Ik heb sinds mijn zestiende last van paniekaanvallen en angststoornissen. Ik zeg liever 'ervaren' dan 'lijden', omdat ik dat een positievere manier vind om het te beschrijven. Ik heb geprobeerd te achterhalen waarom het op die leeftijd begon, maar zoals ik nu begrijp, heeft angst niet altijd een duidelijke oorzaak.
Als je nog nooit een paniekaanval hebt meegemaakt, is het moeilijk om het gevoel van pure terreur dat je hele lichaam overneemt te beschrijven. En als je het wel hebt meegemaakt, ben je maar al te bekend met de vele fysieke gevolgen: een bonzend hart, trillende ledematen, kortademigheid en (vaak in mijn geval) overgeven. De eerste paar keer dat dit me overkwam, had ik geen idee wat het was of waarom het gebeurde. Midden jaren 90, te midden van de 'lad and ladette'-cultuur van het Britpop-tijdperk, werd er veel minder over mentale gezondheidsproblemen gesproken dan nu, dus was er niet veel hulp en advies beschikbaar.
Dit zorgde ervoor dat ik me terugtrok in mezelf en bepaalde situaties vermeed waarvan ik dacht dat ze mijn angst zouden kunnen aanwakkeren. Ik werd een meester in het verbergen van mijn angst en slaagde erin die voor iedereen verborgen te houden, door elk incident af te wimpelen met de verklaring dat ik me gewoon niet lekker voelde. Maar er is één persoon voor wie je je niet kunt verbergen: jezelf.
Het ging echt mis toen ik naar de universiteit ging. Weg zijn van de mensen en de vertrouwde omgeving zorgde ervoor dat mijn angst enorm toenam. Ik had dag en nacht de ene paniekaanval na de andere. Ik kon niet eten, ik kon niet slapen, en elke dag was een constante cyclus van angst. Dit was het absolute dieptepunt van mijn leven, en ik wist dat ik dit niet veel langer vol kon houden – wat de angst alleen maar verergerde.
Op dat moment nam ik contact op met mijn ouders en vertelde hun wat er was gebeurd. Zij brachten me in contact met een vriend van de familie die psycholoog was. Die kon uitleggen wat ik meemaakte en waarom. Het belangrijkste was dat ze me geruststelden dat ik niet gek werd, en die wetenschap was een enorme steun in mijn herstel na dat dieptepunt.
Ik was in die fase van mijn leven nog geen hardloper, maar als ik me angstig voelde, ging ik urenlang wandelen. Ik denk dat ik instinctief wist dat naar buiten gaan en mijn longen vullen met frisse lucht goed was voor mijn mentale toestand. Geleidelijk aan werden sommige van die wandelingen hardlooprondjes, en begon ik de voordelen te voelen van de endorfines die na het hardlopen door mijn lichaam stroomden en mijn geest kalmeerden.
Het is echter pas tien jaar geleden dat ik echt consistent ben gaan hardlopen. Ik wou dat ik mijn jongere zelf kon uitleggen hoe heilzaam regelmatig hardlopen is geweest voor zowel mijn mentale als fysieke gezondheid. Wanneer hardlopen onderdeel wordt van je routine, werkt het als een preventieve behandeling tegen de ergste vormen van angst. Het helpt je beter met stress om te gaan door nerveuze energie kwijt te raken en geeft je geest de ruimte die het nodig heeft om na te denken en dingen te verwerken.
Ik heb gemerkt dat het verleggen van mijn fysieke grenzen me helpt om ook mijn mentale grenzen te verleggen. Angst heeft de neiging om ons terug te trekken en ons meer introspectief te maken. Maar alleen al de handeling van naar buiten gaan en jezelf fysiek uitdagen kan ervoor zorgen dat je wereld weer groter lijkt.
Het gaat ook om controle. Angst geeft ons vaak een gevoel van hulpeloosheid, omdat we passief alles ondergaan wat het op ons afbrengt. Terwijl actief besluiten om te gaan hardlopen en iets positiefs voor onszelf te doen, ons weer de controle geeft en dat gevoel van controle herstelt.
Ik geloof dat elke vorm van lichaamsbeweging gunstig kan zijn voor onze mentale gezondheid. Zelfs even naar buiten gaan en de frisse lucht inademen kan helpen om een angstige geest tot rust te brengen. Persoonlijk ga ik graag hardlopen in de natuur. Er is iets ongelooflijk rustgevends aan de nabijheid van de natuur, en ik merk dat de grote open ruimtes mijn gedachten meer ruimte geven om vrij rond te dwalen.
Hardlopen is voor mij een geweldige remedie geweest tegen alle stressvolle en angstaanjagende gebeurtenissen van het afgelopen pandemiejaar. Ik weet nu dat ik door te blijven hardlopen ook mijn mentale gezondheid op peil houd, wat een positieve spiraal creëert met voordelen op andere vlakken van mijn leven. Ik moedig iedereen die last heeft van angst of mentale gezondheidsproblemen aan om hardlopen eens te proberen. Het is geen wondermiddel, maar wel een krachtige behandeling die leuk en gratis is, en bovendien een kant-en-klaar ondersteuningsnetwerk biedt in de vorm van de wereldwijde hardloopgemeenschap.
Clint Lovell is een enthousiaste amateurhardloper, een gediplomeerd fitnessinstructeur (niveau 2) en zijn boek, Run Through Barriers, is verkrijgbaar op Amazon.
