Ik ben in augustus geboren. Dat betekent dat ik een jaar jonger en een jaar kleiner was dan sommige kinderen op school. Ik ben ook gewoon heel klein! Ik was een hoofd kleiner dan de op één na kleinste in mijn klas, en omdat ik zo klein was, werd ik nooit aangemoedigd om te sporten. Ik dacht dat ik niet goed was in sport. Niemand leerde me om het voor mijn plezier te doen, ongeacht of ik iemand kon verslaan. Ik was gewoon de zwakste schakel in het team.
Ik was 24 toen ik mijn eerste mijl rende. Ik dacht dat ik dood zou gaan en mijn knieën deden vreselijk pijn! Ik probeerde het opnieuw toen ik begin dertig was en vond een hardloopclub die informeel genoeg was om mijn onregelmatige jogpogingen niet erg te vinden. Ik begon regelmatig te hardlopen.
Toen werd ik verkracht. Ja, ik droeg een sexy jurk en ja, ik had gedronken. Nee, ik had er niet om gevraagd.
Ik belandde in een diepe, donkere, nare emotionele put en ontwikkelde een posttraumatische stressstoornis. Ik had paniekaanvallen en was constant angstig. Mijn leven stond letterlijk stil. Ik kon niet werken, ik kon geen tv kijken, ik kon niet naar de radio luisteren. Ik had moeite met eten en was bang om te drinken. Maar hardlopen kon ik wel, en dat moest ik ook. Ik had een dochter van zes die me nodig had om beter te worden.
Dat was het moment in mijn leven waarop hardlopen een noodzaak werd, in plaats van iets wat ik deed om fit te blijven. Ik begon meer te hardlopen en het werd geleidelijk aan makkelijker. Ik liep verder en sneller, en mijn knieën deden geen pijn meer.
Bij elke stap op het pad rende ik mijn angst en depressie weg. Elke ademteug frisse lucht in het bos kalmeerde mijn geest tot het punt waarop ik het aankon. De endorfines die het hardlopen me gaf, weerhielden me ervan op te geven en terug onder de dekens te kruipen.
De volgende zes jaar rende ik regelmatig, maar ik heb mezelf nooit echt tot het uiterste gedreven. Toen brak begin dit jaar de pandemie uit en veel mensen om me heen grepen naar alcohol om ermee om te gaan. Ik besloot me in plaats daarvan op het hardlopen te richten.
Voor de lockdown was ik een erg sociaal hardloper, maar nu waren alle lokale hardloopgroepen afgelast. Ik had me al ingeschreven voor de marathon van Amsterdam, maar was nog niet begonnen met trainen. In eerste instantie was ik best nerveus om alleen te hardlopen, omdat ik dacht dat ik dan minder gemotiveerd zou zijn, maar het tegendeel bleek waar. Ik heb leren genieten van hardlopen in mijn eentje, en de lockdown gaf me een reden om hard te trainen.
Mijn trainingsprogramma heeft me focus gegeven en ik ben fitter en sterker dan ooit. Ik vind het fijn om een schema te volgen dat me vertelt wat ik elke dag moet doen en hoe ver ik moet lopen. Het haalt mijn motivatie, of het gebrek daaraan, uit de weg. Als ik moe ben maar mijn agenda zegt dat ik moet hardlopen, dan ren ik. En als ik gestrest ben en heel graag wil hardlopen maar mijn agenda zegt dat ik dat niet moet doen, dan rust ik uit.
In een tijd waarin de geestelijke gezondheid van mensen onder druk staat door het coronavirus, heb ik me positief en mentaal sterk gevoeld. Dit is volledig te danken aan de kracht van hardlopen.
De marathon is afgelast, maar mijn vluchten en accommodatie zijn nog steeds geboekt, dus ik ben nog steeds van plan te gaan. Ik loop mijn eigen marathon op de dag zelf. Als er weer een lockdown komt en ik niet kan gaan, vind ik wel een manier om mijn eigen marathon te lopen. Ik ben vastbesloten!
De confrontatie met de man die me verkrachtte in de rechtbank was een van de moeilijkste dingen die ik ooit heb meegemaakt. Toen hij werd vrijgesproken wegens 'gebrek aan bewijs', was dat een enorme klap.
Hardlopen heeft me door de moeilijkste periode van mijn leven heen geholpen, maar ik had het niet zonder de hulp van Devon Rape Crisis gekund. Ze gaven me onvoorwaardelijke, gratis steun en mijn therapeut ging met me mee naar de rechtszaak. Ik zal nooit vergeten hoe ze me vasthield. Ze gaf me een ladder en vertelde me hoe ik moest klimmen.
Hoewel hij werd vrijgesproken, ben ik blij dat ik hem voor de rechter heb gedaagd. Door de media-aandacht voor mijn zaak hebben nog twee vrouwen de moed gevonden om zich te melden en aangifte tegen hem te doen. Hij is opnieuw gearresteerd. Hij komt er niet mee weg, ook al zit hij niet in de gevangenis.
Ik loop de marathon om geld in te zamelen voor Devon Rape Crisis. Als je hen wilt bedanken voor de steun die ik van hen heb ontvangen, kun je hier doneren:
https://devonrapecrisis.org.uk/support-us/donations/
Als je mijn marathonvorderingen wilt volgen, kun je me volgen op Instagram @rebel.running .
---------------------------
