Twaalf maanden geleden: Ik heb mijn leven compleet veranderd.
Vóór 22 januari 2016 was ik door te wandelen al meer dan 38 kilo afgevallen.
Op die dag vertelde mijn lieve partner Cathy dat ze was gaan hardlopen, en ik dacht: 'hé, dat ga ik ook eens proberen'.
Vanaf die dag begon ik dagelijks tussen de 2,4 en 2,7 kilometer te hardlopen. Na drie dagen hardlopen deed ik mee aan mijn allereerste Parkrun, die ik in 40 minuten voltooide met een combinatie van wandelen en hardlopen. De week erna verhoogde ik mijn hardloopafstand naar 4 tot 5 kilometer per dag en tegen het weekend had ik mijn Parkrun-tijd teruggebracht tot 33 minuten en had ik driekwart van het parcours afgelegd!
De dagelijkse hardlooprondjes gingen door, 5 kilometer per dag, mijn tijden verbeterden en na 3 weken besloot ik mee te doen aan de lokale 10 km-wedstrijd. Na de inschrijving dacht ik dat ik mijn allereerste 10 km in training had gelopen en ik ging door met de Parkruns en mijn gebruikelijke dagelijkse 5 kilometer.
De dag van de St Helens 10 km was aangebroken en ik had precies 5 weken hardgelopen. Ik was ontzettend nerveus en had al zo'n £330 ingezameld voor een lokale gehandicaptenorganisatie waar mijn familie lid van was. Het startschot klonk en ik begon veel te snel, meegesleept door het moment. Maar na een paar kilometer vond ik mijn normale tempo en wilde ik gewoon finishen en mezelf bewijzen dat ik dit kon. Ik kwam over de finish in 58 minuten en 38 seconden en was dolgelukkig!
De volgende dag pakte ik mijn normale dagelijkse routine weer op: ik sjokte over de stoep in de buurt en deed elke week weer mee aan de Parkruns in het weekend, die stipt op tijd plaatsvonden. Na vele weken trainen stelde een vriend voor dat ik de 10 km in Rhyl zou lopen, en de week erna liepen mijn partner en ik de 10 km in Southport (twee runs in één week!). De training ging door en na vele weken was het dan eindelijk zover: de 10 km in Rhyl was daar.
Ik ben vroeg naar Rhyl gereden zodat ik niet hoefde te haasten. Ik wachtte nerveus op de start, maar ik heb de race gelopen en een persoonlijk record van 57 minuten en 46 seconden neergezet, dus ik was erg blij. Een week later bracht mijn hardloopavontuur mij en mijn partner Cathy, die trouwens mijn grootste inspiratiebron is en zonder haar deze verandering in mijn leven niet had kunnen maken, naar Southport voor de 10 km-race. Bij de start was het erg druk vanwege het grote aantal deelnemers aan de 10 km en de halve marathon. Deze race heb ik in 1 uur en 7 seconden voltooid.
Na nog een paar weken training besloot ik dat ik mijn eerste halve marathon wilde lopen, een grote stap voor mij, maar ik vond het leuk om mezelf uit te dagen, dus waarom niet? Ik schreef me in voor de Engelse halve marathon in september. De training moest een tandje bijgezet worden, dus op een zondagochtend ging ik op pad voor mijn allereerste trainingsloop voor een halve marathon. Ik voltooide die in 2 uur en 3 minuten, en dit werd mijn zondagochtendritueel. Een paar weken voor de halve marathon kreeg ik een gratis startplek aangeboden voor de Wigan 10k vanwege een blessure van een vriend.
In september liep ik de Wigan 10 km als training en finishte in 58 minuten en 8 seconden.
Een week later was het zover: de halve marathon. Ik was zo nerveus dat mijn benen trilden. Zelfs toen ik eenmaal begon te rennen, was dit verreweg het zwaarste evenement waaraan ik ooit had deelgenomen. De eerste paar kilometer buiten de stad gingen prima, maar daarna volgden zo'n 6 kilometer bergopwaarts, wat ik erg zwaar vond. Uiteindelijk finishte ik in 2 uur en 21 minuten. Ik was moe, maar dolblij dat ik het gehaald had.
Een paar dagen vrij en toen weer terug naar de training. Cathy en ik besloten allebei mee te doen aan het Tatton Running Festival, ik de halve marathon en Cathy de 10 km. De dag brak aan en het was nat en ijskoud, met veel wachttijden omdat mensen niet op tijd bij het evenement konden komen. Uiteindelijk startten we om 9:45 uur en het was een geweldige race, met een prachtig landschap en omgeving. Hoewel ik last had van een borstinfectie, voltooide ik de halve marathon in 2 uur en 16 minuten, 5 minuten sneller dan mijn persoonlijk record.
Tijdens de kerstdagen werd er verder getraind en Cathy won voor ons een prijs: twee startplaatsen voor de halve marathon van Wigan.
In januari ben ik lid geworden van een fantastisch lokaal hardloopteam, de Isabella Rose Foundation. Dit is een liefdadigheidsorganisatie die is opgericht door familie en vrienden van een vrouw wiens dochtertje is overleden. Het is een geweldig, ondersteunend team en op 12 februari liep ik mijn eerste wedstrijd in hun teamkleuren, de Manchester Winter 10k, die ik in 58 minuten en 41 seconden voltooide.
Ik train momenteel voor een aantal evenementen die eraan komen: de St. Helens 10 km, de halve marathon van Wigan en de grote klapper, mijn allereerste marathon – de marathon van Manchester. Daar heb ik hard voor getraind en ik hoop maar dat ik niet te vroeg in mijn hardloopcarrière besloten heb om aan die marathon te beginnen.
Ik moet zeggen dat hardlopen mijn leven en dat van Cathy zeker heeft veranderd, maar ik wou dat ik al veel eerder fitter was geworden en met hardlopen was begonnen.
Ik hoop nog vele jaren te kunnen blijven hardlopen en mezelf fysiek te blijven uitdagen.
Dit is het verhaal van mijn eerste 12 maanden hardlopen, en ik zou iedereen die overweegt te beginnen met hardlopen willen aanraden om er niet alleen over na te denken, maar gewoon te gaan hardlopen.
Met dank aan Paul voor zijn blog; we zijn geïnspireerd door zijn voortdurende inspanningen om verder en sneller te rennen.
Als je een blog voor ons wilt schrijven, stuur ons dan een e-mail naar info@runr.co.uk of neem contact met ons op via sociale media.
Veel plezier met hardlopen!
TeamRunner
Product van de week!
Onze zwart-gouden trui voor dames is het perfecte topje om te dragen als je eropuit gaat en laat zien dat je een fanatieke hardloopster bent. Ga naar onze website en bekijk de truien zelf!
