Ik wilde dat even kwijt !
Er zijn veel hardlopers die om uiteenlopende redenen hardlopen. Ik? Ik ken dat gevoel ... het najagen van persoonlijke records en tijden in wegwedstrijden en mezelf flink op de vingers tikken als ik niet de "perfecte loop" neerzet.
Nu… ren ik om van het hardlopen te genieten. Dat wil niet zeggen dat ik mezelf niet uitdaag , want geloof me, als ik die lange kilometers op de trails afleg, dan geef ik echt alles, absoluut !
Allereerst ben ik een trailrunner . Maar je kunt me nog steeds vinden. Ik train wel op de weg als dat nodig is , maar mijn focus ligt op de trails. Het is een heel andere hardloopervaring , zoals je die nergens anders in de hardloopsport vindt. Je hoort zelden de vraag " ...wat was je tijd?" als je het hebt over de trailrun van 32 kilometer die je net hebt voltooid. Je krijgt eerder een reactie als "Wow" of "Ben je gek?".
Ik heb een tijdje hardgelopen, toen niet meer, en nu weer wel, en ik geniet meer van het hardlopen dan ooit tevoren .
Als tiener rende ik hard, maar zoals zo vaak gebeurt, kwam het leven ertussen en heb ik 35 jaar lang niet meer hardgelopen. Nu, op mijn kwieke leeftijd van 52, ren ik heuvels op, door dalen, over hekken, door beekjes en alles wat de paden me verder te bieden hebben – en ik geniet ervan.
Geen twee trails zijn hetzelfde – ongeacht of ze dezelfde afstand hebben of zelfs hetzelfde parcours volgen – elke keer dat je ze loopt, zal het anders zijn . Er schuilt iets spannends in het niet weten wat er achter de volgende bocht of over de volgende heuvelrug schuilgaat – en het nemen van snelle beslissingen over hoe om te gaan met deze onbekende factoren draagt bij aan de "pret" van het evenement.
Tijdens mijn hardloopdagen op de weg draaide alles om trainen en de wedstrijd lopen – de training gaf een vrij goede indicatie van hoe de wedstrijd op de dag zelf zou verlopen. Bij trailrunning is het voor ons, lopers in het middenveld, het belangrijkste doel om de run heelhuids uit te lopen (een kleine struikelpartij telt ook als heelhuids). Het gevoel dat je alles wat de wedstrijdleider je heeft voorgelegd succesvol hebt doorstaan, is geweldig, en voor de meesten van ons zijn tijden en klasseringen meestal van ondergeschikt belang; het gaat erom dat we de finishlijn halen.
Leren genieten van een hardlooprondje, echt de ervaring, de uitzichten en het landschap in je opnemen, kan tijd kosten – ik weet het, dat gold voor mij. Tijdens de eerste paar trailruns was ik zo gefocust op het doorzetten dat ik de pracht van het gebied waar ik doorheen liep niet in me opnam. Pas later zag ik geweldige foto's op social media en dacht ik dat het een andere wedstrijd was. Nu, als ik een steile helling beklim of zelfs als ik boven ben, vind ik wel 30 seconden om een foto te maken, zelfs een stiekeme selfie!
Hoe langer de afstand, hoe groter de kans om zowel fysiek als sociaal van het hardlopen te genieten.
Trailrunning heeft iets waardoor een hechte gemeenschap van gelijkgestemden ontstaat. Hardlopers zijn sowieso al sociaal, maar bij trailrunning lijkt die band nog net iets sterker – alsof we allemaal weten en respecteren wat de ander wil bereiken of al heeft gelopen.
Dit jaar is voor iedereen een vreemd jaar geweest , en hardlopers vormen daarop geen uitzondering . Wedstrijden afgelast; clubtrainingen maandenlang niet mogelijk. Niet best voor het sociale aspect dat zo belangrijk is in de hardloopwereld.
Ikzelf heb het geluk gehad dat mijn twee trainingspartners altijd zijn vrijgesteld van de regels voor sociale afstand.
Bramble en Riley zijn sinds Kerstmis mijn tempomakers tijdens mijn trainingen. Sterker nog , ik durf te zeggen dat ze mijn ideale trainingspartners zijn – ze klagen nauwelijks over vroeg opstaan, geven geen weerwoord als ik de route verander of als de route te modderig is. (Hoe modderiger, hoe beter). Ze hebben me geholpen mijn trainingskilometers op te voeren en ik zie daar zeker de voordelen van – zowel in mijn hardlopen in het algemeen als absoluut in mijn wedstrijden – die langzaam weer een beetje normaal beginnen te worden.
Dit jaar heb ik me gericht op langere, ultralangeafstandslopen en ik heb er nog een paar gepland voor het einde van het jaar – en volgend jaar belooft het meer van hetzelfde te worden, met naar mijn inschatting nog een paar kilometer extra.
Ik geniet van het hardlopen en de mensen die ik daardoor ontmoet. Ik kijk ernaar uit om nog meer mensen te ontmoeten en kilometers te maken tijdens mijn hardloopavontuur!
Verdorie – ik ben NIET op reis!!!
