Deze week ga ik mijn schoenveters strikken en mijn hardloopkleding aantrekken om voor de tweede keer dit jaar een virtuele halve marathon te lopen. Als iemand me drie jaar geleden had verteld dat ik dat op mijn 22e zou kunnen, had ik hem waarschijnlijk uitgelachen!
Tijdens mijn jeugd had ik absoluut een gebrek aan zelfvertrouwen en eigenwaarde. Keer op keer ging ik met mijn vader naar ouderavonden, waar elke leraar hem vertelde dat ik weliswaar prima presteerde, maar dat ik nauwelijks sprak in de klas en nooit in mezelf geloofde, zelfs niet na het halen van goede cijfers. Dit lage zelfvertrouwen speelde echter niet alleen op school een rol – ook bij buitenschoolse activiteiten en verschillende clubs waar ik lid van was, was het terugkerende thema dat ik oprecht niet geloofde dat ik ergens goed in was. Ik was een vrolijk kind en tiener, maar om een reden die ik niet helemaal begrijp, worstelde ik enorm met mijn zelfvertrouwen.
Verhuizen naar een nieuwe stad voor je studie op 18-jarige leeftijd was – niet geheel verrassend – – Het was een behoorlijke uitdaging voor me. Ik moest nieuwe vrienden maken, met docenten en universiteitsmedewerkers praten, met vreemden samenwonen en goed voor mezelf zorgen – allemaal taken die vooral moeilijk zijn voor iemand met weinig zelfvertrouwen. Gelukkig kwam ik in een huis terecht met twee fantastische meiden die tot op de dag van vandaag mijn beste vriendinnen zijn en mijn studententijd zo leuk hebben gemaakt!
Tegen het einde van mijn eerste jaar stelde een van mijn huisgenoten, Rachel (die echt alle lof verdient omdat ze de beste hardlooppartner is die ik me kan wensen), voor om samen te gaan hardlopen. Het was zo'n mooie dag en we hadden allebei binnen gezeten om te studeren. Tot dat moment was ik absoluut geen sportief type. Ik wandelde graag en ging af en toe naar de sportschool, maar het was altijd een beetje halfslachtig en ik had nog geen specifieke sport gevonden die ik echt leuk vond. De eerste keer dat we samen gingen hardlopen was superzwaar en we haalden maar ongeveer een derde van de afstand, omdat we regelmatig wandelpauzes moesten nemen om onze ademhaling te reguleren. Een paar dagen later gingen we echter voor de tweede keer samen hardlopen en deze keer lukte het ons om een klein stukje verder te komen. Het was niet veel, maar ik was verrast – als iemand die jarenlang had gedacht dat ik van nature overal slecht in was, zag ik in slechts een paar dagen al enige vooruitgang!
Aan het begin van ons tweede jaar werden Rachel en ik lid van de hardloopclub van de universiteit. Hoewel ik de eerste 5 km-loop best zwaar vond, zorgde clubvoorzitter Alannah ervoor dat we ons meteen op ons gemak voelden en dat niemand achterbleef. Lid zijn van deze hardloopclub was een fantastische ervaring. In de twee jaar die volgden, deden we mee aan wekelijkse hardloopwedstrijden, voltooiden we onze eerste parkrun, vergrootten we onze afstand en verbeterden we ons tempo. In mei 2019 liepen we zelfs onze eerste officiële 10 km-wedstrijd!
Al deze prestaties – die voor sommige hardlopers misschien onbeduidend lijken – betekenden enorm veel voor mij, omdat ik de onzekere stem in mijn hoofd steeds weer ongelijk gaf. Het was alsof ik al die mentale hindernissen al zo lang in mijn hoofd had, en door te hardlopen overwon ik ze één voor één. De twijfelende stem werd geleidelijk aan vervangen door een veel positiever en optimistischer verhaal. Niet alleen kreeg ik meer zelfvertrouwen in het hardlopen, maar ik merkte ook dat ik een positievere instelling kreeg ten opzichte van andere aspecten van mijn leven. Ik herinnerde mezelf eraan dat als ik nu een 10 km kon hardlopen, nadat ik eerst zo onfit was geweest, ik misschien ook wel in staat was om andere grote doelen te bereiken.
Ik denk dat we gerust kunnen stellen dat 2020 een gek en onvoorspelbaar jaar is geweest voor iedereen, inclusief mijzelf. Ik was van plan om in maart de halve marathon van Chester te lopen en was goed bezig met mijn trainingsschema. Toen het evenement plotseling werd afgelast vanwege COVID, besloot ik er toch alles aan te doen om te slagen. Het lukte me om de volledige 21,1 kilometer (13,1 mijl) in mijn eentje af te leggen, met alleen mijn eigen gedachten als aanmoediging. Deze week ga ik de afstand voor de tweede keer proberen om geld in te zamelen voor een lokaal kinderhospice. Ik weet dat het zwaar zal worden – daar bestaat geen twijfel over – maar ik weet ook dat ik het kan!
' Je moet doen wat je denkt dat je niet kunt '. Dit is een van mijn favoriete citaten, en ik denk dat het zeker van toepassing is op hardlopen. Zelfs als je denkt dat iets onmogelijk is, probeer het gewoon – je weet nooit waar het je naartoe kan leiden!
