daarvoor is allang vergeten, maar het was Portsmouth & Southsea eind oktober.
Ik ben nog steeds een beginnende hardloper. Door diverse problemen met mijn benen en tenen, om nog maar te zwijgen van mijn leeftijd (ik ben halverwege de veertig) en mijn gewicht (te gênant om te onthullen), dacht ik nooit dat hardlopen iets voor mij was. Maar ergens in het late voorjaar van 2015 besloot ik het toch eens te proberen - en in een impulsieve bui schreef ik me in voor de London Marathon.
Wonderbaarlijk genoeg kreeg ik een plek, en ondanks een door blessures geplaagd schema waardoor ik amper 86 mijl had kunnen trainen, lukte het me toch om op de dag zelf aanwezig te zijn.
Ondanks dat ik al op de loting stond, besloot ik toch voor een goed doel te rennen. Die keuze bracht me in contact met de eerdergenoemde vrienden, wat leidde tot die borrel op het gazon voor het paleis van de koningin en uiteindelijk tot het aan de start verschijnen op zondagochtend in een deel van de wereld waar ik nog nooit was geweest en waar ik weinig van wist.
Eerlijk gezegd had ik er totaal geen vertrouwen in. Ik was lui geweest sinds Londen en pas in de aanloop naar de Great South Marathon heb ik mijn training opgevoerd, en zelfs toen liep ik niet meer dan acht mijl.
Maar nu moest ik er tien doen. Dit gaat niet goed aflopen, dacht ik.
Maar op de een of andere manier lukte het toch. Het ging echt goed. Toegegeven, ik ben meer een schildpad dan een haas, dus ik zou nooit een razendsnel tempo aanhouden. Ik zat terecht in de Groene Golf, maar dat vond ik geweldig. Ik liep met lopers die een vergelijkbaar tempo hadden en het was leuk om ingehaald te worden en dan even verderop de gunst terug te betalen. Nou ja, ik vond het in ieder geval erg vermakelijk!
Vanaf de eerste kilometer wist ik al dat ik goed bezig was. Ik was zo'n 30-40 seconden sneller dan normaal, maar ik voelde me prima. Als ik alleen had gelopen, zou ik op dit punt lichtelijk in paniek raken en gas terugnemen, maar of het nu de adrenaline was of de aanmoediging van het publiek - waarschijnlijk allebei - ik zette door en hield dat tempo min of meer de hele afstand vol.
Dat was een prettig aspect van de dag en een goede indicatie dat ik als hardloper sterker word. Niet sneller, ik zal nooit echt snel worden, maar wel sterker.
Ik heb me de hele tijd prima vermaakt. Het was een ontspannen wedstrijd, de andere lopers leken een vriendelijke groep en moedigden elkaar aan.
Ik wil in het bijzonder de dame noemen die een rood vest van de Portsmouth Triathletes droeg. Ze begeleidde een vriendin de hele route en, zonder dat ze het zelf wist, begeleidde ze mij ook toen ik dat nodig had.
Ik zag haar al vrij snel en probeerde de adviezen en aanmoedigingen die ze haar hardloopmaatje gaf, in de praktijk te brengen. Even later zag ik ze vlak achter me, dus bleef ik even achter om te luisteren, nam de adviezen ter harte en ging verder... en zo ging het maar door.
Uiteindelijk heb ik haar in de laatste paar honderd meter bedankt en tot mijn opluchting reageerde ze heel vriendelijk op het feit dat ze zogenaamd achtervolgd werd. Oef!
Daar stond dat jongetje met een enorme bak Jelly Babies, zo groot als hijzelf. Ik had een energieboost nodig, dus pakte ik er twee, bedankte hem en liep verder.
Ik was nog geen paar meter verder toen ik hem naar zijn moeder hoorde omdraaien en zo hard als hij kon roepen: "Mam! Mam! Die man heeft heel veel snoep meegenomen!"
Ik draaide me om om mijn onschuld te betuigen, maar hij wilde er niets van weten. Als er ooit een moment was waarop ik wenste dat de grond onder mijn voeten zou opengaan en me zou verzwelgen, dan was dit het wel. Ik kan er nu om lachen, maar ik zal me nooit zo schuldig voelen als toen ik de brutaliteit had om dat tweede snoepje op te eten.
Het was een geweldig gevoel om die bocht te nemen en de laatste twee mijl op het rechte stuk in te rijden. Het was warm, zonnig en er was geen spoor van de legendarische tegenwind waar ik zoveel verhalen over had gehoord van eerdere edities van de race.
Ik voelde me sterk en had nog energie in mijn benen, dus besloot ik de teugels te laten vieren en ervan te genieten. Ik voerde het tempo flink op en deed bewust mijn best om naar links uit te wijken om de aandacht te trekken van de fotografen die langs de kant van de weg zaten. Tja, ik wilde een fatsoenlijke eindfoto... ja, zo ijdel was ik.
Ik gaf alles wat ik in me had en sprintte over de finishlijn, enorm tevreden met mezelf omdat ik maar liefst 11 minuten van mijn verwachte tijd had afgeschaafd.
Toegegeven, iedereen heeft een andere ervaring en ik heb verhalen gelezen over verkeersproblemen, parkeren, gemiste golven en dergelijke, maar voor mij was het een goed georganiseerde, fantastische dag.
Nou ja, bijna. Ik liet een wrange glimlach ontsnappen toen ik terugging om mijn tas op te halen. Ik was vergeten dat het ophaalpunt bovenaan twee trappen lag. Wat voor wreed, sadistisch brein had dat bedacht? Maar het was weer goed toen ik boven aankwam en een chocoladedonut in mijn hand gedrukt kreeg - alles was weer goed in de wereld.
Hartelijk dank aan Martin voor het delen van zijn ervaringen met onze lokale race!
Volg Martin via sociale media bij zijn volgende uitdaging!
Blog: www.huffpuffandshuffle.com
Twitter: @MartinHarris71
Wil je dat jouw blog wordt uitgeroepen tot RUNR Blog van de Week (#RUNRBOTW)? Stuur dan een e-mail naar info@runr.co.uk
Team Runr
