"Ik laat me nooit definiëren door mijn diagnose, het is gewoon een deel van mij en ik blijf rennen tot ik niet meer kan": aldus een vrouw met een ruggenmergaandoening tijdens een inzamelingsactie voor een goed doel in de geestelijke gezondheidszorg.
Danielle Pinder, een 27-jarige dierenverzorgster uit Beverley in East Yorkshire, loopt op zondag 11 april de Royal Parks Half Marathon, ondanks de diagnose dubbele kromming van de wervelkolom, een omgekeerde kromming in haar nek en lumbale scoliose.
Danielle zamelt geld in voor Mind, een liefdadigheidsinstelling die zich inzet voor de geestelijke gezondheidszorg, naar aanleiding van psychische problemen die in 2016 culmineerden in een zelfmoordpoging.
Danielle had als kind jarenlang ondraaglijke rugpijn en merkte dat haar nek anders was dan die van anderen. Pas in 2016 werd bij haar een dubbele kromming van de wervelkolom vastgesteld, en in hetzelfde jaar werd ook lumbale scoliose en een omgekeerde kromming in haar nek geconstateerd.
Danielle legt uit: "Pas toen ik naar een chiropractor ging, kreeg ik eindelijk röntgenfoto's en kon ik die aan een dokter laten zien. Daarvoor werd ik al afgeschreven. Ik denk dat dat vooral kwam doordat ik zo jong was; mensen geloofden me misschien niet toen ik vertelde hoeveel pijn ik had."
Danielle's rugaandoeningen beïnvloeden elk deel van haar lichaam, en de pijn varieert van dag tot dag: "Ik heb altijd pijn, alleen zijn sommige dagen draaglijker. Soms kan de pijn zo ondraaglijk zijn dat ik aan het einde van de dag gewoon te uitgeput ben om zelfs maar te eten. Het moeilijkste voor mij is ademhalen; door een omgekeerde kromming buigt mijn ruggengraat naar binnen, waardoor zelfs de simpelste handeling, ademhalen, erg moeilijk is."
Aan de oppervlakte leek Danielle ontzettend gelukkig tijdens haar jeugd: ze ging elk weekend uit met haar vrienden, kleedde zich mooi aan en droeg de hele avond een neppe glimlach. Maar innerlijk leed ze enorm en verwondde ze zichzelf gedurende haar tienerjaren.
“Voor iedereen leek het alsof ik gelukkig was, maar vanbinnen had ik het moeilijk. Ik heb nooit iemand verteld hoe ik me voelde, omdat ik bang was dat mensen zouden denken dat ik aandacht zocht of me niet serieus zouden nemen.”
In juni 2016 leidde een opeenstapeling van psychische pijn, in combinatie met haar fysieke rugpijn en de diagnose ernstig autisme bij haar jongere broer, ertoe dat Danielle een zelfmoordpoging deed door een overdosis te nemen.
Ze legt uit: "Ik wilde niet dood, maar ik had echt het gevoel dat ik geen andere keuze had. Ik heb geluk en ben elke dag dankbaar dat ik mijn zelfmoordpoging heb overleefd."
Haar ervaring heeft haar geïnspireerd om geld in te zamelen voor Mind: "Na mijn zelfmoordpoging heb ik er alles aan gedaan om de zorg te krijgen die ik nodig had en heb ik contact opgenomen met Mind. Dit begon aanvankelijk via e-mail, voordat ik genoeg zelfvertrouwen had om groepsgesprekken bij mijn lokale Mind-vestiging bij te wonen."
Ze vervolgt: "Zonder Mind zou ik hier denk ik niet meer zijn. Organisaties zoals Mind hebben geholpen het stigma rondom geestelijke gezondheid te verminderen en kunnen steun bieden aan mensen die het moeilijk hebben."
Danielle is al meer dan drie jaar vrij van zelfbeschadiging: "Ik heb het geluk dat ik een ondersteunende familie heb. Zij moedigen me aan om de beste versie van mezelf te zijn. Mijn moeder is echt fantastisch; ze heeft me geholpen bij mijn herstel van mijn psychische problemen en bij de diagnose van mijn ruggenmergaandoening. Mijn partner Stuart is ook geweldig en zorgt voor me zonder ooit te klagen."
Hoewel artsen Danielle regelmatig vertellen hoe verbaasd ze zijn dat ze met de krommingen in haar ruggengraat kan hardlopen, heeft hardlopen een grote rol gespeeld in haar herstel.
“Toen ik ongeveer 18 was, werd ik lid van een fantastische hardloopclub, Fitmums and Friends. Daarvoor kon ik nog geen kilometer hardlopen, ik had geen geschikte schoenen en zelfs geen sportbeha! Maar elke week ging ik erheen en gaf ik alles wat ik had. Dankzij de steun van clubcoördinator Duncan en de rest van het team kreeg ik uiteindelijk meer zelfvertrouwen en kon ik steeds meer kilometers maken.”
Danielle is inmiddels een fervent hardloopster en heeft al 17 halve marathons gelopen. Hardlopen is voor haar een uitstekende manier om haar hoofd leeg te maken. Ze zamelt geld in voor Mind door deel te nemen aan de Royal Parks Half Marathon op 11 april 2021.
De training verloopt goed voor Danielle, zo vertelt ze: "Ik ben tevreden met mijn training tot nu toe. Ik streef momenteel naar minimaal vier hardloopsessies per week, idealiter vijf, maar ik moet verstandig zijn en mijn lichaam met mijn aandoening altijd rust gunnen."
“Ik ben zo blij dat we tijdens de lockdown buiten konden blijven sporten. Het gaf me een excuus om het huis uit te gaan voor een frisse neus. Het geeft me de kans om mijn hoofd leeg te maken en ik voel me altijd zoveel beter na een hardlooprondje.”
Vooruitkijkend naar een bijzondere digitale evenementbeleving voor de Royal Parks Half Marathon in april, zei Danielle: "Het is een unieke manier om iedereen in beweging te houden en tegelijkertijd geld in te zamelen voor onze goede doelen. Ik kan niet wachten om alle berichten erover te lezen en ieders prestaties te zien. Ik ben al begonnen met het plannen van mijn route."
Danielle krijgt wekelijks fysiotherapie voor haar rug, schouders en nek, omdat haar spieren overbelast zijn door haar aandoening. Ondanks de aanhoudende pijn zegt ze: "Ik zal me nooit door mijn diagnose laten definiëren, het is gewoon een deel van mij en ik blijf hardlopen tot ik niet meer kan."
Instagram: @dannii_runs
---------------------------------
Dank aan Dannii voor het delen van haar verhaal en we wensen haar veel succes in de toekomst.
Als je een blog wilt delen gebaseerd op je hardloopverhalen, neem dan contact met ons op via info@runr.co.uk.
Teamloper.
