Net als de meeste doorsnee mensen voelde ik me op 2 januari 2017 dik, opgeblazen en had ik een kater van alle kerst- en nieuwjaarsfeestjes. Dus ging ik op de weegschaal staan... tot mijn grote schrik en afschuw bleek ik bijna 102 kilo te wegen. Met een lengte van 1,80 meter en een leeftijd van 35 jaar zou mijn BMI aangeven dat ik morbide obesitas had. Hoewel ik BMI over het algemeen niet zo belangrijk vind als meetinstrument, was dit de eerste keer dat ik het echt zo voelde. Om eerlijk te zijn, walgde ik van mezelf dat ik zo zwaar was geworden en voelde ik een sterke drang om er iets aan te doen.
Op mijn 35e, getrouwd en met een jonge zoon, vind ik het maar al te makkelijk om jezelf te verwaarlozen. Om je te verschuilen achter excuses als te moe zijn of te weinig tijd hebben. Om te vaak afhaalmaaltijden en kant-en-klaarproducten te eten en om de momenten dat je zoon naar bed gaat, door te brengen op de bank, tv kijkend met een flesje bier in je hand.
Het was tijd voor verandering, een echte verandering, want als ik zo doorging, zou ik alleen maar zwaarder worden. Dus nam ik me voor om in het nieuwe jaar fitter te worden, af te vallen en over het algemeen een gezondere levensstijl te leiden. Eerlijk gezegd was het niet de eerste keer dat ik mezelf dat doel stelde, maar meestal ben ik tegen 3 januari alweer aan het bijkomen van de feestelijkheden en denk ik: 'Ach, ik heb het nu verpest, misschien volgend jaar'.
Maar deze keer was het anders. Deze keer stelde ik mezelf een uitdaging, iets om naar toe te werken, en die uitdaging was de halve marathon van Reading. Als levenslange inwoner van Reading weet ik dat de jaarlijkse halve marathon een belangrijk evenement is voor de stad. Veel van mijn vrienden en kennissen hebben hem in de loop der jaren gelopen en om eerlijk te zijn, vond ik ze altijd een beetje gek. Ik kon het niet begrijpen, wilde het niet begrijpen, waarom iemand 21,1 kilometer zou willen rennen voor 'de lol'.
Desondanks schreef ik me in. Ik besloot ook om de marathon voor het goede doel te lopen. De marathon was in maart en ik moest meteen beginnen met trainen als ik ook maar enige kans wilde maken om hem uit te lopen. Anders zou ik niet alleen mezelf teleurstellen, maar ook het goede doel. De uitdaging was aangegaan.
Op 3 januari ging ik voor het eerst hardlopen. Het was koud en donker, maar ik had me voorgenomen om 5 kilometer te lopen en tot mijn verbazing lukte dat in iets meer dan 30 minuten. Ik weet niet of het mijn hernieuwde wil om af te vallen was, of de angst om te falen, maar ik gaf alles wat ik had en voelde me goed toen ik thuiskwam.
De tweede hardloopsessie was een heel ander verhaal. Het was koud en regenachtig en ik moest echt mijn best doen om de deur uit te komen. Was dat alles? Eén keer hardlopen en mijn motivatie was weg? Ik moest mezelf letterlijk naar buiten slepen en toen ik dat eenmaal deed, was het een vreselijke run. Ik zeg hardlopen in de ruimste zin van het woord, want het was vooral veel wandelen, hijgen en vloeken op mezelf. Vooral: waarom ben ik hier in godsnaam aan begonnen? Een hardloopsessie van 5 kilometer had me ongeveer 45 minuten gekost en mijn moraal was volledig verdwenen.
Toch, wat de reden ook was, ging ik voor de derde, vierde en vijfde keer hardlopen, en langzaam maar zeker werd het makkelijker om de deur uit te gaan. Ik begon ook resultaten te zien op de weegschaal. Binnen een maand was ik zes kilo afgevallen en mijn zelfvertrouwen groeide. Ik begon me weer goed te voelen.
Na 6 weken begon ik echt van mijn hardlooprondjes te genieten. Ongelooflijk genoeg begon ik er zelfs naar uit te kijken. Ik stelde mezelf doelen, verhoogde de afstand en werd daadwerkelijk sneller. Ik stond versteld hoe snel een beetje inspanning en toewijding tot verandering konden leiden.
Voordat ik het wist, was de racedag daar. Ik werd vroeg wakker, opgewonden en klaar om te beginnen. Tijdens mijn training hadden mijn broer en schoonvader zich ook ingeschreven voor de marathon, dus ging ik met hen mee naar de startlijn. We waren er vroeg, zodat we de sfeer konden proeven, en ik voelde een enorme voldoening dat ik het zover had geschopt. Maar het was nog steeds mijn eerste keer en er waren natuurlijk nog wel wat twijfels. Had ik genoeg kilometers gemaakt? Was mijn tempo wel goed genoeg? Had ik wel genoeg gedronken? Het antwoord op die laatste vraag was: te veel!!! Ik moest plassen... meerdere keren!! Weer een les geleerd!! Gelukkig was ik er lekker vroeg, want het bleek dat ik niet de enige was die dit probleem had.
Toen het startschot klonk, zette ik mijn koptelefoon op en raakte ik volledig geconcentreerd. Ik gebruik grote Beats by Dre-koptelefoons tijdens het hardlopen. Niet de meest voor de hand liggende keuze voor hardlopers, maar voor mij werkt het. Het stelt me in staat om alles wat ik wil negeren uit te schakelen en één te worden met de muziek. Ik voel me beter tijdens het hardlopen en kom op die manier in een stabiel ritme. Het heeft gewerkt voor mijn training.
Binnen een kilometer of zo werd het duidelijk dat ik ze deze keer niet per se nodig zou hebben, want de steun was ongelooflijk. Overal. De mensen in Reading waren massaal opgekomen om hun hardlopers aan te moedigen en de boost die dat gaf om door te zetten was geweldig. Ik voelde me de hele tijd op mijn gemak, de adrenaline gaf me de energie. De finishlijn van de Reading Halve Marathon ligt in het Madejski Stadium, de thuisbasis van Reading Football Club. Toen ik het stadion binnenkwam, was het gebrul en gejuich van het publiek overweldigend. Het gaf je echt een boost voor de laatste 100 meter.
Toen ik de finishlijn overschreed, begreep ik eindelijk wat een prestatie inhield. De 'waarom' iemand zichzelf ertoe zou zetten om 21,1 kilometer te rennen. Toen ik op mijn hardloop-app keek en zag dat ik de finish in 1 uur en 45 minuten had bereikt, kon ik het bijna niet geloven. Je eerste halve marathon onder de 2 uur lopen is het ultieme doel en ik was er 15 minuten onderdoor gegaan. Ik was verbaasd en blij. Ik had het gehaald. Ik ging naar mijn familie, die was komen aanmoedigen, en ik zag de trots in hun ogen. Ik voelde me nog beter en we gingen naar de kroeg voor een paar welverdiende biertjes om het te vieren.
Toen de euforie was weggeëbd en ik weer aan de slag moest, besefte ik dat ik al dat harde werk niet voor niets mocht laten zijn. Dus heb ik de lat hoger gelegd. Drie halve marathons en de London Marathon 2018 namens Whizz Kidz. Ja, dat moet wel lukken!
Maar ik denk dat het belangrijkste hier is dat ik nu wil hardlopen. Ik heb iets gedaan waarvan ik dacht dat het onmogelijk was. Ik ben besmet met het hardloopvirus en ben verliefd geworden op hardlopen. Ik heb nu door de straten van Reading gerend en bergen op Mallorca beklommen, en ik kan eerlijk zeggen dat het de beste levensstijlverandering is die ik ooit heb doorgevoerd. Ik weeg nu 83 kilo in plaats van 102 kilo. Ik voel me fit en gezond en mijn geest is in orde. Ik heb meer energie voor de belangrijke dingen, zoals spelen en bijblijven met een heel energiek 3-jarig jongetje van wie ik meer houd dan van de hele wereld.
Het fantastische aan hardlopen als fitnessactiviteit is dat iedereen het kan. Je hebt alleen een paar hardloopschoenen nodig en de wil om de deur uit te gaan. Het is goedkoop, je kunt het doen wanneer het jou uitkomt en als je het volhoudt, zul je zeker resultaten en vooruitgang zien.
Ik zou het nu aan iedereen aanraden.
Op zondag 8 oktober ga ik mijn volgende uitdaging aan: de halve marathon van Bournemouth. Ik kan echt niet wachten om van start te gaan!
Damien Marshall
@DamoMarshall81
