Ik ben niet alleen echtgenote, moeder en grootmoeder, maar nu ook hardloopster!
Geschreven door Craig Winter
Op 17 november 2014 ben ik gestopt met roken. Ik had na 32 jaar nooit gedacht dat die dag zou aanbreken. Ik had het zo vaak geprobeerd, maar het was me niet gelukt.
Tijdens een wandeling met de hond vroeg ik mijn man of hij dacht dat ik een mijl kon rennen. Ik probeerde het en stopte twee keer. Het duurde een eeuwigheid en ik kreeg geen adem meer, maar het lukte me. Vanaf dat moment probeerde ik een stukje te joggen als we met de hond wandelden. Hij was oud en moe, dus dat gebeurde niet zo vaak.
In februari van het volgende jaar kocht ik een loopband en begon ik met de 'couch to 5k'-app. Op 20 juni 2015 liep ik mijn eerste Parkrun. Ik was dolgelukkig. Ik kon 5 kilometer rennen zonder te stoppen. Niet heel snel, maar het was me gelukt. Ik bleef het zo vaak mogelijk doen, maar omdat mijn dochter bijna elke zaterdag voetbalde, was het lastig om er tijd voor te maken.
In oktober 2016 besloot ik me in te schrijven voor mijn eerste 10 km-loop in 18 jaar, die in april van het volgende jaar in Brighton zou plaatsvinden. Omdat mijn vader in januari een zware kankeroperatie zou ondergaan, vond ik het wel zo netjes dat ik meedeed via een goed doel. Mijn zwager zou de marathon lopen, zijn tweede alweer. Ik belde mijn vader toen ik de laatste 100 meter rende, zodat hij samen met mij kon finishen. Ik deed er 1 uur, 12 minuten en 44 seconden over. Dus ik had nu een medaille en ik wilde niet dat het de enige zou zijn.
In mei liep ik de Keech Hospice 10 km trailrun en in juli de Rennie Grove 10 km. Tot nu toe waren alle races in erg warme omstandigheden. Ik had een nieuwe uitdaging nodig voor september en schreef me in voor de Leighton10, die bekendstaat als een zware race met flinke heuvels. Ik wist dat als ik die kon lopen, ik daarna ook een halve marathon aankon. Mijn training verliep niet zo goed, omdat ik twee weken van tevoren een kuitblessure had opgelopen en niet kon hardlopen. Wandelen was een paar dagen lang een hele opgave en ik heb maar één keer de 13 kilometer gehaald, en dat was minstens vier weken van tevoren. Ik voltooide de race in2:02:00en was ontzettend trots op mezelf. Ik wist altijd al dat ik de finish zou halen, zelfs als ik over de finishlijn zou kruipen.
Nou, dat is het dan, de halve marathon isover drie weken. Ik ren elke dag in de hoop dat het mijn uithoudingsvermogen verbetert. Ik volg geen vast schema, want ik leer graag van mijn eigen fouten. Ik ga binnen de drie uur finishen. Misschien lukt het me niet helemaal, maar ik ga het proberen. Ik voel me vrij en sterk als ik ren. Het heeft me geholpen met angst, stress en gewichtsverlies. Maar bovenal heeft het me een beetje mezelf teruggegeven. Ik ben niet alleen een vrouw, moeder en grootmoeder - ik ben nu ook een hardloopster, klaar voor alle nieuwe uitdagingen...
