Op een koude maartdag in 2019 besloot ik dat hardlopen mijn laatste redmiddel was. Ik was toen 31 en worstelde met paniekaanvallen, agorafobie en angststoornissen die ik had overgehouden uit mijn twintiger jaren. Het grootste obstakel voor hardlopen was dat ik al jaren irrationeel bang was voor een hoge hartslag. Ik was geobsedeerd door mijn hartslag, telde hem dwangmatig omdat ik tijdens een hevige paniekaanval het gevoel had dat mijn hartslag uit de hand liep. Ik kreeg zelfs bètablokkers voorgeschreven voor mijn hoge hartslag. Daardoor werd ik nóg meer geobsedeerd door mijn hart. Ik voelde me gespannen, zelfs als ik in een stevig tempo liep of een heuvel opklom, dus hardlopen was jarenlang totaal uitgesloten voor mij. Daarom ben ik begonnen met yoga en meditatie, wat me enorm heeft geholpen.
Jarenlang speelde ik met het idee om te gaan hardlopen. Ik las artikelen over hoe cardiotraining kon helpen bij angstgevoelens en las Bella Mackie's 'Jog On'. Ook Matt Haig vertelde hoe hardlopen hem had geholpen bij zijn depressie. Toch was ik te bang om naar buiten te gaan voor een hardlooprondje en mijn bonzende hartslag onder ogen te zien.
In 2019 keerden de paniekaanvallen in alle hevigheid terug in mijn leven nadat ik mijn geliefde oma had verloren. Daarom wilde ik mijn grootste angst onder ogen zien. De eerste paar maanden rende ik slechts één of twee minuten met mijn man, daarna ging ik in de zomer terug naar Hongarije om mijn familie te bezoeken en maakte ik een nieuw plan.
Mijn moeder vertelde me verhalen over hoe hardlopen haar leven had gered toen ze een hele moeilijke periode doormaakte in haar dertiger jaren. Dus wilde ze me coachen, me helpen en de kans grijpen om weer te gaan hardlopen. Mijn buurvrouw in Engeland – die zowat de fitste 65-jarige was die ik kende – raadde me de Couch to 5K-app aan, dus gingen mijn moeder en ik op pad voor het hardloopprogramma.
Mijn favoriete plek om te hardlopen is nog steeds in Hongarije, langs de rivier de Körös. Het is er vlak, de route is schilderachtig, dicht bij de natuur en het water. We moesten 's avonds hardlopen omdat de zomerhitte in Hongarije overdag soms wel 35 graden kan bereiken.
We hadden dus een plan, een koers, maar het was niet zo glorieus als ik me had voorgesteld.
De eerste paar weken voelde ik me angstig voor het hardlopen; mijn handen trilden tijdens onze vijf minuten durende warming-upwandeling. Ik had de opdringende gedachte dat ik zeker zou sterven als ik angstig zou hardlopen.
In de eerste week renden we maar een minuut, zeven keer achter elkaar, maar ik zweette hevig, mijn hartslag schoot omhoog en ik kon nauwelijks ademhalen. Hardlopen – zoals verwacht – leek op de symptomen van een paniekaanval. Tijdens het hardlopen fantaseerde ik over de ergste scenario's en keek ik zelfs uit naar mensen die me eventueel zouden kunnen reanimeren. Ik was zelfs boos op mijn moeder, die zo onverantwoordelijk was dat ze haar telefoon niet had meegenomen (terwijl de rivieroever letterlijk op twee minuten van het centrum ligt).
Week na week overleefde ik het. Ik wilde altijd onder de langere hardloopsessies uit, maar mijn moeder liet me niet; natuurlijk gaf ik haar de schuld dat ze haar enige kind in groot gevaar bracht. (Ja, soms ben ik in een waas van angst geneigd een beetje dramatisch te zijn.) We hadden hilarische gesprekken tijdens onze hardloopsessies – die pas na een paar jaar grappig werden, toen waren ze bloedserieus.
Toen besefte ik dat dit allemaal niet makkelijk hoefde te zijn, omdat ik mijn grootste angst onder ogen zag. Ik rende letterlijk voor mijn leven. Hardlopen is net zoiets als trainen voor een enorme paniekaanval. Tijdens het hardlopen maken we adrenaline en stresshormonen aan, dus de symptomen zijn vergelijkbaar. En natuurlijk is het ook een serieuze mentale uitdaging. Hardlopen bewees me dat ik in moeilijke situaties kon volhouden, zelfs als ik het gevoel had dat ik dood zou gaan. Bij paniekaanvallen en angst was (en is soms) mijn grootste probleem vermijding. Ik vermijd situaties in plaats van de ongemakkelijke gevoelens te doorstaan, ik vlucht bij het minste ongemak om koste wat kost een paniekaanval te voorkomen.
Aan het eind van de zomer lukte het me om vijfentwintig minuten achter elkaar te hardlopen zonder te stoppen. En het jaar daarop haalde ik voor het eerst 3 kilometer in één keer.
Toch is mijn verhaal niet alleen maar rozengeur en maneschijn. Soms moet ik opnieuw leren hardlopen. Ik moest leren hardlopen zonder mijn moeder hier in Engeland, en toen de lockdown kwam, was ik bang om Covid op te lopen. Als ik angstig ben, is het nog moeilijker om de straat op te gaan, maar ik doe altijd mijn best. Ik zou in de toekomst graag helemaal alleen willen leren hardlopen (zonder mijn man steeds mee te hoeven slepen). En ooit wil ik die 5 kilometer echt halen, want na twee jaar is dat nog steeds mijn Everest.
Hardlopen is geen wondermiddel voor mentale gezondheidsproblemen. Ik heb nog steeds last van angst en soms paniekaanvallen, maar ik voel me zoveel sterker dan vroeger. Het geeft me hoop dat ik mijn angsten onder ogen kan zien en dat ik steeds weer kan opstaan. Na vele jaren met angst te hebben geleefd, geloof ik niet in snelle oplossingen voor mentale gezondheidsproblemen. Achter alle vooruitgang die ik heb geboekt, schuilt enorm veel hard werk en ik confronteer mijn angsten nog steeds elke keer dat ik ga hardlopen.
Maar ik heb door het hardlopen veel over mezelf geleerd. En ik denk dat hardlopen, of een andere vorm van lichaamsbeweging, het beste is wat je voor je mentale gezondheid kunt doen. Ik kan wel zeggen dat hardlopen mijn leven heeft gered en dat nog steeds doet door mijn sterke punten naar boven te halen en me te leren omgaan met mijn zwakke punten. Ja, het is zwaar, zweterig en soms – voor mij eigenlijk altijd – eng, maar het is het absoluut waard. Na een goede hardloopsessie voel ik me kalm en voldaan. Zoals Glennon Doyle zou zeggen: ik heb bewezen dat ik moeilijke dingen kan.
----------------------------
Je kunt Gabriella volgen op Instagram via @gabriellaszaszko.
We willen Gabriella hartelijk bedanken voor het delen van haar verhaal en wensen haar veel succes in de toekomst.
Als je je verhaal wilt delen, neem dan contact met ons op via info@runr.co.uk.
Teamloper.
