Ik hou van hardlopen.
Woorden die ik nog maar kort geleden niet zou hebben uitgesproken.
Maar het heeft mijn leven veranderd. Eén ding weet ik zeker over mezelf: als ik me ergens aan committeer, dan is het ook echt zo. Ik ga er volledig voor en doe het niet halfslachtig.
Ik heb sporten altijd vermeden. Op school was ik altijd als laatste gekozen voor een team, behalve (vreemd als ik er nu op terugkijk) het atletiekteam. Ik meldde me altijd vrijwillig aan voor hardlopen, 100 meter, 200 meter en crosscountry. Ik was altijd het gelukkigst tijdens crosscountry – ik vind het heerlijk om in de buitenlucht te zijn en even aan alles te ontsnappen. Ik ben een creatief persoon, wat me de perfecte gelegenheid biedt om te ontsnappen en na te denken.
Ik ben ongeveer twee jaar geleden serieus begonnen met hardlopen. Ik was niet fit, had veel stress en mijn levensstijl was ongezond. Ik had een veeleisende baan waar ik destijds dol op was, maar ik wist dat ik met mijn 45 jaar niet jonger werd en dat ik niet goed genoeg voor mezelf zorgde. Slechte slaap, een ongezond dieet en te veel alcohol.
En ik voelde me oprecht niet gelukkig. Ik streefde naar de volgende promotie, begreep niet waarom het niet lukte en probeerde mezelf opnieuw uit te vinden. Het werd uitputtend.
Dus 'Couch to 5k' was mijn startpunt - na een bijzonder zware week op het werk en met slaapgebrek wist ik dat ik iets moest doen.
Ik kocht sportschoenen en een outfit - ik dacht dat ik tijdens die eerste hardloopsessie flauw zou vallen. Belachelijk - maar mentaal lukte het me niet om mezelf ertoe te zetten te gaan sporten en ik vond het niet leuker dan voordat ik ermee begon.
Maar na week 3 boekte ik vooruitgang en ik bevestigde in mijn hoofd dat als ik het in november in de regen kon, ik het waarschijnlijk ook wel zou kunnen als ik mezelf maar genoeg zou pushen.
En dat is precies wat ik deed. Ik zette door. En ik werd de beste hardloper die ooit gekend was!
En toen heb ik mijn baan opgezegd. Het werd duidelijk dat het niet meer goed ging tussen mij en mijn baan - alles waar ik zo hard voor had gewerkt, stortte in elkaar. Ik zat op mijn dieptepunt. In die tijd lag mijn moeder al zes maanden in het ziekenhuis en hadden we een verzorgingstehuis voor haar gevonden. Het was een erg stressvolle periode - we hadden een sterke band, maar ze kon er niet goed mee omgaan dat ze haar zelfstandigheid verloor.
Mijn leven leek van dieptepunt naar dieptepunt te gaan. Ik begon aan een nieuwe baan, voelde me als een vis op het droge en verloor mijn zelfvertrouwen. Mijn partner was fantastisch en steunde me enorm – zonder hem had ik het niet gered.
In die periode deed ik aan jojo-hardlopen. De ene week wel, de volgende week niet - ik was het ritme helemaal kwijt. Ik kwam aan in gewicht, dronk veel en voelde me behoorlijk ellendig.
De dag na Tweede Kerstdag vorig jaar kreeg mijn moeder een beroerte. Ze was net gewend aan haar verzorgingstehuis, ik had haar op Tweede Kerstdag nog gezien en ze was voor het eerst in een jaar opgewekt. Ze kon niet meer praten, eten of haar rechterkant gebruiken - er was geen weg terug.
Ik ben niet weggerend.
Ze is op 22 januari overleden - ik mis haar.
Twee weken later trok ik mijn hardloopschoenen aan en liet ik mijn verdriet los tijdens het hardlopen. Ik vond het heerlijk. Ik kon niet praten over de pijn die ik voelde, maar ik kon hardlopen en mijn energie gebruiken om mijn verdriet te verwerken, fitter te worden en me beter te voelen.
Dat was in februari van dit jaar - ik vind dat ik Covid even moet overslaan... het gaf me absoluut de tijd om te hardlopen en mijn kracht op te bouwen. Ik haalde 14 km en toen sloeg het noodlot toe. Echt waar!
Hoe dan ook, ik heb fantastische therapie gehad bij Get Set Therapy in Exeter. Sam was en is een topper. Hij heeft me geholpen om het rustiger aan te doen en ervoor te zorgen dat ik goed rek en strek en voor mijn lichaam zorg. Een gescheurde hamstring is niet prettig en ik kan niet negeren dat ik ouder word en beter voor mezelf moet zorgen. Dat is nu onderdeel van mijn routine.
Ik heb gemerkt dat hardlopen me de ruimte, tijd en focus geeft om te herstellen. Het stelt me in staat om adem te halen, mijn omgeving te waarderen en mezelf te laten genezen. Daardoor is het een heel belangrijk onderdeel van mijn zelfzorg en mentale welzijn.
Ik hoop dat je dit leest en je herkent in momenten in je leven waarop je de steun van iets nodig had. Ik koos voor hardlopen. Ik kan me niet voorstellen dat het er nu niet meer zou zijn om me structuur te geven en de manier te zijn waarop ik stress en negativiteit kwijt kan.
Dank aan mijn trainers - jullie geven me datgene wat we allemaal nodig hebben als alles zo afgelegen en eenzaam aanvoelt.
------------------------------------
Dank aan Adrian voor het delen van zijn verhaal en we hopen dat hardlopen hem de rest van 2020 blijft helpen.
Als je je hardloopverhaal wilt delen, neem dan contact met ons op via info@runr.co.uk.
Teamloper.
