Op 17 november 2014 ben ik gestopt met roken. Ik had na 32 jaar nooit gedacht dat die dag zou aanbreken. Ik had het zo vaak geprobeerd, maar het was me niet gelukt.
Tijdens een wandeling met de hond vroeg ik mijn man of hij dacht dat ik een mijl kon rennen. Ik probeerde het en stopte twee keer. Het duurde een eeuwigheid en ik kreeg geen adem meer, maar het lukte me. Vanaf dat moment probeerde ik een stukje te joggen als we met de hond wandelden. Hij was oud en moe, dus dat gebeurde niet zo vaak.
In februari van het volgende jaar kocht ik een loopband en begon ik met de 'couch to 5k'-app. Op 20 juni 2015 liep ik mijn eerste Parkrun. Ik was dolgelukkig. Ik kon 5 kilometer rennen zonder te stoppen. Niet heel snel, maar het was me gelukt. Ik bleef het zo vaak mogelijk doen, maar omdat mijn dochter bijna elke zaterdag voetbalde, was het lastig om er tijd voor te maken.
In oktober 2016 besloot ik me in te schrijven voor mijn eerste 10 km-loop in 18 jaar, die in april van het volgende jaar in Brighton zou plaatsvinden. Omdat mijn vader in januari een zware kankeroperatie zou ondergaan, vond ik het wel zo netjes dat ik meedeed via een goed doel. Mijn zwager zou de marathon lopen, zijn tweede alweer. Ik belde mijn vader toen ik de laatste 100 meter rende, zodat hij samen met mij kon finishen. Ik deed er 1 uur, 12 minuten en 44 seconden over. Dus ik had nu een medaille en ik wilde niet dat het de enige zou zijn.
